Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

คีรยาจึงกอดเอวของท่านเอาไว้ และซบหน้าลงไป“หนูมีเรื่องหนักใจนิดหน่อยค่ะ”“เรื่องอะไร”“คือถ้าเกิดหนูอยากจะบอกว่า หนูอยากจะไปทำงานที่อื่นคุณแม่จะว่ายังไงคะ”“อือ” คุณนายจับตัวเธอให้ออกห่าง ยกปลายคางของเธอให้ขึ้นมามองหน้าท่าน“ทำไมหนูยังคิดอย่างนี้อยู่อีก หนูอยู่ที่นี่ หนูไม่มีความสุขหรือจ๊ะ อีกอย่างอย่าหาว่าแม่ทวงบุญคุณนะ แม่เอาเงินก้อนให้หนูไปปิดหนี้”คีรยาน้ำท่วมปาก เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าน้ำใจของคุณนายชวนชมยิ่งใหญ่ การมีหนี้สินทำให้ตัวเธอมีกังวลและเครียดมาก แต่ก็เอาเงินของคุณนายไปใช้หนี้ ก็ทำให้เธอเครียดได้เหมือนกันตอนนี้คีรยาอยู่ในสถานการณ์กลืนก็ไม่เข้าคายไม่ออก เธอจะบอกคุณนายได้อย่างไรว่า ตอนนี้เธอตกเป็นเมียของไพรภูมิไปแล้ว และเขาก็แสดงท่าทีรังเกียจเธอ พร้อมกับขับไล่คีรยาได้แต่กล้ำกลืนความรู้สึกเจ็บเอาไว้อยู่ในอก เธอจะต้องทนเห็นหน้าของไพรภูมิไปตลอดอย่างนั้นหรือ ถ้าไม่มีเรื่องอย่างว่าบนเตียงนั้นเกิดขึ้น เธอก็คงไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนใจถึงเพียงนี้“เอาเถอะ ตอนนี้แม่ก็ยังไม่หายดี แม่ขอให้หนูอยู่ดูแลแม่ไปก่อนนะ การมีหนูอยู่ในบ้านหลังนี้ ทำให้แม่มีชีวิตชีวาและบ้านของเราก็มีชีวิตชีวาขึ้น

ปล่อยให้คีรยานอนมองเพดานด้วยตาปริบ ๆ คีรยาแสนรังเกียจตัวเอง เธอไม่น่าจะยินยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นอีกหญิงสาวลุกขึ้นควานหาเสื้อผ้า รีบแต่งตัว ก่อนจะออกไป ก็ไม่ลืมหยิบเอาพลาสปอร์ตของปันฐิตาออกไปด้วยหัวใจที่ร้าวรานคีรยาทั้งรุ้สึกผิดต่อเพื่อนที่แอบแซ่บสามี และเธอก็รู้สึกผิดต่อไพรภูมิ ที่รู้เห็นกับปันเรื่องนอกใจและสวมเขาให้กับเขาหลังจากที่คุณหมอทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาได้มาหาปันฐิตาที่ห้องพักของเธอ แต่เขาเห็นว่าปันฐิตาไม่ได้อยู่ในห้อง หมอภูบดีหาเธอจนทั่ว ไม่เว้นแม้แต่ในห้องน้ำ เขาจึงรีบกดโทรศัพท์ออกไปที่เคาน์เตอร์พยาบาล“คุณพยาบาลครับ คนไข้ห้อง 408 ไปไหน คุณปันฐิตาเธอไม่ได้อยู่ที่ห้อง มีใครสั่งให้เธอไปตรวจที่ไหนหรือเปล่า”(“ห้อง 408 หรือคะ ไม่มีนะคะคุณหมอ เมื่อตะกี้ตอนที่ดิฉันเข้าไป ก็ยังเห็นเธอนอนอยู่นี่คะ”)“ตอนนี้สายน้ำเกลือถูกถอดอยู่นะ”“จริงหรือคะคุณหมอ” พยาบาลคนนั้นรีบวางสาย ก่อนจะเดินลิ่วมาหาหมอภูบดีที่ห้อง 408“หรือว่า คนไข้จะหนีออกจากโรงพยาบาล”คำพูดของนางพยาบาล ทำให้หมอภูบดีคิดตาม หัวคิ้วของเขาขมวดเกร็ง ปันฐิตากำลังหนีเขานางพยายามคนนั้น ตรงไปหยิบโทรศัพท์ในห้องพัก แล้วโทรแจ้

“ก็เอาสิ เชิญเลยปัน ทุกคนที่นี่จะได้รู้เสียทีว่า เราสองคนเป็นอะไรกัน พี่จะป่าวประกาศให้คนทั้งโลกได้รู้ไปเลยว่า ปันเป็นเมียพี่ และลูกที่อยู่ในท้องของปัน ก็เป็นลูกของพี่ด้วย” เขาตะโกนก้องปันฐิตาโกรธจนหน้าดำหน้าแดง เธอกำมัดในมือแน่น เดินก้าวหาหมอภูบดีอย่างรวดเร็ว ยกสองมือขึ้นมาผลักหน้าอกของเขาปันฐิตาพยายามผลักหมอภูบดีให้ออกจากห้องนอนของเธอ “ออกไปจากบ้านของปัน แล้วก็ออกไปจากชีวิตของปันด้วย” เธอประกาศลั่นเสียงดังมาก โดยไม่เกรงว่าใครจะมาได้ยินเช่นเดียวกันแรงกำลังพี่เต็มไปด้วยอารมณ์ขุ่นและเกรี้ยวกราด ทั้งชกทั้งตีไปที่หน้าอกของหมอภูบดี เขาถึงกับก้าวเดินถอยหลังเดิน จนหลังของเขาปะทะเข้ากับราวบันไดทั้งสองยืนมองสบตากันด้วยสายตาที่เจ็บปวดพอกัน คนหนึ่งมองด้วยอารมณ์หึงหวง โกรธแค้น อีกคนก็มองด้วยความตัดพ้อต่อว่า และเกลียดชัง“ช่วยออกไปจากชีวิตของปันเสียที ถ้าพี่ไม่อยากให้ปันทำร้ายลูกของพี่ ถ้าพี่หมอยังกดดันปันอย่างนี้ ปันขอบอกได้เลย แม้แต่ชีวิตของปันก็จะไม่เหลือลมหายใจอยู่บนโลกใบนี้เหมือนกัน”“แบบนั้นเราสองคนก็ไปตายด้วยกัน” หมอภูบดีกระชากเธอให้เข้าหา เขากอดรักเธอแน่น ปันฐิตาเองก็ไม่ยินยอม ทั้งคู่

คีรยามองเขาอย่างสงสารและเห็นใจ สิ่งที่เธอคิดเอาไว้ คงไม่ผิดไป ตอนนี้ปันฐิตาคงจะอยู่กับหมอภูบดี เขาจะมาพาเธอไป หรือว่าปันฐิตาออกไปหาคุณหมอ เธอก็ไม่อาจรู้ได้สิ่งที่คีรยาได้แต่คิด เธอไม่รู้ว่าทั้งสองคนนั้นอยู่ไปที่ไหน ถ้าไม่ใช่บ้านของหมอ ก็ที่คลินิก หรือว่าอาจจะเป็นบ้านเช่า หญิงสาวคิดไปหมดคีรยาเดินเข้าไปหาคุณนาย ก่อนจะจับลูบคลำเนื้อตัวของท่าน หญิงสาวรู้สึกสงสารคุณนายจับใจ แผลที่เกิดขึ้นตรงศีรษะถูกเย็บแล้ว ตอนนี้มีผ้าก๊อตปิดทับอยู่ ใบหน้าซีกขวาที่กระแทกไปกับพื้น มีทั้งสีช้ำ ๆ เกิดขึ้น และเริ่มบวมเบ่งขึ้นมาคุณนายเมื่อได้เห็นรับสัมผัสของคีรยา ก็ค่อย ๆ กะพริบตาขึ้น “คุณแม่ฟื้นแล้วเหรอคะ” คีรยาเอ๋ยด้วยความดีใจไพรภูมิรีบปรี่เข้ามาหาแม่ของตัวเอง “คุณแม่ครับ คุณแม่เป็นยังไงบ้าง มันเกิดอะไรขึ้นครับ ทำไมคุณแม่ถึงได้ตกมาจากบันได แล้วปันไปไหน”คีรยารีบจับไปที่แขนของชายหนุ่ม ที่กำลังเขย่าร่างของคุณแม่อยู่ “คุณเชนคะ ดิฉันว่าปล่อยให้คุณนายพักผ่อนก่อนเถอะค่ะ คุณนายเพิ่งฟื้น และอีกอย่างร่างกายก็ช้ำระบมมาก”ไพรภูมิได้สติ เขาชักมือกลับด้วยความรู้สึกผิด เขาเขย่าตัวแม่จนแรงเกินไป ทำให้ท่านสีหน้าเหยเก และ

“แต่ทุกอย่างมันก็เกิดไปแล้ว”“ใช่ แก้ไขอะไรไม่ได้แล้วสินะ” น้ำตาของผู้เป็นแม่ไหลออกมาอีก“อย่าร้องนะคะ” คีรยาจึงหยิบทิชชูขึ้นมาเช็ดให้กับท่าน“แม่อึดอัด อึดอัดมาก มันแน่นจุกในอกจนหายใจไม่ออก” คุณนายเริ่มหายใจแรง คีรยารีบปรับเตียงนอนของท่านให้หัวเตียงสูงขึ้น“แม่สงสารเชน สงสารลูกเหลือเกิน ทำไมจะต้องมาเจออะไรที่มันเลวร้ายสิ้นดีแบบนี้ ผู้หญิงสาระเลว นางแพศยา”คำพูดร้าย ๆ ที่ด่าทอปันฐิตาออกมาเป็นชุด คีรยานั้นนึกย้อนถึงไป ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม ปันฐิตาไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้น ทุกอย่างเป็นฝีมือของคุณหมอภูบดีทั้งนั้น“อ้า... อึก...” คุณนายยกมือขึ้นมาทุบที่หน้าอก“คุณแม่เป็นอะไรหรือคะ”“หายใจไม่ค่อยออก”“ให้หนูตามพยาบาลนะคะ” ไม่ต้องรอให้พูดซ้ำ คีรยารีบกดออดที่อยู่บนหัวเตียงเรียกพยาบาลให้มาที่ห้องไฟกระพริบที่หน้าห้องพักของคุณนาย พยาบาลเวรจึงรีบเข้ามา “มีอะไรคะคุณ”“คุณแม่หายใจไม่ออกค่ะ แน่นหน้าอกค่ะ”“ค่ะ” พยาบาลรีบเข้ามาตรวจดู ก่อนจะออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วรีบโทรตามคุณหมอซึ่งประจำอยู่ที่ด้านล่าง หมอเวรในคืนนี้รีบขึ้นมาดูอาการของคุณนาย เช็คอาการต่าง ๆ จนละเอียด ท่ามกลางสายตาที่เป็นห่วงมากของคีรย