All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ในยุค 70 กับระบบตลาดลับ: Chapter 121 - Chapter 128

“นี่แหละกองทัพ ถึงจะสงบ แต่ก็ต้องเตรียมพร้อมตลอดเวลา”รถเคลื่อนไปตามถนนอีกพัก ผ่านหอพักทหารเรียงรายที่ตกแต่งเรียบง่ายด้วยผ้าม่านสีซีด ๆ หญิงสาวบางคนตากผ้าอยู่หน้าบ้าน เด็ก ๆ วิ่งเล่นไล่จับกันในลานกว้างกลิ่นอาหารยามบ่ายลอยมาตามลม กลิ่นข้าวต้ม กลิ่นผัดพริก กลิ่นซุปกระดูกหมูผสมกันอย่างอบอุ่น“พันตรีอวี้เหวินเจ๋อครับ ด้านหลังตรงนี้เป็นที่พักของครอบครัวนายทหารระดับพันตรีขึ้นไป” ซงติงอธิบาย พลางชี้ให้ดูด้วยเมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่ซอยเล็กด้านใน พวกเขาเห็นแถวบ้านไม้สีน้ำตาลอ่อนตั้งเรียงอย่างเป็นระเบียบ มีรั้วไม้เตี้ย ๆ ล้อมรอบแต่ละหลัง มีสวนเล็ก ๆ และทางเดินหินเล็กพาเข้าสู่ประตู“บ้านไหนของเราคะ” อวี้ซินถามอย่างตื่นเต้น“หลังที่มีต้นหลิวอยู่ข้างหน้ารั้ว บ้านเบอร์ 17” ซงติงที่มาที่นี่แล้วหนึ่งครั้งบอก“โอ้! สวยจังเลย” อี้หลันร้องเสียงใส ขณะมองเห็นบ้านไม้สองชั้นหลังนั้นมีระเบียงไม้ชั้นบน และผ้าม่านสีขาวสะบัดพลิ้วจากหน้าต่าง รถจอดสนิทหน้ารั้วไม้ที่เพิ่งทาสีใหม่ กลิ่นไม้หอมอ่อน ๆ ลอยขึ้นมาเมื่อพวกเขาก้าวลงจากรถอวี้ซินหันมองไปรอบ ๆ ถัดไปอีกสองหลังคือบ้านของนายทหารคนอื่น มีหญิงสาวแต่งผ้าเอี๊ยมกำลังต

“ก็มีอาหารจากภัตตาคารมานะสิ”“อะไรนะคะ” อวี้ซินยิ้มดวงตาเปล่งประกายอย่างมีความสุข เพราะว่าอะไรก็ไม่ดีเท่า มีเพื่อนจริงใจ แล้วยังเป็นเศรษฐีเสียอีก“ใกล้เวลานัดหมาย ประเดี๋ยวก็คงมา”“ต้องเตรียมอะไรบ้างคะเนี่ย”“ไม่ต้อง พวกนั้นเอามาครบ เราเพียงแต่นั่งกิน ตอนเก็บพวกนี้เขาก็เก็บทุกอย่างกลับไปด้วย”‘ที่ปักกิ่งในยุคนี้ มีคนคิดแบบนี้ด้วยหรือ’ อวี้ซินอดที่จะสงสัยไม่ได้พลางนึกถึงหงส์ขาว ที่บอกว่า มีคนแบบเธออยู่เยอะเหมือนกัน และต้องแข่งขันกัน เพื่อจะได้แต้มพิเศษ เหมือนครั้งก่อนที่เธอได้ไงติ๊ง...[ภารกิจย้ายบ้านสำเร็จ ได้รับ 1000 แต้ม ขออวยพรให้เธอและครอบครัวมีความสุขยิ่ง ๆ ขึ้นไป]‘และที่ฉันสงสัยว่า มีคนแบบฉันเยอะแยะ’[เธอยังมาถึงที่นี่ได้ เชื่อเถอะ มีอีกหลายคน]‘น่าสนุกนะ ชีวิตที่ปักกิ่ง ขอบคุณนะหงส์ขาว ฉันจะใช้ชีวิตที่เหลือให้ดี’[ชีวิตเลือกที่จะเป็นได้ แม้เราจะเลือกเกิดไม่ได้ ไปกินข้าวกับพวกเขาเถอะ][ปัจจุบัน แต้มคงเหลือ 15,307]พนักงานจากภัตตาคารมาส่งอาหาร และกำลังจัดโต๊ะแล้ว อวี้ซินเดินไปสมทบกับทุกคน กลิ่นอาหารลอยคลุ้งขึ้นมา“อาหารทั้งหมดนี่มาจากภัตตาคารจิ่วซิ่งหยวน ที่ตั้งอยู่ตรงหัวมุมถน

คนเป็นพ่ออาสาพาเด็ก ๆ อาบน้ำ และพาใส่ชุดนอน ส่งลูก ๆ เข้านอนเรียบร้อยอวี้เหวินเจ๋ออาบน้ำเสร็จ ก็มานั่งรออวี้ซินที่เข้าห้องน้ำต่อจากเขา ชายหนุ่มนั่งมองท้องฟ้า และบรรยากาศโดยรอบ สายลมเย็นยามเย็นพัดผ่านมากระทบที่ใบหน้า เขาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดอวี้ซินเมื่ออาบน้ำเสร็จ ก็รีบเข้ามาหาสามี“เป็นอย่างไรบ้างคะ อากาศที่นี่แตกต่างจากที่บ้านเราไหม”“มาก แต่พี่ก็ชอบนะ มันมีกลิ่นของความเจริญ ที่มาพร้อมกับความหวังนะ”“ฮึ! มันเป็นอย่างไรหรือคะ” เธอนั่งหลับตาลง แล้วสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด“สดชื่น” อวี้เหวินเจ๋อถึงกับหัวเราะออกมา แต่พอเธอลืมตาขึ้น ใบหน้าของสามีก็ห่างไม่ถึงคืบ“คืนนี้”“อะไร?” ใบหน้าของอวี้ซินเหรอหรา“ก็...” ทำตากรุ้มกริ่ม และตาเล็กตาน้อย“พี่นี่!” เธอจิ้มนิ้วไปที่ปลายจมูกของเขา แต่อวี้เหวินเจ๋อกับจับมือของเธอ แล้วเอาเข้าปาก“ทำอะไร พี่เจ๋อนี่ ทะลึ่งใหญ่นะเดี๋ยวนี้”ทว่าเขาก็รวบร่างของเธอเอาไว้ทั้งร่าง “มาเถอะ เข้านอน พี่ง่วงแล้ว อีกอย่างก่อนนอนเราต้องมีอะไรทำกัน”“พี่เจ๋อ ฉันเหนื่อย จนขาจะหลุดแล้ว”“ฮื้อ... อาซินนอนเฉย ๆ ที่เหลือพี่เจ๋อทำเอง”“หื่นหนักนะคะ”“จ้ะ” ยอมรับหน้าตาเฉย แต่เธอก็

‘โอเค พรุ่งนี้นะ วันนี้ฉันยังช็อกอยู่ สรุปแล้วเรื่องเมื่อกี้ มันคือเรื่องจริงไหม’แต่หงส์ขาวก็ไม่ตอบเสียแล้วเด็กสองคนยังแหกปากเรียกแม่อยู่ข้างนอก แม้จะเป็นความวุ่นวาย แต่เธอก็คิดว่า เลือกแบบนี้ดีที่สุดกลิ่นสบู่สมุนไพรจาง ๆ จากฝ่ามือยังติดอยู่ข้างแก้ม อวี้ซินล้างหน้าจนเย็นเฉียบ แล้วเงยหน้ามองเงาตัวเองในกระจก ไม่มีน้ำตาเธอ มีเพียงแต่รอยยิ้มกลับปรากฏขึ้นแทน‘ฉันเลือกที่จะอยู่ในโลกนี้ และอยู่กับพี่เจ๋อ กับลูก’“รอเดี๋ยวนะเด็ก ๆ แม่จะเสร็จแล้ว”ทว่าเสียงเด็ก ๆ ก็หายไป จนอวี้ซินต้องรีบอาบน้ำ และแต่งตัวออกมาจากห้องน้ำ เธอไม่รู้ว่าการอยู่ต่อจะพาไปถึงไหน แต่รู้เพียงว่าตอนนี้... มีสองชีวิตเล็ก ๆ ที่ต้องพึ่งเธอ และมีชายคนหนึ่งที่ยังใหเธอได้กอดเสียงฝีเท้าดังขึ้นตรงลานหน้าบ้าน… เสียงประตูไม้เปิดออก พร้อมกลิ่นอุ่นของขนมแป้งนึ่งลอยเข้ามา“พ่อกลับมาแล้ว” อวี้เหวินเจ๋อยิ้มให้กับเด็ก ๆ“เป็นไงบ้างเมื่อคืนสนุกไหมคะ”“ก็ไม่เท่าไรหรอก เพราะว่าพ่อคิดถึงหนูกับแม่ เอ่อ... แล้วแม่ล่ะ”“แม่กำลังอาบน้ำคะ”“พี่เจ๋อ...” เสียงเรียกของเธอดังขึ้น“มาพอดี พี่ซื้อมาฝาก”“โอ้! กำลังหิวค่ะ”“ใช่ กำลังหิวอยู่เลย”“ไปเ