All Chapters of ทัณฑ์รักนางบำเรอ: Chapter 131 - Chapter 140

“จะซื้อเครื่องดื่มแอลกอฮอล์สักหน่อย”“ถ้าอย่างนั้น ซื้อให้ผมด้วยนะครับ สักขวดสองขวด เปรี้ยวปาก”“ก็ลงไปด้วยกันสิ อยากได้อะไร ก็ไปหยิบได้เลยนะ แล้วฉันจะจ่ายให้”“ขอบคุณครับ”“แต่ลุกมาทำงานได้หรือเปล่า”“สองสามขวด มันไม่พอค่าพยาธิในท้องของผมหรอกครับ ส.บ.ม.ย.ห. สบายมากอย่าห่วงครับ”เขื่อนขับรถไปจอดที่หน้าเซเว่น หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ลงไปซื้อสิ่งของที่ต้องการ ไพรภูมิเปย์ให้ทุกอย่าง เขานึกขอบคุณเขื่อนอยู่เหมือนกันที่ดูแลใส่ใจทั้งแม่และเมียของเขาหัวใจของชายหนุ่มบินไปหาลูกและเมียเรียบร้อยแล้ว เร่งแต่ให้เขื่อนขับรถไว ๆคีรยาเมื่อได้ยินเสียงรถของเขื่อนแล่นเข้ามา เธอรีบออกไปรอชายหนุ่มถึงหน้าบ้าน เมื่อเขาลงมาจากรถ คีรยาก็ตรงไปสวมกอดด้วยคิดถึง“พี่มาเหนื่อย ๆ กินอะไรมาหรือยังคะ”“ยังหรอก พี่รีบมา ไม่อยากสนใจอะไร ไม่หิวด้วย”“แล้วนั่นถุงอะไรคะ” เธอชี้ไปที่มือของเขื่อน ที่ทยอยเอาของ ๆ ไพรภูมิเข้าไปไว้ให้ในบ้าน“เครื่องดื่ม นิด ๆ หน่อย ๆ นะ” ยิ้มแบบรู้ว่าผิด“พี่แค่ขอดื่มเรียกย้อมใจสักหน่อยนะ” ส่งสายตาอ้อนเมีย ยังคลอเคลียไม่ยอมปล่อย“ย้อมใจอะไรกันคะ ไหนบอกว่าจะไม่ดื่มแล้ว”“พี่ดื่มพอเป็นกระษัยน่ะ แ

ไพรภูมิสอดแทรกแกนกำยำของเขาเข้าไปในช่องทางที่คีรยาก็อ้ารับ ทั้งคู่ต่างรอคอยให้ถึงเวลานี้ ด้วยความคิดถึงกันสุดหัวใจ เมื่อทุกอย่างเข้าที่ เขาก็เริ่มยกสะโพกสอบบดกระแทกแท่งบุรุษเข้าไปในร่างกายของเมียรักในทันทีตับ ตับ... เสียงสอดประสานของสองอวัยวะดังลั่นผสานกับเสียงครวญสุขของผัวหนุ่มเมียสาว ไพรภูมิไม่สามารถยับยั้งตัวเองได้ เขาต้องการเพียงกระแทกกระทั้นกระหน่ำท่อนแข็งเสียบแทงให้มันจบ ๆ ไป คีรยาเองก็เด้งเอวส่ายสั่นสวนรับการบดขยี้ของสามีอย่างเอาเป็นเอาตาย ไพรภูมิขยับสะโพกรัว จนภรรยาผวากรีดร้อง เขาส่งเธอขึ้นสวรรค์ไปหลายครั้งแล้วเพลงรักที่บรรเลงอย่างร้อนแรงของทั้งคู่สนั่นลั่นเตียง เนื้อหนังเปลือยเปล่าของมนุษย์กระทบกันดังผสมผสานกับเสียงหวานแผ่วคลายคนใจจะขาดของหญิงสาวไพรภูมิบอกรักเธอได้อย่างถึงใจ ก่อนที่เขาจะกระหน่ำหนัก และคำรามส่ง เร่งตะบันสะโพกรัวเร็ว“อ้าย” คีรยากรีดร้องสุขสมเมื่อถึงจุดหมายหญิงสาวหายใจแรง มือสองยึดจับกอดรัดร่างของไพรภูมิเอาไว้ ใบหน้าของทั้งคู่ออกสีแดง เลือดในกายเดือดพล่าน“อ๊าก” เขาคำรามลั่นดังอีกที ก่อนจะหยุดทุกอย่าง ฝั่งแกนกายอยู่ในร่องของเมียรัก สาดกระสุนห่าใหญ่เข้าไปในโพ

“ก็ฉันไม่ได้พูดจริง ๆ นี่น่า” แถไปน้ำขุ่น“อย่ามาโกหก ข้ารู้นะ น้ำเสียงแบบนี้เอ็งโกหก”“เชอะ... ใครปากดีมาเล่าให้พี่ฟัง ฉันไม่ได้พูดอะไรแบบนั้นสักหน่อย ใส่ไฟ ถ้าพี่ไม่ได้ยินกับหู พี่ก็อย่าเชื่อสิ”“ชิ... เอ็งเนี่ยมันไว้ใจไม่ได้หรอก ชอบพูดจาตลกโปกฮาให้คนอื่นเขาสงสัยและเข้าใจผิด ๆ เดี๋ยวอีกหน่อย ใคร ๆ ก็จะหาว่าข้าเป็นเกย์”“แล้วพี่เป็นไหมล่ะ ถ้าไม่เป็นไง จะร้อนตัวทำไม”“อ้าว... ก็เอ็งพูดลอย ๆ ไม่มีมูลความจริง พูดไปเลอะไปเรื่อย ๆ แบบนี้ทำให้คนอื่นเสียหาย”“แหม... ฉันพูดลอย ๆ ไม่มีมูล”“แล้วทำไมพี่ไม่แต่งงาน หาเมีย จีบสาว”“อ้าว... ตรรกะป่วย ก็ข้าไม่ได้อยากแต่งงาน และข้าก็ไม่อยากมีเมีย”“แล้วพี่ไม่มีความต้องการแบบอย่างว่า ที่ผู้ชายเขาต้องการกัน”“แค่อยาก ก็ซื้อกิน มีเยอะแยะ หาที่ไหนก็ได้” เขาพูดไปตามความจริง“บัดสีบัดเถลิง ลามกจกเปรต คิดได้ยังไงเนี่ย ไม่ได้รับชอบ แล้วนอนไปทั่ว ระวังติดโรคนะ”“ข้าใส่ถุงโว้ย ใครจะเล่นสด ๆ” เถียงไป แต่พอคิดได้ว่าเธอด่า เขาก็ส่งเสียงดัง“นี่... เอ็งด่าข้าหรือ”“เปล่า” เผ็ดยังปฏิเสธออกมาแบบแถสีข้างถลอก“ยังจะมาปฏิเสธอีก ข้าได้ยินเต็มสองหูว่าเอ็งด่าข้าลามกจกเปร

เขาถามพร้อมกับรับขวดนมอีกขวดใส่ในปากน้องแชมป์ เด็กชายจับหมับแล้วล้มหัวลงไปนอนเอง ไพรภูมิหันมาจับมือของคีรยา แล้วดึงลงมานั่งด้วยกัน สองผัวเมียมองไปยังลูกชายของทั้งคู่“เยอะไปหมด จำไม่ไหวหรอกค่ะ”“แยมเลี้ยงลูกของพี่ได้ดีมาก ขอบใจนะ”ฟอด ฟอด... เขาหอมแก้มเธอสองทีชินน์ลุกขึ้นมานั่ง แล้วดึงแขนของพ่อออก “มะ มะ มะ” ชินน์ส่งเสียง และดึงแขนพ่อแรงขึ้น“เป็นเด็กห่วงแม่หรือนี่ นี่พ่อเองครับ น้องชินน์”ชินน์ไม่ฟังอะไรแล้ว ปีนขึ้นมานั่งบนตักของแม่ และพยายามผลักพ่อออก ไพรภูมิถึงกับหัวเราะเสียงดังแชมป์ดูดนมจนหมดขวดด้วยพลังเทอร์โบ ลุกขึ้นเกาะพ่อแล้วยืนขึ้น ก่อนจะปล่อยมือ แล้วเดินไปหาของเล่น“โอ้” ไพรภูมิอ้าปากค้าง“เป็นไงคะ เพิ่งให้เดินกับอีดอ้อยวันนี้ คล่องป๋อแล้ว”“แชมป์”“ปะ ปะ ปะ ปา”“มาหาพ่อมา เอาของเล่นมาด้วย”“คืนนี้จะได้หลับได้นอนไหมคะ จะมาชวนลูกเล่นหรือคะพี่เชน” คีรยาลงจากตักเขา อุ้มชินน์ให้นอนลงไปแบบเดิม หญิงสาวตบขาน้อย ๆ ของชินน์ ลุ้นให้แกดื่มดมให้หหมด“ไม่เป็นไร ก็พี่คิดถึงลูก ขอให้พี่ได้เล่นกับแกเหอะ” เขารับเอารถในมือของน้องแชมป์ และเอาไต่ไปบนเบาะ“บรืน... บรืน... ปริ้น ปริ้น...” ทำเหมื

เขื่อนและเผ็ดพนมมือ ก่อนจะก้มลงไปกราบคุณนาย“ขอให้ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรนะ เผ็ดก็เพลา ๆ ปากลงบ้าง อย่าปากมาก ปากแรงให้เกิดความขุ่นใจกัน เข้าใจไหม”“ค่ะ”“อยู่ด้วยกัน ก็หัดถนอมน้ำใจกัน พูดจากันดี ๆ”“ค่ะ”“แบบนี้ทั้งสองคนก็ไม่ไปไหนล่ะสิคะ”“เผ็ดก็บอกคุณแยมแล้วไงค่ะว่า เผ็ดจะอยู่กับคุณยายจนแก่เลย”“ผมก็เหมือนกันครับ”“ฉันขออวยพรให้ทั้งคู่มีความสุข หาความสุขกันให้เจอ และอยู่กับมัน เหมือนตอนนี้ที่ฉันเจอแล้ว” ไพรภูมิหันไปยิ้มกับภรรยา“แยมก็ขอให้ทั้งคู่ผาสุกนะคะ” คีรยาอวยพรอีกครั้ง“วันนี้ไปบอกม่วงกับสุภาพไปมาทำอะไรกินกันตอนเย็น ถือเป็นการเฉลิมฉลองงานแต่งของเธอสองคน กินกันแค่นี้พอแหละ ฉันถือว่าพวกเธอเป็นครอบครัวเดียวกันกับเรา”เขื่อนและเผ็ดก้มกราบลงแทบเท้าของคุณนายอีกครั้ง“พี่เขื่อนหอมพี่เผ็ดให้ดูหน่อยสิคะ”“อุ้ย! ทำไมพูดแบบนี้ล่ะคะคุณแยม พี่เขินนะ”ยังไม่ทันที่เผ็ดจะระวังตัว เขื่อนก็ก้มลงไปหอมฟอดใหญ่ เผ็ดยิ่งเขินม้วนอายอยู่ตรงนั้น“ฉันอายนะ” เผ็ดยิ้มแก้มแทบแตก“แหม... พูดเล่นกันไม่กี่วัน ดันมาได้กันเอง ฉันก็นึกว่าจะได้คนไกลซะอีก ใกล้กันเอื้อม”“เมื่อก่อนผมไม่ได้คิดอะไร เพิ่งมาเมื่อ