All Chapters of ทัณฑ์รักนางบำเรอ: Chapter 121 - Chapter 130

ไม่นาน พนักงานก็ยกเอาเตียงพิเศษเข้ามาในห้อง“ช่วยว่างตรงข้างนี้ได้ไหมครับ” เขาชี้ไปทางติดระเบียงด้านนอกเพราะเวลาคนเข้า ๆ ออก ๆ จะได้ไม่รบกวนคีรยา“ครับ”คีรยาจึงลุกขึ้นเพื่อไปเข้าห้องนำ ไพรภูมิได้เห็นหน้าท้องเธอเด่น ๆ และมือที่ดันหลังของตัวเองเอาไว้‘สงสัยจะรู้สึกเข็ดขัดยอก แยมคงจะเหนื่อย และอึดอัดแน่ ๆ’เมื่อเธอออกมาจากห้องน้ำ จึงตัดสินใจเดินไปยังเตียง โซฟาที่นี่ทั้งเล็กและแคบ คีรยานั่ง แล้วล้มตัวลงไปนอน เธอได้งรู้ว่า การท้องลูกฝาแฝดไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะมีเด็กสองคนเบียดเสียดกันอยู่ในท้องของเธอ และเจริญเติบโตทุกวัน เธอมันรู้สึกแน่นจุก หลังจากกินข้าวเสร็จใหม่ ๆ“เหนื่อยไหม” น้ำเสียงเป็นห่วง และมองเธออย่างเอ็นดู ที่ผ่านมาเขาทำร้ายจิตใจของเธอไปมาก“แยมพี่ขอโทษเธออีกครั้งหนึ่งนะ วันนี้ยังไม่ให้อภัยพี่ก็ไม่เป็นไร แต่อย่าผลักไสกัน หาว...”เขายกมือขึ้นมาปิดปากหาว ตั้งใจให้คนยกเตียงมานอนใกล้ ๆ จะได้ทำโรแมนติก แต่ฤทธิ์ยาของคุณหมอก็ทำให้ง่วงสุด“พี่จะขอหลับสักงีบนะ หาว... หมอฉีดยาอะไรให้ ง่วงจัง” คงจะเพราะเพิ่งฟื้นจากการป่วย ไม่นานนัก เขาก็หลับลงไปคีรยารับรู้ได้จากลมหายใจที่สม่ำเสมอของเขา

คีรยารักปันฐิตามาก เขาจึงหาทางกลั่นแกล้งเธอทุกอย่าง จนสุดท้ายเขาก็ปกปิดความในใจเอาไว้ไม่มิด ในวันที่มีปัญหาสุด ๆ กับปันฐิตา เขาก็ได้ทำอะไรกับเธอเขานึกย้อนไปก็เสียใจ คนที่เลวก็คือเขาเอง ที่ไม่เคยหยุดยั้งชั่งใจ จนทำเกินเลย ทำให้คีรยาเสียใจ แล้วตอนนี้ผลผลิตของสิ่งที่เขาได้กระทำกำเนิดขึ้นมาในท้องของคีรยาแล้ว ลูกฝาแฝดของเขา ที่เขาปล้ำทำกับปันฐิตามาโดยตลอด แต่ก็ไม่เป็นผล ทุกอย่างมันเป็นกลไกของพรหมเทพ ที่อยากจะให้เขากับคีรยามาลงเอยกันมือถือของไพรภูมิดังขึ้น เขารีบหยิบขึ้นมาดู แต่แล้วก็ต้องตกใจรูปโปรไฟล์ของผู้หญิงที่โทรเข้ามา“ปัน” เขาถลันตัวลุกขึ้นนั่ง และเอ่ยชื่อเธอขึ้นมา ก่อนจะรีบกดรับวีดีโอคอล เธอแอดเข้ามาเป็นเพื่อนใหม่(“สวัสดีค่ะพี่เชน”)“ปันสบายดีไหม พี่คิดถึงเหลือเกิน”เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เธอถึงกับน้ำตาไหลด้วยความตื้นตันใจ (“ปันคิดถึงพี่เชนเหมือนกันค่ะ”)เมื่อเห็นเธอก็ร้องไห้ ไพรภูมิรีบพูด“ปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น มันไม่ใช่ความผิดของใคร ช่างมันเถอะนะปัน เรื่องที่แล้วไปแล้ว ปันไม่ต้องคิดมาก” เขาเตือนเธอ เพราะเขาก็อยากจะลืมเรื่องร้าย ๆ เหมือนกัน“ตอนนี้ลูกของปันอยู่ไหนจ๊ะ”(“นอนหลั

“อุ้ย! คุณนายใจร้อน จะรีบไปไหนคะ”“เผื่อลูกสะใภ้ฉันเปลี่ยนใจ ต้องรีบ”ทุกคนหัวเราะครื้นเครง คีรยาได้แต่เอียงอาย“ดึกแล้ว แม่ว่าจะพาแยมกลับไปนอนที่บ้าน”“ผมเห็นด้วยครับ” ไพรภูมิเสริม“แล้วใครจะอยู่กับพี่เชนคะ”“ผมเองครับ” เขื่อนยกมือ“ผมขับรถไปส่งคุณ ๆ ก่อน แล้วค่อยกลับมานอนกับคุณเชน”“เอาแบบนั้นแหละดีที่สุด ให้แยมนอนที่นี่ไม่ได้ โรง’บาลทั้งคนเยอะ เชื้อโรคก็แยะ ให้กลับไปนอนที่นอนนุ่ม ๆ ดีที่สุด”เธอยิ้มหวานให้กับไพรภูมิ เพราะเขาพูดจาน่ารัก“ถ้างั้นแกก็รีบขึ้นไปนอนไป ดึกดื่น ไหนจะไม่สบายอีก ประเดี๋ยวนางพยาบาลมาเห็น จะเอ็ดเอาได้ และจะพานถูกด่าว่า คนไข้อะไรแรด ๆ แบบนี้ ให้ออกโรง’บาลเลย”“แม่ชมผมหรือครับ”“ย่ะ”เขาร่ำลาเธอ ก่อนจะยอมขึ้นเตียง ในหัวของไพรภูมิ เขาพร้อมที่จะรับมือกับคีรยา วันนี้เธอยอมอ่อนข้อให้ ก็ดีแค่ไหนแล้ว แต่เขาอยากให้เธอรักเขาจนหมดหัวใจ ไพรภูมิต้องเขาเอาชนะใจเธอให้ได้ มันไม่ยากหรอกเพราะไพรภูมิรับรู้ได้ว่า คีรยาก็รักเขาเช่นเดียวกันส่วนเขาเพิ่งรู้หัวใจตัวเองว่าไม่อาจจะขาดเธอได้ต่อไปแล้วในชีวิตนี้ หัวใจของเขาปฏิพัทธ์ต่อคีรยาอย่างเหนียวแน่น และไม่คิดเปลี่ยนใจ‘พี่จะขอดูแลแย

“โธ่! นึกว่าเยอะกว่านี้”“ออกมาซะทีเถอะ” ปากก็พึมพำบทสวดมนต์ไปด้วย“ใครไม่มาเป็นฉัน ไม่รู้หรอกว่า ฉันรู้สึกยังไง ฉันรอคอยเวลานี้มานานแสนนาน”“ทุกคนเข้าใจคุณนายหมดเลยค่ะ”ม่วงเข้ามานั่งประกบ และหยิบยาดมให้ ใช้มือบีบนวดท่าน อย่างน้อยก็ให้คลายความกังวลลงบ้างผ่านไปเกือบห้าสิบนาที คนแรกที่โผล่ออกมาจากห้องนั้นก็คือไพรภูมิ เขาเดินมาพร้อมกับรถเข็นเด็ก“ว้าย! ออกมากันแล้วค่ะ” เผ็ดถลาไปก่อนใคร โดยมีเขื่อนตามไปติด ๆ โดยไม่ดูดายคุณนายเลย สองคนนั้นทิ้งคุณนายไว้ข้างหลัง“ดูมันสิม่วง”“มากับม่วงดีกว่าค่ะ” สุภาพเข้าไปประคองท่านด้วย เพราะเห็นท่าทีเข่าอ่อน“ปากก็พูดว่า ไม่ตื่นเต้น แต่...”“โอ้ย คุณนายขา รีบมาดูสิคะ ทำไมน่าเกลียดน่าชังอย่างนี้ จ้ำม้ำ และดูเจ้าเนื้อเหมือนกันนะคะเนี่ย ท่าทางจะกินเก่งกันทั้งคู่” แต่ก็ไม่กล้าถูกตัว“น้ำหนักเท่าไรคะคุณเชน”“ห่างกันแค่สองขีด”“ผู้หญิงหรือผู้ชายคะ” ทุกคนจ้องหน้าไพรภูมิด้วยความหวัง เผ็ดลุ้นจนปากสั่นตัวโก่ง“ผู้ชายทั้งสองคนเลยครับ”“เยส” เผ็ดกระโดดโลดเต้นใหญ่ เขื่อนถึงกับคว้าตัวเอาไว้ แล้วใช้มือปิดปาก“แกจะส่งเสียงดัง นี่มันในโรงพยาบาบ”“พี่ ฉันดีใจ คุณเชนได้ลู

ไพรภูมิเมื่อได้เห็นคลิปของลูก เขาก็โทรหาเธอทันที(“พี่คิดถึงลูกจัง”)“คิดถึงแค่ลูกหรือคะ”(“คิดถึงเมียด้วยสิ น้ำพี่ล้นออกมาทางปากและทางหูแล้ว”)“บ้า พูดอะไรอย่างนั้นคะ” เธอยิ้มเขิน(“จริง ๆ นะ พี่พูดเรื่องจริง พี่จะลงแดงตายอยู่แล้ว พี่อยากจะจึก ๆ กับเมีย”)“คนหื่น”(“สองทุ่มบอกเขื่อนมารอพี่ที่สนามบินได้เลย พี่ลงเครื่องสามทุ่ม”)“ทำไมมาเสียดึก ลูกก็หลับไปแล้วค่ะ ป่านนั้น ไว้ค่อยมาพรุ่งนี้เช้าก็ได้ค่ะพี่เชน”(“พี่เข้าไปหอมลูกได้ แต่จะให้พี่รอไปถึงพรุ่งนี้เช้า พี่ไม่เอา ขอไปนอนกับเมียสักคืน เตรียมตัวให้พร้อมนะ อาบน้ำ ปะแป้งหอม ๆ”)“อื้อ กี่ที” พูดทีเล่นทีจริง(“สาม”)“ไหวเหรอ”(“หา! อย่ามาประมาทกันนะ คอยดูพี่ พี่ซื้อยามาโด๊ปแล้ว”)“พูดเล่นหรือพูดจริงค่ะ”(“คอยดูก็แล้วกัน”)เธอได้แต่หัวเราะก๊อก ก๊อก... บัดดี้เคาะที่หน้าประตู(“เจ้านายครับ ขอลายเซ็นครับ”)(“แค่นี้ก่อนนะแยม พี่ทำงานแป๊บ แล้วเจอกัน”)“ค่ะ”หัวใจของผู้เป็นพ่อโบยบินมาหาลูกน้อยและเมียสาวแล้ว“พี่เชนว่ายังไงลูก”“จะมาคืนนี้ค่ะ พี่เชนเคลียร์งานหมดแล้ว และจะมาอยู่ที่นี่ครั้งละสามอาทิตย์ และบินเข้ากรุงเทพฯ หนึ่งอาทิตย์ค่ะ” เธอเล่า