جميع فصول : الفصل -الفصل 120

อวี้ซินจดรายการของที่จะประมูลอีกหลายรายการ ต้องทำเป็นกิจจะลักษณะ เพราะทุกคนจะได้ไม่สงสัย อีกอย่างจะเอาของไปหมดบ้านไม่ได้แน่นอน เธอยังใช้ให้สามีไปปล่าวประกาศ ว่าพรุ่งนี้การประมูลที่บ้านของเธอจะเริ่มเก้านาฬิกาวันรุ่งขึ้น อากาศสดชื่นแจ่มใสมาก ๆ บนท้องฟ้ามีแต่ฟ้าใส ไร้ก้อนเมฆ“แม่ครับ หนูจัดเก้าอี้เสร็จแล้ว”“ขอบใจเจี้ยนหมิง”“แม่คะ น้ำดื่ม และน้ำชา”“ยอดเยี่ยมค่ะคุณลูกสาว” ทั้งสองคนที่ได้รับคำชมก็ยิ้มร่าส่วนอวี้เหวินเจ๋อขนของชิ้นสุดท้ายมาวางให้ภรรยาจนเรียบร้อย เขาหันไปนับเรียงตามเบอร์ที่เธอเขียนติดเอาไว้“ครบหรือยังพี่เจ๋อ”“เรียบร้อยแล้วครับ”“พ่อก็เก่งจริง ๆ ค่ะ” สาวน้อยอี้หลันยกนิ้วให้กับพ่อ“ทุกคนไปกินน้ำกินท่า แล้วกินขนม เพราะคนมาเยอะ ประเดี๋ยวหมดแรง”“แม่... จะมีคนมาเยอะ ๆ หรือคะ”“คอยดูสิ อ้อ... เราสองคนมีที่นั่งประจำแล้วใช่ไหม” สองพี่น้องชี้ไปที่หน้าต่าง ที่มีลูกกรง มีที่นั่งเรียบร้อย จัดเตรียมเอาไว้ให้เด็ก ๆ ดูแม่ทำการค้าขายแบบประมูล จะเป็นประสบการณ์แรกของเด็กสามขวบที่คนเป็นแม่หวังเหลือเกิน ทุกอย่างที่เธอทำจะปลูกฝังไปในตัวของเด็กทั้งสองคน เธอเข้าใจดีว่า คนเป็นพ่อเป็นแม่ บางทีอ

“พ่อขา พ่อไม่เคยกินแน่ ๆ”“นั่นนะสิ มันใส่อะไรบ้าง”“เห็ดหอม พริกหยวก แล้วก็ข้าวโพดอ่อนค่ะ หนูช้อบชอบ” อี้หลันทำเสียงสูง“เหรอ แล้วมันสามเซียนตรงไหน ธรรมดาจะตายไป”“พี่เจ๋อค่ะ เห็นหอมก็เป็นยาวิเศษ รักษาได้หลายโรค กินแล้วดี ข้าวโพดอ่อนก็มีประโยชน์ แล้วพริกหยวกอีก ไม่เซียนตรงไหน เราต้องหัดตั้งชื่อให้พิเศษ ๆ หน่อย แล้วบอกเล่าว่ากินแล้วดีอย่างไร”“เอ่อจริง อาซินมีหัวคิดดี”“แม่ฉลาดมากนะครับ”“ใครจะฉลาดเหมือนแม่บ้าง”“หนู” อี้หลันรีบยกมือจนสุดแขน“แล้วจะมีใครเหมือนพ่อบ้างเนี่ย”“พ่อก็เก่งนี่ครับ” เจี้ยนหมิงเข้าไปกอดประจบพ่อ“แม่ว่า รีบช่วยกันเอาเนื้อหมูไปตากเถอะ ไม่อย่างนั้นไม่ได้สักแดด เพราะที่ลานบ้านของเรา บ่ายมา พระอาทิตย์ก็คล้อยลาลับแล้ว”“จ้า” ทั้งสามพ่อลูกช่วยแม่พากันขนออกไป ทั้งแคร่ไม้ไผ่ และไม้ไผ่วางตะแกรงที่สานจากไม้ไผ่ถูกจัดเตรียมเอาไว้แล้ว แค่วางถาดลงไป ดูว่ามั่นคงหรือไม่ แล้วใช้ผ้าขาวบางคุม เด็ก ๆ วิ่งหาท่อนฟืนเล็ก ๆ มาวาง ไม่ให้ผ้านั่นถูกพัดไปตามแรงลม ก่อนจะไปนั่งเล่นกัน“เอาละ ตอนนี้พวกเราต้องมีหน้าที่เก็บของกันแล้วนะ ต้องแบบว่า ของใครของมัน”“แม่ขา ไม่ช่วยหนูหรือคะ”“อี้หลัน

“กลุ่มดาวคนคู่ ตำนานว่า... พวกเขาเป็นพี่น้องฝาแฝดที่รักกันมาก ถึงคนหนึ่งจะตาย อีกคนก็ยอมสละความเป็นอมตะ เพื่อจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป”“แม่ครับ เหมือนหนูกับน้อง”“แหม... แต่เราสองคนยังไม่ตายนะ”“ก็แค่พูดว่า เหมือนเราสองคนที่เป็นพี่น้องฝาแฝดกันไง ใครบอกว่าจะตายไว ๆ หนูจะอยู่ไปนาน ๆ อยู่แบบนานมากเหมือนลุงเหลียน เอาให้แก่แบบถือไม้เท้าเลยครับ”“จ้า ต่อไปต้องเชื่อฟังแม่ เราอยากอยู่นาน ๆ ต้องปรับร่างกายให้สมดุล วันหลังค่อยคุยกันเรื่องนี้”“แม่ยังมีอีกไหม”“มีสิจ้ะ” เธอหันไปมองหน้าสามี เสี้ยวแสงจากตะเกียงน้ำมันสะท้อนในดวงตาเขา เหมือนแสงดาวในระยะใกล้ ทั้งคู่สบตากันอย่างรักมาก และชั่วขณะ ก่อนเด็ก ๆ จะร้องพร้อมกันว่า“แม่ หนูอยากเป็นดาวหงส์ขาว”“หนูอยากเป็นนายพราน” อวี้ซินกับอวี้เหวินเจ๋อพากันหัวเราะเสียงใส ที่ได้เห็นลูก ๆ มีความสุขทันใดนั้น...“แม่! ดูสิคะ นั่นดาวมันไหลได้”“ไหน ๆ”“อ๋อ... นั่นเรียนกว่าดาวตกครับ” คุณพ่อบอก ทุกคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน เส้นแสงสีเงินพุ่งเฉียงผ่านผืนฟ้ามืดราวพู่กันแต้มลงบนผ้าแพรดำ ฝนดาวตกโปรยปรายราวเกล็ดแก้วระยิบระยับ ตกต่อเนื่องเป็นสาย จนแม้ลมเย็นยามค่ำ ก็เหมือนจะหยุ

แสงไฟจากตระเกียงลูบไล้ผิวกายของเธอราวกับช่วยเขาแตะต้อง ดวงตาอวี้เหวินเจ๋อทอดมองภรรยาที่ชักเกร็ง และช่องทางรักได้ส่งน้ำหวานพรั่งพรู ทั้งคู่ที่เคยผ่านสนามรักแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ตั้งแต่อวี้เหวินเจ๋อกลับมา ทว่าคืนนี้กลับมอบบทรักที่ร้อนแรงกว่าคืนไหน ๆ ให้กับอวี้ซิน เขาประคองร่างน้อยให้ลุกขึ้นนั่ง แล้วดึงรั้งอุ้มลงจากโต๊ะ และกดร่างเล็กให้นั่งคุกเข่าลงไป อวี้ซินหน้าเหวอ เคยดูแหละไอ้วิดีโอเรททั้งเอ๊กซ์ทั้งอาร์ที่มีอยู่เกลื่อนอินเทอร์เน็ต ใช่ว่าไม่ได้แอบเข้าไปศึกษา ก็มีบ้าง และยิ่งมีเพื่อนที่เป็นชายรักชาย ชอบเพศเดียวกัน และมักมีกลุ่มลับ ๆ ที่ชอบพูดเรื่องใต้สะดื้อ พวกนั้นบอกว่าต้องใช้ปาก ผู้ชายถึงจะชอบ ในเวลานี้ ท่อนบุรุษของสามีก็ชี้มาที่ดวงหน้า เขาจับใบหน้าของอวี้ซินอย่างอ่อนโยน สายตาเว้าวอนหวานเชื่อมเสียจนหญิงสาวแทบละลาย“รู้ใช่ไหม” เขาถามอวี้ซิน เธอกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก“อื้อ...” อวี้เหวินเจ๋อถึงกับยิ้มบาง ยิ่งเธอจับท่อนแข็งแรงไปจ่อที่กลีบปาก จากนั้นก็ไม่รอช้าที่จะอ้าปากงับ เท่านั้นแหละอวี้เหวินเจ๋อถึงกับสะดุ้ง และสางเสียงครางขรมในลำคอทันที พลางโอบไล้ลูบฝ่ามือไปที่หัวไหล่ และแก้มตอบ

“ทุกคนจ๊ะ รอให้ฉันกับพี่เจ๋อลงตัวที่โน่นก่อน จะติดต่อกลับมานะคะ”“สหายอวี้ซินต้องติดต่อมาจริง ๆ นะ”“ไม่ใช่ว่า ไปแล้วไปลับ แล้วลืมพวกเราไปเลย”“อีกอย่างต้องกลับมาเยี่ยมกันบ้าง”“จ้า ฉันจะพยายาม เพราะยังไงที่นี่ กับทุกคน คือความทรงจำดี ๆ ของฉันจ้า”“ความทรงจำดี ๆ อย่างเดียวหรือ” มีคนหนึ่งเอ่ย ต่างพากันหัวเราะกันลั่น ก็อย่างที่รู้ ๆ ในทุกที่มีคนดี และคนไม่ดี บางคนก็เกิดมาเพื่อจะเป็นผู้อิจฉา และนินทาโดยแท้ แต่ก็เป็นสีสันของหมู่บ้าน เสียงหัวเราะของพวกชาวบ้านที่มาช่วยกันยกของ ดังมาเป็นระยะ ๆ และยังมีเรื่องเล่าที่ชวนให้ขบขันได้ตลอด จนแม้แต่สหายทหารที่มาช่วยขนของยังยิ้มตามข้าวของถูกลำเลียงขึ้นรถทีละชิ้น ทั้งชิ้นเล็ก ๆ และชิ้นใหญ่ และยังมีบางชิ้นที่อวี้ซินเห็นว่ามันเอาไปก็เอาไปรกบ้านเปล่า ๆ เธอก็ให้วางไว้มุมหนึ่ง รวมเป็นจุดเดียว เช่นหม้อดินเผา ตะกร้าผัก และข้าวของที่คิดว่า ไปถึงที่นั้นก็คงจะไม่ได้ใช้ พวกสหายทหารที่มาคล่องแคล่วมาก ๆ จัดเรียงและแยกข้าวของอย่างระมัดระวังไม่ให้ปะปนกันส่วนอี้หลันกับเจี้ยนหมิงที่แม่บอกว่าให้ไปอยู่ที่บ้านป้าหวัง ไม่ยอมไป ยอมไปนั่งกันนั่งต้นไม้ และกินข้าวโพดต้มที่แ