LOGINเธอเอามาปั้น ๆ เป็นก้อน ๆ แล้วรีบยื่นให้กับป้าจางและสหายหวัง คนละสองก้อน
“แม่ นี่กระดาษเอาไว้ห่อค่ะ”
“จ้า”เธอจึงห่อให้คนทั้งสอง สหายหวังยิ้ม พลางยื่นมือไปรับก้อนซุปไก่
“อวี้ซิน… เธอแน่ใจนะจะสอนพวกเราทำ”
“อื้อ แต่ขอให้ได้ทรัพยากรมาก่อนนะ จะหาก่อน แล้วไม่ต้องกลัว ฉันจะเขียนสูตรให้เลย จะไม่ซ่อนเร้นเคล็ดลับอะไรทั้งนั้น”
“แน่ใจนะว่าเธอจะไม่ซ่อนเร้นอีก?”
อวี้ซินหัวใจเต้นแรง นั่งลง และกอดลูกฝาแฝดของเธอเอาไว้แน่น
“ฉันต้องดูแลลูกนะสหายหวัง ป้าจาง สามีของฉันก็ไม่รู้จะได้กลับมาหรือเปล่า” อวี้ซินทำหน้าเศร้า
แววตาของป้าจางกับสหายหวังที่ยังคงจับจ้องสลดลง ทำเอาสองคนสะเทือนใจกับการกระทำของตัวเอง
“ขอโทษนะ ที่สงสัยเธอ”
“ไม่เป็นไร”
“ฉันต้องขอโทษเธอ”
ทั้งสองยิ้มให้กับเธอและลูกน้อย อวี้ซินรู้ทันที นี่ไม่ใช่จุดจบของความสงสัยของทั้งสองคนเท่านั้น แต่เป็นจุดเริ่มต้นของเกมลับที่จะสั่นสะเทือนทั้งหมู่บ้าน
“เอาเถอะ… เราขอโทษเธอแล้ว ต่อไปมีอะไรดี ๆ ก็ต้องแบ่งปันกันนะ”
“ใช่ ยังไงเราก็เพื่อนบ้านกัน บ้านใกล้เรือนเคียง”
‘ใช่สิ ดูเหมือนป้าจางจะจับตาดูฉันอย่างใกล้ชิด’
อวี้ซินยิ้มกว้าง แต่ในใจของเธอรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล แต่ก็เกิดความมุ่งมั่นขึ้นมา
‘ฉันจะไม่ล้ม ไม่ว่าจะต้องทำอะไร เพื่อเด็ก ๆ และครอบครัวของฉัน ไหน ๆ ก็มาอยู่ที่นี่แล้ว’
เพียงชั่วพริบตา ประตูบ้านปิดดังปัง เสียงฝีเท้าหายไป แต่อวี้ซินไม่วางใจอีกแล้ว เธอยังคงสัมผัสถึงสายตาที่ยังจ้องมาที่บ้านตลอดเวลา และในหัวของเธอคือคำว่า... ไม่ไว้ใจ
ระบบดังขึ้นอีกครั้ง
[คำเตือน ความสงสัยลดลง 10% แต่หากเกิน 100% ภารกิจล้มเหลว]
อวี้ซินขมวดคิ้ว แววตามุ่งมั่น
‘ไม่เป็นไร… ฉันเคยขายของออนไลน์ เคยทำงานใหญ่มาเยอะแยะ เอาละตอนนี้ไม่มีใครจับผิด… คราวนี้รอด ต่อจากไปจะระวังให้มากขึ้น’
อวี้ซินกอดลูกฝาแฝดแน่นขึ้น หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกร่าง เด็ก ๆ มองแม่ด้วยสายตากลัว และหวังพึ่งพิงเต็มที่ เธอสูดลมหายใจลึก พยายามเรียกสติกลับมา
“แม่คะ”
“แม่ครับ”
“ไม่ต้องกังวล ลูก ๆ ฟังแม่นะ เราต้องสงบใจเอาไว้ก่อน เข้าใจไหม” เธอกระซิบ น้ำเสียงแม้จะสั่น แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เด็กฝาแฝดพยักหน้าแรง ๆ มือเล็ก ๆ เกาะเสื้อเธอแน่นราวกับไม่ยอมปล่อย
อวี้ซินจึงบอกให้ลูก “เจี้ยนหมิงกับอี้หลัน ลูกไปวิ่งเล่นข้างนอกนะ แม่จะจัดบ้านก่อน แต่ห้ามไปไกลนะ เล่นในเขตบ้านของเรา”
“ค่ะ” “ครับ”
อวี้ซินคิดวางแผนอย่างรวดเร็ว สายตากวาดไปที่ถุงปุ๋ยข้าวสาร เธอต้องใช้มันอย่างชาญฉลาด ไม่ให้ใครจับผิด
‘ระบบ… ตอนนี้ต้องทำยังไง’ เธอกระซิบเสียงเบา
[คำตอบจากระบบ สามารถสร้างกล่องเก็บในระบบ คุณสามารถเบิกของออกไปใช้เท่าที่ต้องการ กล่องซ่อน แต้มเริ่มต้น 100]
‘โธ่! เมื่อกี้ก็ไม่บอก เกือบไปแล้วเชียว แล้วกล่องนั้นอยู่ตรงไหน’
[เธอจะให้สร้างกี่กล่องซ่อนของ 100 แต้ม 1 กล่อง]
‘เอาแค่ 1 กล่องก่อน ฉันรีบ’
[แต่มีแบบตู้เย็นด้วยนะ เธอจะเก็บของสดได้ แต่ต้องใช้ 200 แต้ม]
‘โอ๊ะ! ทำไมแพงแบบนั้นเล่า’
[ที่แพง เพราะว่า ต้องใช้ไฟฟ้า]
‘มีแบบนี้ด้วยหรือ’
[ไม่เอา ก็ได้นะ]
‘ตกลง เอาแบบตู้เย็นด้วย’
เธอถึงกับถอนหายใจโล่ง มีกล่องซ่อนเป็นสัญลักษณ์เกิดขึ้นที่แขนของเธอ
[ซ้ายคือตู้เย็น แช่ของได้ ขวาเป็นที่เก็บของแห้ง และสโตร์ขนาดใหญ่]
‘เข้าใจแล้ว’ เธอรีบเก็บข้าวสารก่อน แล้วก็เก็บหมูที่เหลือ กับไข่ไก่อีกสองฟอง จากนั้นก็ฮัมเพลง แล้วปัดกวาดเช็ดถู ทำความสะอาดบ้าน
เธอรีบหยิบฟืนชื้นที่เหลือมาไว้ในครัว จัดวางทุกอย่าง เพราะอวี้ซินจะคลั่งความเป็นระเบียบและความสะอาด อย่างน้อยจะอยู่ที่นี่ ทุกอย่างจะต้องดีกว่าเดิม เธอค่อย ๆ ก้าวไปยังหน้าต่าง เปิดเพื่อระบายอากาศจะได้รับอากาศบริสุทธิ์
ห้องจะได้ไม่เหม็นอับเกินไป ถ้าพรุ่งนี้ประเมินสถานการณ์แล้ว เธอจะเอาที่นอนและผ้าต่าง ๆ ออกไปตาก ให้โดนแดดบ้าง
เด็กฝาแฝดยกไม้ยกมือให้กับแม่ ทักทาย... เนื้อตัวของเด็กทั้งสองสกปรกมอมแมม เห็นขี้มูกยังติดเกรอะกรังที่ใบหน้าของทั้งสองคนด้วย
‘ยา ปรอทวัดไข้ เดี๋ยว... คิดออกแล้วจะบอก’
[แต้มเธอเหลือไม่เยอะ ตอนนี้เหลือแค่ 380]
“หา!”
‘แล้วทำอย่างไร จะได้แต้มเพิ่ม?’ หญิงสาวเริ่มหัวหมุน อวี้ซินกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้อง เธอต้องปรับปรุงอีกเยอะ แล้วลูกฝาแฝดอีก จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้
สุขภาพอนามัยต้องดีกว่านี้แน่นอน แต้มเหลือแค่ 380 ไม่เพียงพอสำหรับจะปรับปรุงอะไรแน่ ยังต้องมีของใช้จำเป็นอีกหลายอย่าง รวมถึงยา วิตามิน และอาหารเสริม
“ต้องหาเพิ่มให้ได้… ทำอย่างไร ทำอย่างไร?” เธอพึมพำกับตัวเอง
ระบบเปิดตัว [แต้ม 380]
[นี่คือตัวเลือกที่จะทำให้เธอได้แต้มเพิ่ม แลกวัตถุดิบ ทำสินค้า ทำของแลกแล้วขายให้กับระบบแลกแต้ม หรือว่าขายให้กับคนในยุคนั้น หรือทำภารกิจพิเศษ]
เธอหันไปดูลูก ๆ เจี้ยนหมิงและอี้หลัน ทั้งเนื้อทั้งตัวดูสกปรกและมอมแมมไปหมด
“แม่”
“แม่ครับ” ทั้งสองคนมีสายตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อใจ ไว้ใจ และความรัก
‘แม่คิดออกแล้ว… ทำของแลกแต้ม แต่ว่าในยุคนี้ทำอะไรโจ่งแจ้งไม่ได้ ฉันจะทำให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ แต่ก็ได้แต้มเพิ่มด้วย’ เธอคลี่ยิ้ม อย่างน้อยก็มีทางรอด จะใช้ความสามารถและความรู้ที่มีให้ได้มาซึ่งแต้ม
อวี้ซินนึกสนุก เธอหยิบก้อนซุปไก่สำเร็จรูปจากระบบ และสมุนไพรพื้นบ้าน ที่เธอใช้แต้มยี่สิบแต้มก่อนหน้านั้นแลกเอาไว้
[ระบบเห็นถึงความมุ่งมั่นของเธอ เธอได้รับรางวัลเป็นหนังสือที่สามารถค้นหาสูตรต่าง ๆ ได้หมด เป็นสูตรดี ๆ ที่มีคนบันทึกเอาไว้ทั่วโลก]
“หา! จริงหรือ”
ระบบเผยให้เธอได้เห็น มีแสงสีสันหลากหลายปรากฏขึ้น คล้ายกับการค้นหาในกูเกิล
“ว้าว! แบบนี้ก็สุดยอดนะสิ”
[ขอให้สนุกกับการอ่านหนังสือ] แล้วระบบก็หายไป
อวี้ซินจึงเริ่มค้นหา แล้วเธอผสมทุกอย่างที่พอมีให้เป็นเครื่องปรุงพื้นบ้านราคาถูก ที่สามารถทำออกมา แล้วขายแลกแต้มได้โดยไม่ผิดยุค
‘สมุนไพรนี่ใส่ลงไปในขณะที่ต้มซุป มันจะกลายเป็น... น้ำซุปสมุนไพรแบบง่าย ๆ อืม... ถ้าเอาไปเสนอที่สหกรณ์ ก็สามารถขายให้เพื่อนบ้านได้แบบไม่ผิดกฎหมาย ฉันต้องคิดจัดเรียงคำพูดใหม่ และคิดให้ดีที่สุดก่อน ก่อนจะไปนำเสนอ’
อวี้ซินตื่นเต้น มาอยู่ในโลกนี้ ก็ทำอะไรได้เยอะแยะ เอาละไม่ซ้ำซากจำเจเหมือนตอนไลฟ์สดขายของ แม้จะเก่ง แต่คนเราทำแบบเดิมทุกวัน ๆ
มันแทบจะเรียกว่า... บางครั้งแทบอยากจะอ้วก และไม่อยากตื่นมาทำงาน สีหน้าและแววตาของเธอมุ่งมั่นมาก ๆ
หงส์ขาวปรากฏในมุมสายตา แสงสีขาวระยิบระยับจาง ๆ คล้ายละอองหิมะในอากาศ[อวี้ซิน… เธอทำภารกิจครบทั้งห้าด้านแล้ว] เสียงของหงส์ขาวนุ่มนวล เหมือนกระซิบกลางหัวใจ‘ห้าด้าน?’ เธอถามในใจรู้สึกโหวงเหวง เหมือนว่าหงส์ขาวจะมาลา แล้วก็ไม่อยู่กับเธอแล้ว[ภารกิจชีวิต ครอบครัว ความเมตตา การสร้างสรรค์ และศรัทธา เธอผ่านทั้งหมดแล้ว]‘แล้วฉันจะหายไป หรือว่าเธอจะหายไป?’[เธอมีสิทธิ์เลือกอยู่ในโลกนี้ตลอดไป]อวี้ซินหลุบตาลง เห็นนิ้วมือของอวี้เหวินเจ๋อยังสอดประสานกับมือของเธอ เด็กทั้งสองกำลังหัวเราะคิกคักอยู่ตรงหน้า ภาพนั้นชัดเจนยิ่งกว่าฝันใด ๆ‘แล้วเธอละหงส์ขาว เธอก็จะหายไปใช่ไหม เพราะฉันได้เลือกแล้ว ฉันขออยู่ตรงนี้ อยู่กับคนที่ฉันรัก อยู่กับครอบครัวนี้อย่างมีความสุข หงส์ขาว’อวี้ซินนึกกลัวเหมือนกัน หรือหงส์ขาวจะจากไปตลอดกาล การใช้ชีวิตโดยไม่มีหงส์ขาวต้องลำบากแน่ ๆ ใจหายวับ...‘ตอบสิหงส์ขาว หรือว่าเธอจะหายไป?’ เสียงในใจของอวี้ซินสั่นพร่า ราวกับสายลมพัดผ่านกลีบดอกบ๊วยในยามค่ำคืน[@#$^*!*$] เสียงเหมือนวิทยุที่จูนไม่ตรงช่อง เสียงของหงส์ขาวในครั้งนี้ฟังดูไกลเหลือเกิน เหมือนดังมาจากปลายขอบฟ้า‘หงส์ขาว… เธอก็จะหา
‘โอเค พรุ่งนี้นะ วันนี้ฉันยังช็อกอยู่ สรุปแล้วเรื่องเมื่อกี้ มันคือเรื่องจริงไหม’แต่หงส์ขาวก็ไม่ตอบเสียแล้วเด็กสองคนยังแหกปากเรียกแม่อยู่ข้างนอก แม้จะเป็นความวุ่นวาย แต่เธอก็คิดว่า เลือกแบบนี้ดีที่สุดกลิ่นสบู่สมุนไพรจาง ๆ จากฝ่ามือยังติดอยู่ข้างแก้ม อวี้ซินล้างหน้าจนเย็นเฉียบ แล้วเงยหน้ามองเงาตัวเองในกระจก ไม่มีน้ำตาเธอ มีเพียงแต่รอยยิ้มกลับปรากฏขึ้นแทน‘ฉันเลือกที่จะอยู่ในโลกนี้ และอยู่กับพี่เจ๋อ กับลูก’“รอเดี๋ยวนะเด็ก ๆ แม่จะเสร็จแล้ว”ทว่าเสียงเด็ก ๆ ก็หายไป จนอวี้ซินต้องรีบอาบน้ำ และแต่งตัวออกมาจากห้องน้ำ เธอไม่รู้ว่าการอยู่ต่อจะพาไปถึงไหน แต่รู้เพียงว่าตอนนี้... มีสองชีวิตเล็ก ๆ ที่ต้องพึ่งเธอ และมีชายคนหนึ่งที่ยังใหเธอได้กอดเสียงฝีเท้าดังขึ้นตรงลานหน้าบ้าน… เสียงประตูไม้เปิดออก พร้อมกลิ่นอุ่นของขนมแป้งนึ่งลอยเข้ามา“พ่อกลับมาแล้ว” อวี้เหวินเจ๋อยิ้มให้กับเด็ก ๆ“เป็นไงบ้างเมื่อคืนสนุกไหมคะ”“ก็ไม่เท่าไรหรอก เพราะว่าพ่อคิดถึงหนูกับแม่ เอ่อ... แล้วแม่ล่ะ”“แม่กำลังอาบน้ำคะ”“พี่เจ๋อ...” เสียงเรียกของเธอดังขึ้น“มาพอดี พี่ซื้อมาฝาก”“โอ้! กำลังหิวค่ะ”“ใช่ กำลังหิวอยู่เลย”“ไปเ
ดูเหมือนร่างเธอแข็งทื่อ และอวี้ซินก็ยังพูดในสิ่งที่อยู่ในจิตใจของเธอ[คืนที่เกิดเรื่อง ทำให้เธอมาอยู่ที่นี่เมื่อหกเดือนก่อน เธอรอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์ ทว่านอนอยู่ในห้องไอซียู ยังไม่รู้สึกตัว]‘แล้วเธอหมายถึงอะไรล่ะ ทำไมต้องมาบอกตอนนี้’ น้ำตาของเธอรื้นขึ้น[ภารกิจสุดท้ายของเธอกำลังเริ่มต้น] เสียงของหงส์ขาวนั้นดังชัดเจนอวี้ซินขยับริมฝีปากถาม‘ภารกิจ? ภารกิจอะไร? ฉันตายแล้วหรือยังไง?’[ไม่ เธอยังมีชีวิตอยู่ ร่างกายของเธอนอนอยู่ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง สมองของเธออยู่ในภาวะโคม่า แต่จิตวิญญาณถูกดึงมาที่นี่]ภาพของลูกชายวัยจะสี่ขวบ เจี้ยนหมิงและอี้หลันปรากฏขึ้นในหัว ใบหน้ายิ้มแป้นของเด็กทั้งคู่ที่เรียกเธอว่าแม่ ด้วยเสียงใส ๆ แล้วต่อด้วยภาพชายอีกคนหนึ่ง“พี่เจ๋อ” อวี้เหวินเจ๋อสามีที่อบอุ่นที่สุดในโลก หัวใจอวี้ซินหดรัดจนแทบหายใจไม่ออก‘แล้วฉันต้องกลับไปหรือยังไง’ เธอยังถามประโยคนั้นซ้ำ ๆ‘แล้วพวกเขาล่ะ... พวกเขาจะอยู่อย่างไร’ น้ำตาร่วงเผาะลงมาในทันที ภาพในหัวหมุนวูบ อวี้ซินเห็นตัวเองที่อยู่กำลังนั่งอยู่ที่บ้านหลังเดิม ที่โต๊ะกินข้าว เด็กสองคนที่น่ารักร้องบอกแม่ว่าหิว ๆ พร้อม ๆ กัน เพื่อจะให้แม่ป้
คนเป็นพ่ออาสาพาเด็ก ๆ อาบน้ำ และพาใส่ชุดนอน ส่งลูก ๆ เข้านอนเรียบร้อยอวี้เหวินเจ๋ออาบน้ำเสร็จ ก็มานั่งรออวี้ซินที่เข้าห้องน้ำต่อจากเขา ชายหนุ่มนั่งมองท้องฟ้า และบรรยากาศโดยรอบ สายลมเย็นยามเย็นพัดผ่านมากระทบที่ใบหน้า เขาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดอวี้ซินเมื่ออาบน้ำเสร็จ ก็รีบเข้ามาหาสามี“เป็นอย่างไรบ้างคะ อากาศที่นี่แตกต่างจากที่บ้านเราไหม”“มาก แต่พี่ก็ชอบนะ มันมีกลิ่นของความเจริญ ที่มาพร้อมกับความหวังนะ”“ฮึ! มันเป็นอย่างไรหรือคะ” เธอนั่งหลับตาลง แล้วสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด“สดชื่น” อวี้เหวินเจ๋อถึงกับหัวเราะออกมา แต่พอเธอลืมตาขึ้น ใบหน้าของสามีก็ห่างไม่ถึงคืบ“คืนนี้”“อะไร?” ใบหน้าของอวี้ซินเหรอหรา“ก็...” ทำตากรุ้มกริ่ม และตาเล็กตาน้อย“พี่นี่!” เธอจิ้มนิ้วไปที่ปลายจมูกของเขา แต่อวี้เหวินเจ๋อกับจับมือของเธอ แล้วเอาเข้าปาก“ทำอะไร พี่เจ๋อนี่ ทะลึ่งใหญ่นะเดี๋ยวนี้”ทว่าเขาก็รวบร่างของเธอเอาไว้ทั้งร่าง “มาเถอะ เข้านอน พี่ง่วงแล้ว อีกอย่างก่อนนอนเราต้องมีอะไรทำกัน”“พี่เจ๋อ ฉันเหนื่อย จนขาจะหลุดแล้ว”“ฮื้อ... อาซินนอนเฉย ๆ ที่เหลือพี่เจ๋อทำเอง”“หื่นหนักนะคะ”“จ้ะ” ยอมรับหน้าตาเฉย แต่เธอก็
“ผมกับอาซินไม่เคยคิดว่าจะได้เจอพวกคุณอีก ต้องขอบคุณที่ทำให้วันนี้ของพวกเราเป็นวันที่น่าจดจำที่สุดในชีวิต”“ค่ะ แล้วยังให้ความทรงจำแสนดีที่ปักกิ่ง”“ขอให้มีความสุขครับ”“ต้องอวยพรว่า ให้ทุกคนมีสุขภาพแข็งแรงด้วยค่ะ”ทุกคนยกแก้วของตัวเองขึ้นดื่ม หลิวเจี้ยนหงยกคิ้ว “ผมตั้งใจไว้เลยว่า หากวันใดที่ผมได้เริ่มธุรกิจของตัวเอง พี่เจ๋อกับพี่สะใภ้จะต้องมีชื่อร่วมในนั้นแน่นอน”อวี้ซินชะงัก ในใจพร่างพราว ‘หา... ธุรกิจ?’ หัวใจเต้นแรงจะระเบิดแล้ว นี่เท่ากับจะกลายเป็นมหาเศรษฐี“ทำอะไรหรือครับ” อวี้เหวินเจ๋อถาม“ผมตั้งใจจะเปิดโรงงานผลิตรถยนต์ เราจะเริ่มจากเล็ก ๆ ก่อนในปักกิ่ง ผมเรียนด้านเครื่องกลมา พอมีทุนอยู่บ้าง” เขาหันไปยิ้มกับภรรยา“และอวิ๋นเอ๋อร์ก็เห็นด้วยกับธุรกิจตัวนี้ อีกอย่างคุณพ่อของอวิ๋นเอ๋อร์ก็สนับสนุนด้วย”“แน่นอนค่ะ ถ้าได้คุณพ่อหนุนหลัง พี่จะไปได้ไกลค่ะ” หลี่ซิวอวิ๋นตอบ“พี่เจ๋อก็อยู่ในหน่วยซ่อมบำรุง อยู่ไปนาน ๆ ฝีมือก็คงจะไม่ธรรมดา ฉันว่าเหมาะมากเลยค่ะ เราต้องมีงานให้พี่เจ๋อช่วยในอนาคต”อวี้เหวินเจ๋อสีหน้ามั่นคงและมุ่งมั่น “ถ้าอย่างนั้นผมคงจะต้องตั้งใจทำงาน เรียนรู้ แต่เรื่องถึงขนาดจะให้พ
“ก็มีอาหารจากภัตตาคารมานะสิ”“อะไรนะคะ” อวี้ซินยิ้มดวงตาเปล่งประกายอย่างมีความสุข เพราะว่าอะไรก็ไม่ดีเท่า มีเพื่อนจริงใจ แล้วยังเป็นเศรษฐีเสียอีก“ใกล้เวลานัดหมาย ประเดี๋ยวก็คงมา”“ต้องเตรียมอะไรบ้างคะเนี่ย”“ไม่ต้อง พวกนั้นเอามาครบ เราเพียงแต่นั่งกิน ตอนเก็บพวกนี้เขาก็เก็บทุกอย่างกลับไปด้วย”‘ที่ปักกิ่งในยุคนี้ มีคนคิดแบบนี้ด้วยหรือ’ อวี้ซินอดที่จะสงสัยไม่ได้พลางนึกถึงหงส์ขาว ที่บอกว่า มีคนแบบเธออยู่เยอะเหมือนกัน และต้องแข่งขันกัน เพื่อจะได้แต้มพิเศษ เหมือนครั้งก่อนที่เธอได้ไงติ๊ง...[ภารกิจย้ายบ้านสำเร็จ ได้รับ 1000 แต้ม ขออวยพรให้เธอและครอบครัวมีความสุขยิ่ง ๆ ขึ้นไป]‘และที่ฉันสงสัยว่า มีคนแบบฉันเยอะแยะ’[เธอยังมาถึงที่นี่ได้ เชื่อเถอะ มีอีกหลายคน]‘น่าสนุกนะ ชีวิตที่ปักกิ่ง ขอบคุณนะหงส์ขาว ฉันจะใช้ชีวิตที่เหลือให้ดี’[ชีวิตเลือกที่จะเป็นได้ แม้เราจะเลือกเกิดไม่ได้ ไปกินข้าวกับพวกเขาเถอะ][ปัจจุบัน แต้มคงเหลือ 15,307]พนักงานจากภัตตาคารมาส่งอาหาร และกำลังจัดโต๊ะแล้ว อวี้ซินเดินไปสมทบกับทุกคน กลิ่นอาหารลอยคลุ้งขึ้นมา“อาหารทั้งหมดนี่มาจากภัตตาคารจิ่วซิ่งหยวน ที่ตั้งอยู่ตรงหัวมุมถน
“คนไม่สบาย ก็ต้องกินของดี ๆ ป้าให้ฉันไปดูลุงได้ไหม”นางลังเลครู่หนึ่ง ก่อนเชื้อเชิญให้อวี้ซินเข้าประตูบ้านไปด้วยกัน ทุกอย่างดูอึดอัด ข้าวของเยอะไปหมด ทั้งยังจัดบ้านไม่เป็นระเบียบ อวี้ซินก้าวเข้าไปในส่วนห้องที่อยู่ลึกสุด เธอเห็นชายวัยกลางคนตัวสั่นเหงื่อท่วม มีผ้าขี้ริ้วพันน่องซ้
“ห้ามบอกว่าบ้านเรา…จะมีผักอร่อยกินในวันข้างหน้า”คำพูดนั้นฟังดูเหมือนเด็กพูดเล่น แต่สายตาป้าเหลียนหรี่ลงอย่างจับผิด“หืม… มีอะไรให้ป้าช่วยดูไหมล่ะ แม่ลูกสามนี้ดูมีความลับเชียวนะ”“ไม่มีหรอกค่ะป้าเหลียน แค่ทำให้เด็ก ๆ สนุกกันเฉย ๆ” อวี้ซินรีบหัวเราะกลบเกลื่อน ป้าเหลียนยืนนิ่งไ
“เหมือนผี”“อืม... ไม่ใช่ผี แต่ก็เกือบเป็นผี ฉะนั้นเวลาออกไปกลางแดดจ้านาน ๆ ต้องสวมหมวกนะ เข้าใจหรือเปล่า”“เข้าใจ”“แต่ถ้าอยากจะตัวหอม ๆ ต้องลุกขึ้นไป ล้างหน้า แปรงฟันค่ะ ไปกันได้หรือยัง ลงจากเตียง”“ลงจากเตียง”“แม่เตรียมน้ำให้แล้ว” เด็กสองคนเดินจับมือกันไป เธอมองตามเด็ก ๆ ที่พยายามทำตัวน่ารัก และ
“สหายอวี้ซิน ถามหน่อยสิ เรื่องเงินเดือนของสามีสหายที่ไปเป็นทหาร”“ไม่มีอะไรแล้วค่ะ”“แน่ใจหรือ” ทุกคนดูเป็นห่วงอีกอย่างถ้าหากผู้ใหญ่บ้านเอาเงินของอวี้ซินไปจริง ๆ ก็เท่ากับไม่น่าเคารพและนับถือศรัทธาอีกต่อไป“ค่ะ” อวี้ซินจ







