جميع فصول : الفصل -الفصل 90

‘อะไรคือ SOD’[สูตร SOD ย่อมาจาก Superoxide Dismutase ซูเปอร์ออกไซด์ดิสมิวเตส เป็นเอนไซม์ชนิดหนึ่งที่ร่างกายสร้างขึ้นเองเพื่อทำหน้าที่เป็นสารต้านอนุมูลอิสระที่มีประสิทธิภาพสูง ช่วยจัดการกับอนุมูลอิสระที่เกิดขึ้นจากการเผาผลาญภายในเซลล์และจากปัจจัยภายนอกอื่นๆ สาร SOD มีความสำคัญต่อการชะลอวัย การป้องกันเซลล์เสื่อมสภาพ และการลดความเสี่ยงของโรคเรื้อรังต่างๆ]‘ว้าว ๆ ของดีแบบนี้นี่เอง’[ทำไมทำหน้าตาแบบนั้น]‘ใจหายนะ ถ้าเกิดพี่เจ๋อหายแล้ว เขาก็จะไปทำงาน’[เธอมีบัตรเสริมนะ การ์ดโชคดี เธอยังไม่เคยใช้เลย]‘อ๊ะ! ฉันไม่เคยเห็นรู้เรื่องนี้ มันใช้ยังไง’[มีในคู่มือ เธอไม่อ่าน เธอได้รับการ์ดหลายใบนะ และยังไม่เคยใช้เลย ดูวันหมดอายุด้วย]‘อ๊าย! มีวันหมดอายุด้วยหรือ หงส์ขาว เธอไม่เคยเตือนฉันเรื่องนี้เลยนะ’[ดูในสมุดบันทึกของเธอสิ มันเรียกดูได้ กดปุ่มสีน้ำเงินมุมล่างขวา]‘โอ้โห! เยอะไปหมด อันนี้อะไรบัตรอธิษฐาน’[ใช่ ช่วยเสริมในเรื่องการขอต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ และได้ผล 99.99 %]‘ว้าก... มีแบบนี้ด้วย แล้วฉันจะขออะไร’[ทำไมล่ะ]‘ก็เกิดมายังไม่เคยขออะไรนี่น่า น้อยครั้งมาก ๆ นอกจากตอนนั้นที่ฉันอยากเข้ามหาวิทยา

“ทำไมหรือคะพี่เจ๋อ”“มันไม่คุ้นใบหน้าตัวเองนะ”“หื้อ... ต้องอันนี้ค่ะ ถึงจะหล่อและเท่”เธอชี้ไปที่แว่นกันแดด กรอบโลหะสีเงินและสีทอง เลนส์เขียวและมีเลนส์สีดำเข้ม สไตล์คลาสสิกคล้าย ๆ แบบทหาร“แว่นตาดำ” เขาเอย“ใช่แล้วครับ มาใหม่นะเนี่ย ใช้เพื่อกันแสงเวลาออกงานกลางแจ้ง ใส่แล้วโก้ดีนะครับ” พนักงานขายเริ่มเชียร์“แว่นกันแดดรุ่นนี้เป็นของใหม่จากเมืองใหญ่ อันนี้เลนส์เขียวเข้ม กรอบแข็งแรง ใส่แล้วสบายตา ป้องกันแสงแดดได้ ราคาพิเศษ แค่ 5 หยวนเท่านั้นเองครับ” อวี้ซินมองอย่างดวงตาเป็นประกายวาว รีบบอกพนักงานให้ส่งมาให้“พี่เจ๋อคะ ลองใส่ดูหน่อยสิ” อวี้เหวินเจ๋อเลิกคิ้ว“ของฟุ่มเฟือยหรือเปล่า”“ไม่หรอกค่ะ พี่ทำงานอยู่กลางแดดบ่อย ๆ ถ้ามีแว่นตาดำดี ๆ สักอัน ก็ดีกับสายตาพี่นะคะ แสงแดดจ้า ๆ ทำให้ปวดหัว อีกอย่างทำร้ายสายตาของเราอย่างรุนแรงค่ะ” เธอบอก แล้วยังจับใบหน้าของสามีให้หันมาหา แล้วใส่แว่นกันแดดให้กับแขเ“อุ้ย! หล่อ” เธอพูด และยิ้มเจ้าเล่ห์นิด ๆ อย่างมีเลศนัย“โอ้! คุณพี่ผู้ชายใส่แล้ว พี่ดูหล่อมากครับ” พนักงานขายถึงแซว อวี้เหวินเจ๋อเห็นตัวเองในกระจก เขาหัวเราะเบา ๆ ทำแตะจุ๊ย แล้วยังเสยผมอีกด้วยอวี้

หลังเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงครึ่ง เสียงทารกร้องดังแว่วออกมา ทุกคนที่รออยู่ด้านนอกถึงกับถอนหายใจโล่งอก“ทั้งแม่และลูกปลอดภัยแล้ว” มีผู้ช่วยหมอออกมาประกาศ และยิ้มกว้าง ทำเอาทุกคนตรงนั้นโล่งอกโล่งใจไปตามๆ กัน โดยเฉพาะอวี้ซินกับอวี้เหวินเจ๋อ“เด็กและแม่โชคดีจัง”“ใช่ค่ะ โชคดีที่เจอเราอย่างไรละคะ พี่เจ๋อ แสดงว่า เราสองคนเป็นดาวนำโชค”“อื้อ... อาซินของพี่มากกว่า” เขาลูบศีรษะของภรรยา“เอ่อ... ฉันก็ลืมถาม พี่เจ็บที่ขาไหม” สายตามองหน้าสามีอย่างเป็นห่วง“ไม่นะ พี่ไม่รู้สึกอะไร”“เฮ้อ...” อวี้ซินถอนหายใจอย่างโล่งอก เพราะเมื่อกี้ไม่คิดอะไรทั้งนั้น มุ่งแต่สู้คน“เธอคนนั้นก็ปลอดภัยแล้ว เราสองคนไปหาหมอเถอะ พี่ต้องตรวจขานี่น่า”“นั่นนะสิ เมื่อกี้ลืมไปเลยว่า ตัวเองเคยขาเจ็บ”“พี่จ๊ะ ผลการทำความดีของเราในครั้งนี้ ฉันจะขอให้เราสองคนเจอแต่เรื่องดี ๆ”“แน่นอนสิ พี่ไม่เคยคิดให้ร้ายกับใครเลยสักคนเดียว อย่างไรต้องมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์เห็นใจแหละ”“พี่เจ๋อรอฉันเดี๋ยวนะ ฉันไปแจ้งชื่อพี่กับพยาบาลก่อน”“อื้อ...” อวี้เหวินเจ๋อมองไปยังประตูห้องคลอด พร้อมกับอวยพรสองแม่ลูกในใจ ให้ทั้งสองคนแข็งแรงและสุขภาพดีเวลาต่อมา

“ตั้งชื่อลูกชายของเราตามผู้มีพระคุณไหมครับ”“โอ๊ะ! ไม่ได้นะครับ คือผมว่า อย่าเลย”“ได้สิคะ อย่างไรชื่อนี้ก็คือมงคลสุด ๆ ฉันจะตั้งชื่อลูกชายของฉันว่า เหวินหงดีไหมคะ ขอคำว่าเหวินมาคำหนึ่ง”อวี้เหวินเจ๋อได้แต่อมยิ้ม อวี้ซินก็เช่นกัน นึกไม่ถึงว่าทั้งสองสามีภรรยาจะดีกับตนและสามีเช่นนี้ อวี้ซินรู้ดีว่าในอนาคตเด็กชายเหวินหงจะกลายเป็นทายาทเพียงคนเดียวที่สองสามีภรรยาหวงแหนที่สุด และเป็นทายาทที่เก่งและฉลาด ทั้งเป็นผู้นำธุรกิจของหงเทียนออโต ก้าวขึ้นเป็นมหาเศรษฐีแนวหน้าของประเทศจีน ในใจอวี้ซินคิดเพียงว่า ต่อไปนี้ เราต้องรักษามิตรภาพนี้เอาไว้ให้ดี...ก่อนจะกลับ อวี้ซินยังไม่วายหันไปมองหลี่ซิวอวิ๋นที่เพิ่งคลอดลูก ร่างกายของอีกฝ่ายยังซีดเซียว เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก มือทั้งสองข้างอุ้มลูกน้อยแนบอกไว้ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า อวี้ซินเองเคยผ่านช่วงเวลาแบบนี้มาก่อน แม้จะเป็นร่างเดิม แต่เมื่อคิดถึง ก็จำได้ว่าตอนนั้นลำบากแค่ไหน เธอจึงพูดคุยกับระบบ‘หงส์ขาวช่วยด้วย ฉันจะให้สูตรเด็ดสำหรับคุณแม่คลอดใหม่กับการบำรุงน้ำนมให้กับเธอ’[ได้สิ ดังนี้นะ...] เธอจึงเดินออกไปหาที่ด้านหน้าตรงจุดลงทะเบียน และเอ่ยกระดาษกับดินสอ

อวี้ซินและอวี้เหวินเจ๋อเดินไปที่ร้านถ่ายรูป แต่ทางร้านบอกว่า ให้รออีกราวยี่สิบนาที รูปก็น่าจะเสร็จ ทั้งสองคนจึงได้เดินออกจากร้านถ่ายรูปด้วยรอยยิ้ม“พี่เจ๋อ เราสองคนทำอะไรตั้งเยอะตั้งแยะ มีเรื่องหนึ่งที่เราลืม”“อะไรอีกล่ะจ๊ะ”“ฉันหิวข้าวค่ะ”“อ๊า!” แล้วท้องของอวี้เหวินเจ๋อก็เลื่อนลั่นดังขึ้นมา อวี้ซินจึงหัวเราะเสียงดัง“พี่ก็หิวแล้ว ทำไมต้องตื่นเต้นจนลืมกินข้าว ดีนะไม่เป็นลมเป็นแล้งไป”“ไปหาอะไรใกล้ ๆ กินกันเถอะ”ทั้งคู่จึงตัดสินใจหาอะไรใส่ท้องก่อน เดินไปไม่ไกล ก็เจอร้านอาหารเล็ก ๆ ข้างทาง สายลมพัดเอาอากาศร้อนปะทะหน้า พอเดินเข้าไป กลิ่นหอมของอาหารทำให้รู้สึกสดชื่นร้านเป็นร้านไม้เก่า ๆ มีโต๊ะไม้ขัดมันเล็ก ๆ หลายตัว และมีป้ายเมนูเขียนด้วยลายมือเรียบง่าย อวี้ซินชี้ไปที่เมนูข้าวผัดไข่กับไก่ทอดเครื่องเทศ“เรากินอะไรเบา ๆ ก่อนดีไหม?” เธอถาม ตอนที่สามีได้วางกล่องทรานซิสเตอร์เอาไว้ข้างตัว อวี้เหวินเจ๋อพยักหน้า“อาซินเอาข้าวผัดไข่ กับไก่ทอดเผ็ดนิด ๆ นะ”พออาหารมาเสิร์ฟ ข้าวผัดร้อน ๆ หอมกลิ่นกระทะ ไก่ทอดกรอบนอกนุ่มในปรุงรสเครื่องเทศพอดี แถมยังมีน้ำซุปให้ฟรีอีก คนละถ้วย ทั้งคู่เริ่มตักอาหาร พลา