ฉันมีลูกฝาแฝด

เมื่อท้องลูก ๆ อิ่ม เสียงร้องไห้ก็กลายเป็นหัวเราะ เธอเผลอยิ้มออกมาอย่างโล่งอก อวี้ซินนั่งคำนวณ แต้มของเธอในใจ

‘ตอนเริ่มต้น ฉันมี 1,000 แต้ม แลกข้าว 10 กก. 50 แต้ม, ไข่ 4 ฟอง 10 แต้ม, เนื้อหมูบด 120 แต้ม, รวมใช้ 180 แต้ม ฉันเหลือ 820 แต้ม’ ยิ้มหวาน ๆ ไม่แย่เสียทีเดียวที่มีแต้มให้ใช้จ่าย และมีตลาดลับ

แต่อวี้ซินก็แวบคิดขึ้นมาทันที 'ถ้าคนในหมู่บ้านเห็นว่าบ้านเธอมีข้าวสารดี ๆ แบบนี้ จะไม่ถูกสงสัยหรือ?'

ในชนบทแบบนี้ ทุกบ้านรู้ความเป็นไปของกันและกัน

สหายบ้านโน้นมีอะไร บ้านนี้ก็รู้หมด ถ้ามีใครเห็นว่าเธอหุงข้าวขาว ๆ ฟู ๆ ไม่เหมือนข้าวผสมรำหรือมันเทศแบบคนอื่น มีหวังถูกถามจนตอบไม่ถูกแน่

ยังไม่ทันจะวางแผน เสียงเคาะประตูดัง

ปัง ๆ ปัง ๆ

“อวี้ซิน อยู่บ้านหรือเปล่า” เสียงผู้หญิงสูงวัยจากบ้านข้าง ๆ ดังขึ้น

“ป้าจาง” เธอลั่นปากเรียกชื่อของเพื่อนบ้านสูงวัยอัตโนมัติ อวี้ซินสะดุ้ง เธอตักข้าวใส่ปากลูกแฝดอีกคำ เธอรีบปิดฝา และยกหม้อข้าวไปซ่อนไว้หลังตู้ไม้

ประตูบ้านเปิดออก เธอสูดลมหายใจลึก

“ป้าจาง มาทำไมแต่เช้า” หญิงสูงวัยมองเข้ามาในบ้านด้วยสายตากวาดล้าง

“เธอได้กลิ่นข้าวหอม ๆ ไหม เหมือนกลิ่นข้าวสารดี ๆ เลยนะ บ้านเราน่ะมีแต่ข้าวผสมมันเทศ” อวี้ซินยิ้มบาง

“ป้าจางนะจมูกดีไปหน่อยนะ ฟืนชื้นมันมีกลิ่นแบบนี้แหละ พอก่อไฟแล้วเหมือนข้าวหอม” ป้าจางย่นจมูก มองสำรวจไปรอบ ๆ ก่อนจะถอนหายใจ

“ก็แค่สงสัยน่ะ เธอกับลูกอยู่กันลำบาก ไม่มีสามีอยู่ด้วย ระวังตัวด้วยนะ บ้านอื่นเขาชอบจับผิด”

“จ้ะป้า ขอบคุณป้ามาก ๆ ที่มีน้ำใจกับหนูและลูกสองคนมาตลอด”

เมื่อประตูปิดลง อวี้ซินทรุดตัวลงนั่ง เธอรู้สึกได้เลยว่าความยากของภารกิจนี้ไม่ใช่แค่การหาอาหารเลี้ยงลูก แต่คือการ ปกปิดความลับจากสายตาคนทั้งหมู่บ้าน

ระบบดังขึ้นอีกครั้ง

[คำเตือน ห้ามเปิดเผยแหล่งที่มาของทรัพยากร หากถูกสงสัยเกิน 70% เท่ากับภารกิจล้มเหลว]

อวี้ซินเม้มริมฝีปากแน่น แววตาเด็ดเดี่ยวขึ้นมา

‘ได้สิ เธอเคยไลฟ์สดขายของออนไลน์ร้อยวิธีไม่ให้ใครจับได้… แค่นี้จะไปยากอะไร’

เด็กแฝดนั่งมองแม่ด้วยสายตาชื่นชม แม้ไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ก็รับรู้ได้ถึงพลังใจของเธอ

ปัง ๆ ปัง ๆ

แล้วเสียงเคาะประตูอีกครั้งดังขึ้น คราวนี้หนักกว่าเดิม… และมีเสียงหนึ่งแผ่ว ๆ ดังเข้ามาในบ้าน

“เราจะต้องรู้ให้ได้ว่า มีของพวกนั้นอยู่ที่นี่จริงไหม แล้วเอามาจากไหน?”

อวี้ซินใจเต้นแรงทันที หัวใจดิ่งลงเหว เธอกระชับลูกฝาแฝดแน่น แล้วคิดในใจ… นี่คือจุดเริ่มต้นของการต่อสู้เพื่อครอบครัวจริง ๆ

เสียงประตูยังคงสะท้อนในหัวอวี้ซิน เธอทรุดตัวลงกับพื้นช้า ๆ กอดลูกฝาแฝดไว้แน่นที่สุด มือเล็ก ๆ ของพวกเขากำมือแม่แน่น ราวกับเป็นกำลังใจให้เธอเอง

“เราจะต้องรู้ให้ได้ว่า มีของพวกนั้นอยู่ที่นี่จริงไหม แล้วเอามาจากไหน?” เสียงข้างนอกยังดังอยู่ แค่เอ่ยก็ทำให้เส้นผมบนหลังคอเธอชูชัน

อวี้ซินลอบหันไปมองหน้าต่าง มองเห็นป้าจางยืนอยู่ตรงนั้น แต่คราวนี้ป้าจางไม่อยู่คนเดียว มีชายหนุ่มผมสั้นใส่ชุดทำงานแบบเกษตรกรยืนอยู่ด้วย

มือกำไม้เท้าแน่น สายตาเฉียบคมเหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง

อวี้ซินกลืนน้ำลาย เธอพยายามสงบสติ แต่หัวใจเต้นแรงเกินจะห้าม

“สหายอวี้ซิน ฉันมาเยี่ยมเฉย ๆ ทำอะไรอยู่ข้างในนั้น” เสียงไม่ได้เป็นมิตรสักนิด

แล้วยังตบตีประตูบ้านของเธอเหมือนจะพังแล้ว

“สหายต้องการอะไร แล้วป้าจางต้องการอะไร” เธอถามเสียงสั่น ป้าจางแสยะยิ้มบาง ๆ

“ก็แวะมาดูเฉย ๆ หรอก… เมื่อกี้แค่ได้กลิ่นหอม ๆ ป้าก็สงสัยอยู่ดีว่า ข้าวดี ๆ หอม ๆ นั่นมาจากไหน เธอคิดว่า ป้าจะไม่รู้หรือ หาไม่เจอ ใช่ว่าไม่มี แล้วกลิ่นฟุ้งขนาดนั้น”

อวี้ซินกัดฟันแน่น นี่ป้าจางกำลังเป็นตัวตั้งตัวตีให้คนในหมู่บ้านสงสัยเธอ หญิงสาวคิดรวบรวมความคิดใช้สมอง ที่เคยไลฟ์สดขายของออนไลน์ และทำงานเก่งมาวิเคราะห์

ต้องทำให้ทุกอย่างดูธรรมชาติ… ต้องสร้างแผน… ต้องปกป้องลูก…

“ออ… อ๋อ... ก็… ฟืนที่เผาไฟ มันโชคดี มันกลิ่นมันหอมเฉย ๆ นั่นแหละ ฉันก็บอกป้าไปแล้วไง” เธออ้ำอึ้ง พยายามทำเสียงเรียบ แต่ลมหายใจสั้น ๆ ของเธอบอกถึงความตื่นกลัว

จนในที่สุด กลอนประตูก็หลุด สหายชายที่ชื่อหวังก้าวเข้ามาในบ้านช้า ๆ สหายหวังมือเท้าเอว อีกมือก็ถือไม้เท้าเอาไว้ด้วย สายตากวาดไปทั่วบ้านของเธอ

“ถ้าเธอบอกความจริง เราอาจจะช่วยได้…” เขาหยุด และมองไปที่เด็กฝาแฝด

“แต่ถ้าโกหก… อย่าให้ฉันเจอความลับนะ บอกได้เลยสหายอวี้ซิน เธอกับลูกจะไม่ปลอดภัยอีกต่อไป”

อวี้ซินก้มหน้ามองลูกน้อย ใครจะมาแตะต้องลูกของเธอไม่ได้ แม้จะรู้ว่าเด็กฝาแฝดไม่ใช่ลูกของเธอจริง ๆ เด็ก ๆ ซบหน้ากับขาของแม่ ร้องไห้ออกมาเสียงเบา ๆ

เธอรู้แล้วว่า... เวลาในการตัดสินใจของตนเองมีจำกัด