“อยากหายจัง”“ถ้าหายไว ต้องไปอยู่ชายแดน ทำงานไกลบ้านอีก”“อ้าว... แบบนี้ อาซินอยากให้พี่เดินไม่ได้ตลอดไปหรือ”“เปล่าสักหน่อยค่ะ” เธอยิ้มเขิน ก็แอบคิดอย่างนี้ ให้สามีป่วยนาน ๆ จะได้อยู่กับครอบครัว“อูย...” อวี้เหวินเจ๋อทำเสียงออกมา ในตอนที่พยายามจะลุกขึ้น“เจ็บหรือคะ” อวี้ซินรีบขยับเข้ามาพยุง แขนเรียวสอดประคองแผ่วเบา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใย“ใช่ มันยังไง ๆ ไม่รู้” เขาตอบเสียงต่ำ หัวคิ้วขมวดแน่น แววตาฉายแววเจ็บปวดที่พยายามจะซ่อน“เล่าได้ไหมคะ ว่าไปทำอะไรมา ถึงได้เป็นแบบนี้” น้ำเสียงของเธออ่อนโยน พลางส่งมือลูบหลังของเขาคล้ายกำลังจะคล้ายความเจ็บให้กับเขาได้ อวี้เหวินเจ๋อถอนหายใจหนัก ๆ“เกิดขึ้นระหว่างปฏิบัติหน้าที่ที่ชายแดนนะ ขณะที่พี่กำลังไปลาดตระเวน ก็มีการปะทะเล็ก ๆ พี่ถูกสะเก็ดระเบิดนะ มันกระเด็นมาฝังที่ขาซ้าย ถึงแม้หมอผ่าตัดเอาออก แต่เส้นเอ็นมันบอบช้ำจึงอักเสบนะ ดีว่าไม่ได้ลุกลาม จนแผลติดเชื้อ หรือทำให้ต้องตัดขา”“เฮ้อ...” อวี้ซินพ่นลมหายใจออกมา เธอคิดว่า เธอจะปรึกษาระบบ แล้วให้ระบบดูแผล จากนั้นจะให้รักษาให้แบบอ
اقرأ المزيد
