All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ในยุค 70 กับระบบตลาดลับ: Chapter 51 - Chapter 60

“ไม่พอยังมีอีกนะ ตะโกนบอกแม่ แม่จะตักมาให้พ่อ”“พี่เป็นภาระของอาซิน”“ไม่ได้เป็นค่ะ อย่าพูดแบบนี้อีกนะ” อวี้ซินยิ้มให้กับเขา เด็ก ๆ พากันลูกหลังคุณพ่อ“เรารักพ่อครับ”“หนูรักพ่อ”“แม่ก็รักพ่อ”สามคนเรียงลำดับกันบอกรักอวี้เหวินเจ๋อ เขายิ้มแก้มจะแตก เป็นความอบอุ่นที่เขาแทบจะไม่อยากจากไปไหน“กินกันได้แล้ว แต่ค่อย ๆ นะ มันร้อน เป่าด้วย”“เป่าด้วยนะคะ” อี้หลันเลียนคำของแม่ อวี้ซินหมุนตัวไปทำงานต่อ ใบหน้าของหญิงสาวก็เปื้อนยิ้ม ทำตามที่หงส์ขาวบอกแล้ว ว่าให้บอกรักสามี เธอยกมือขึ้นมาบีบแก้มตัวเองที่แดงระเรื่อ อย่างเขิน ๆ“โอ๊ย! เจ็บ! บ้านะหยิกตัวเอง” ก็เขินจนทำตัวไม่ถูกไงอวี้ซินลงมือทำต่อ เพราะเธอมีงานตัดเย็บ แต่เธอมีสกิลการตัดเย็บที่ก้าวหน้าจนได้ระดับสิบแล้ว ทั้งยังเริ่มลำดับทุกอย่างได้หญิงสาวยอมรับตอนมาที่นี่ใหม่ ๆ ตัวเธอเองมันอ๊อง ๆ เบลอ ๆ แล้วยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ทั้งยังดึงเอาความรู้ที่เคยร่ำเรียน และเรียนรู้ตอนได้ทำงานที่นั่น กลับมาในสมองไม่หมด แต่พออยู่ ๆ ไป กินอาหารดี ๆ มีความสุข และสุขภาพของอวี้ซินคนเก่าได้รับการซ่อมแซมจากข้างใน เธอก็รู้สึกดีขึ้นมาก ๆ และสมงสมองไม่เบลอและอีเรอร์แล้ว

ทันใดนั้นลูกชายกับภรรยาของผู้ใหญ่บ้านรีบวิ่งออกมา ทั้งสองคนคุกเข่าลงตรงหน้าอวี้เหวินเจ๋อกับอวี้ซิน“ได้โปรด! อย่าเอาเรื่องท่านผู้ใหญ่เลย เขามีลูกเล็ก ๆ อีกหลายคน เราจะตายกันหมด ถ้าเขาถูกลงโทษ” ภรรยาของผู้ใหญ่บ้าน ร้องไห้สะอึกสะอื้น บรรยากาศเงียบงัน ก่อนที่อวี้เหวินเจ๋อจะปรายตามอง แล้วกล่าวเสียงเย็น“คืนเงินทุกหยวนให้ผม… และเพื่อชดใช้ความอัปยศนี้ สหายต้องคืนสามเท่า” อวี้เหวินเจ๋อชูสามนิ้ว ฉิงฟูกู้เงยหน้าขึ้นมาเห็น แทบเป็นลม“ส… สามเท่า! นั่นมันเกือบเก้าร้อยหยวน ข้าไม่มี...”“ทำไมจะไม่มี ผู้ใหญ่บ้านต้องมี” อวี้เหวินเจ๋อพูดชัดถ้อยชัดคำ“ไม่งั้นบ้านนี้จะไม่มีที่ยืนในหมู่บ้านอีกต่อไป” น้ำเสียงแข็งกร้าวอย่างไร้เมตตา ทั้งผู้ใหญ่บ้าน ภรรยาของเขา และลูกชายคนโต คลานเข่าเข้ามาเกาะขาของอวี้เหวินเจ๋อ ทั้งสองพากันจะขยับหนี แต่ทั้งสามคนก็ก้มลงไปเอาหัวโขกพื้น ทุกคนที่เห็นคิดเหมือนกัน คือสังเวชใจยิ่งนัก แต่ก็มีเสียงพึมพำว่าคดโกง ไม่เหมาะที่จะเป็นผู้นำหมู่บ้านอีกต่อไปอวี้เหวินเจ๋อได้ยินทุกคำที่ชาวบ้านพูด เขาเหลือบไปมองลูกเมียของฉิงฟูกู้ที่กำลังร้องไห้ เพราะมีเด็กตัวน้อย ๆ วิ่งออกมาอีกสี่คน ทั้งสองสาม

“ฉันไม่มีอะไรต้องปิดบังค่ะ ทุกคนจะได้ทำกินเอง เผื่อคนในครอบครัวได้กินซุปอร่อย ๆ กันบ้าง”“ทำยากไหม”“ไม่ยากค่ะ”“แล้วมีอะไรบ้าง”“คือฉันมีก้อนซุปไก่ที่ทำเอาไว้แล้ว อยู่ในกล่องนี้จ้ะ กล่องหนึ่งมี 10 ก้อน ฉันทำได้แค่ 6 กล่อง” เธอหยิบขึ้นมาโชว์ แค่กล่องและการผูกก็ทำให้ทุกคนฮือฮา เพราะน่าจับต้องน่าซื้อ“ฉันนะ ทำอาหารอะไรไม่อร่อยเลย ไม่มีรสมือ สามีจะเบื่อแล้ว” เป็นคำพูดของภรรยาของสหายหวัง นางยังยกมือขึ้นเช็ดหางตาเพราะน้ำตาไหล สหายหวังกระชับแขนที่โอบไหล่ภรรยา อวี้ซินเข้าใจ สงสัยทะเลาะกันมาแน่ ๆ“บางคนอยากทำอาหาร แต่ไม่รู้เคล็ดลับต่างหาก” เธอยิ้ม ๆ“แต่ที่บ้านของฉัน ตั้งแต่สมัยรุ่นปู่ย่าตายาย สอนมาเยอะจ้ะ”“เริ่มเลยได้ไหม” คนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น“เอ่อ... ใครจะเอาซุปก้อนที่ทำนี่ไหม”หลายคนยกมือ “เท่าไรนะ”“กล่องละ 1 หยวนเอง มี 10 ก้อนค่ะ”“เอา” ทุกคนกรูกันเข้ามา มีป้าจางที่หยิบไม่ทันคนอื่น“อ้าว... หมดแล้ว”“สหายจ๊ะ ตอนนี้ของมันทำยาก มีน้อย ให้แบ่งกันดีไหม คนละห้าก้อน”“อย่างนั้นก็ได้” มีคนหนึ่งจับมือป้าจ้างบอกจะแบ่ง ทำเอาป้าจ้างซึ้งใจ พากันหัวเราะเสียงใส แลยืนล้อมรอบโต๊ะไม้ของอวี้ซินอย

อวี้ซินมั่นใจว่าตนเองเลือกไม่ผิดแน่ เมื่อคิดถึงสามีที่จะได้ใส่ชุดใหม่ เขาต้องหล่อและดูดีมากๆ ภาพในหัวเป็นเขาสวมชุดใหม่นี้ ด้วยท่าทางองอาจ ยิ่งทำให้หัวใจของหญิงสาวอบอุ่น อวี้ซินยื่นคูปองกับเงินสดให้แม่ค้า วันนี้ใช้จ่ายไปสิบสี่หยวนถ้วน เหลือกลับบ้านสิบหยวน อวี้ซินรู้สึกดี เมื่อได้รับเสื้อกางเกงที่พับเรียบร้อยใส่ถุงผ้ามา อวี้ซินกอดมันแน่นราวกับได้ของล้ำค่า นี่เป็นของขวัญในฐานะภรรยาที่ได้ซื้อของให้สามีเป็นครั้งแรกของเธอ เธอยังได้เลือกซื้อแป้งอีก เพราะไม่อยากให้สามีสงสัย จะได้เอาไปทำซาลาเปาให้กับเด็ก ๆ และอวี้เหวินเจ๋อกินอวี้ซินออกจากสหกรณ์ เดินกลับบ้านพร้อมรอยยิ้ม เสื้อผ้าในถุงผ้าไม่ได้หรูหราอะไร แต่สำหรับฉันมันคือสัญลักษณ์แห่งความตั้งใจและความรัก เธออยากเห็นสามีได้ใส่เสื้อผ้าใหม่ ทั้งสองคนเหมือนกลับมาในช่วงข้าวใหม่ปลามันกันอีกครั้ง ที่ผ่านมาอวี้เหวินเจ๋ออยู่ชายแดนคงจะเหน็ดเหนื่อยมาก ไม่แพ้อวี้ซิน เธอก็อยากเห็นเขามีความสุขเล็ก ๆ น้อย เมื่ออวี้ซินคิดถึงตอนเขาเห็นของขวัญนี้ เธอก็แทบรอไม่ไหวที่จะเห็นรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าของเขาอวี้ซินเดินกลับมาถึงบ้าน ท้องฟ้าเริ่มอ่อนแสง เพราะใกล้พระอาทิตย์

“อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด พี่เจ๋อนั่นแหละจะเสียใจไหม ถ้าเดินไม่ได้เหมือนเดิม”“เอ่อ...” เขาอึ้งไป แต่เสียงของเด็ก ๆ ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ“แม่ครับจักรยาน”“พ่อขา หนูว่าบ้านเราน่าจะมีจักรยานสักคัน”“พ่อเห็นด้วย ถ้าเรามีจักรยานสักคัน เวลาไปไหนมาไหนก็จะสะดวก อาซินจะได้ไม่ลำบากมากนัก”“แม่ปันเป็นใช่ไหม แล้วแม่จะเอาหนูสองคนซ้อนท้ายได้ไหม”“ได้สิ แม่แข็งแรงค่ะ”“ถ้าอย่างนั้นเข้าไปดูกัน” เขาฉุดมือเธอเบา ๆ ให้เข้าไปด้วยกัน อี้หลันมองจักรยานทันที ดวงตาเป็นประกาย“แม่ ๆ หนูอยากนั่งซ้อนท้ายจักรยานค่ะ”เจี้ยนหมิงยกมือขึ้นตะโกน “แม่ครับ ซื้อเถอะครับ! ผมชอบจัง พวกเราจะได้ไปไหนมาไหนง่ายขึ้น เอาคันใหญ่ ๆ ที่นั่งได้สี่คนนะครับ” อวี้ซินคิดเรื่องนี้มานานแล้ว ตอนนี้มีเงินในกระเป๋า ซื้อเถอะ มันมีประโยชน์แน่ ๆ จักรยาน แม้จะไม่ใช่ของถูกเหมือนรองเท้าสานหรือเสื้อผ้าเย็บมือในยุคนี้ จักรยานถือเป็นทรัพย์สินใหญ่ของครอบครัว ราคาหนึ่งคันเท่ากับเงินเดือนหลายเดือนของคนทำงานโรงงานเสียด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ เธอมีเงินเก็บอยู่ 832 หยวน“ว่าไงอาซิน”“แม่” สองเด็กน้อยเรียกเธอพร้อม ๆ กัน อวี้ซินเม้มริมฝีปาก มองใบหน้าลุ้น ๆ ของทั้งสามคน