جميع فصول : الفصل -الفصل 70

การกระทำของอวี้เหวินเจ๋อที่สอดแทรกแทงนิ้ว และขยับชักเข้า ๆ ออก ทำให้ช่องรักของเธออาบนิ้วมือของเขาจนชุ่ม อวี้ซินสะดุ้งเป็นที ๆ หายใจเข้าออกดังเฮือก ๆ“พี่เจ๋อ ฉันไม่ไหว”“มันเป็นอย่างไร”“ยังจะถามอีก พี่เจ๋อจะทำไม”“พี่จะให้อาซินทำ”“หื้อ!” ตาที่ปรือของเธอเปิดกว้าง“นั่งทับของพี่สิ อาซินทำเอง พี่เมื่อยขา ขาเจ็บ และนี่ไม่ใช่บนเตียง”“แล้วเซี้ยวนะคะ ที่อยากจะทำตรงนี้”“ก็ไม่ไหวนี่น่า ของมันขึ้น”“บ้าจริง ๆ” ผัวเมียเขาหยอกเย้ากัน อวี้เหวินเจ๋อจับอวี้ซินนั่งทับลงไป แม้จะแก้ ๆ กัง ๆใช่ว่า... เธอจะไร้เดียงสาเสียเมื่อไร ในยุคที่จากมา เรื่องอย่างว่าอยู่ในอินเทอร์เน็ตอย่างอล่างฉ่าง ว่าแต่ใครจะเปิดไปดู เธอก็แอบมีเปิดดูบ้าง เวลาเหงา ๆ และอยู่คนเดียว ยอมรับว่าเคยช่วยเหลือตัวเอง แต่ไม่ได้สอดใส่ เพื่อกลบความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง และสิ่งที่หญิงสาวรู้ การมีอะไรกับอวี้เหวินเจ๋อ คือการสร้างความสุขที่สุดยอดอีกอย่างหนึ่ง อวี้ซินจึงไม่ขัดขืน เธอนั่งลงไปบนแกนบุรุษที่ผู้เป็นสามีจับตั้งตก แล้วนั่งกดลง แม้จะเข้ายาก แต่ก็เข้าได้ สีหน้าของเธอเหยเก อวี้เหวินเจ๋อจับศีรษะของเธอ และโน้มลำคอให้อวี้ซินสบตากับตัวเอง

เธอมองไปยังห้อง รู้ว่าสามีเหนื่อย จากที่หมอพูด อวี้ซินคิดว่า เขาอาจจะใจคอไม่ดีต่อคำพูดของหมอ ใครอยากจะเจ็บปวดหรือพิการ‘หงส์ขาว’ อวี้ซินเรียกระบบ[มีอะไร] เธอจึงหยิบเอายาสามีให้เขาดู‘ฉันเข้าใจเรื่องยุคสมัย และยาพวกนี้ มันก็คงจะด้อยกว่าในเรื่องคุณภาพกับยุคที่ฉันจากมา ฉันขอแลกเปลี่ยน ตัวยาที่คุณภาพดีกว่า และคุณนั่นมีความคิดอย่างไร จะช่วยเหลือให้เขาหายจากที่เป็นอยู่ได้’ น้ำตาของเธอไหลรินลงมา หัวใจที่ปวดหนึบในตอนนี้ ไม่รู้ว่าเป็นความรักของเธอที่มีต่ออวี้เหวินเจ๋อ หรือว่าเป็นเพราะความรู้สึกที่คั่งค้างของเจ้าของร่างเดิม อวี้ซินยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา มองยาที่หมอให้มาแล้วกำแน่น ก่อนจะพึมพำเสียงสั่น‘หงส์ขาว… ฉันไม่อยากเห็นเขากลายเป็นคนพิการ ไม่อยากเห็นเขาเจ็บปวดไปทั้งชีวิต คุณพอจะช่วยได้ไหม?’[ตรวจสอบคำขอ…] เสียงของระบบดังขึ้น[สามารถแลกเปลี่ยนยาในตลาดลับได้ ยาที่มีคุณภาพสูงกว่าของยุคสมัยนี้ ช่วยฟื้นฟูกระดูกและเส้นประสาท แต่ต้องใช้ร่วมกับการพักผ่อนและการดูแลกายภาพ มิฉะนั้นผลจะไม่สมบูรณ์]‘ได้สิ ได้สิ’ เธอพยักหน้ารัว ๆ ทั้งที่น้ำตายังริน‘ฉันยอมทุกอย่าง ขอแค่เขากลับมายืนได้อีกครั้งด้วยขาของตัวเอง

“อ๋อ... น่าสนุกจัง”“ให้โตอีกหน่อย และฝึกเขียนตัวหนังสือจีนแบบคล่อง ๆ แม่จะให้อี้หลันและเจี้ยนหมิงเป็นคนเขีนนะ”“จริงนะคะแม่”“หนูอยากจะทำ”“นั่งให้เรียบร้อย และดูพ่อเขียนนะคะ” เด็กทั้งคู่พยักหน้า และนั่งลงบนเก้าอี้ของตัวเอง“แม่คะ พ่อคะ ให้พวกหนูช่วยคิดไหม” อี้หลันพูดเสียงเจื้อยแจ้ว“ใช่ครับ ให้หนูคิดด้วย” อวี้ซินหัวเราะ“ได้สิจ๊ะ เด็กดีของแม่… งั้นจะให้พ่อเขียนคำว่าอะไรดีล่ะ สามคำสั้น ๆ” อี้หลันยกนิ้วชูขึ้นทันที“เขียนว่า ความสุข!” เจี้ยนหมิงส่ายหัว“ไม่เอา ต้องเขียนว่า แข็งแรง ต่างหาก จะได้ไม่เจ็บป่วยไง”“เวลาที่เราไม่สบาย หนูไม่ชอบที่สุด มันทั้งร้อน และก็หายใจไม่ออก” อวี้เหวินเจ๋อพยักหน้าหงึก ๆ“ดีทั้งสองคนเลยลูก”“แล้วอาซินล่ะ จะเอาคำว่าอะไร”“ร่ำรวย…” เด็ก ๆ พูด“ใช่ค่ะจะได้มีข้าวกิน มีเงินเก็บ เพราะถ้าเรามีเงินมีทอง เราทั้งหมดก็ไม่ลำบาก” ภรรยายิ้มอ่อน ดวงตาเปล่งประกาย ชายหนุ่มพยักหน้า“งั้นเราจะเขียนสามคำนี้ ร่ำรวย แข็งแรง มีความสุข”“เย... พ่อครับ ใช้คำของพวกเราทั้งสามคนเลย”“ดีใช่ไหม”“ดีค่ะ”“ยอดเยี่ยมที่สุดเลยค่ะพี่เจ๋อ” อวี้เหวินเจ๋อก้มหน้าลงอย่างตั้งใจ พู่กันเคลื่อนไหวอย่

ต่อมาอวี้ซินก็ใส่น้ำมันงาลงไป น้ำมันงามีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ฟุ้งขึ้นทันทีที่หยดลงไปผสม อวี้ซินใช้สากน้อย ๆ คนอย่างช้า ๆ ให้สองสิ่งเข้ากัน เนื้อเริ่มลื่นและเหลวขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเธอเติมน้ำผึ้งป่าหนึ่งช้อนโต๊ะ สีทองเข้มค่อย ๆ ไหลลงมาอย่างเหนียวหนืด เธอยกสากขึ้นมาคลึง แล้วหมุนเป็นวงกลมในทิศทางเดียวกัน ช้าแต่มั่นคง น้ำผึ้งเริ่มแตกตัวเข้ากับน้ำมัน กลายเป็นเนื้อครีมกึ่งข้นกึ่งเหลว“อะ! กลิ่นหอมจัง…” เธอพึมพำเบา ๆ อวี้ซินยังไม่หยุด เธอหยิบหม้อเล็กอีกใบ ที่ต้มใบหม่อนเข้มข้นเอาไว้แล้ว จนได้เป็นน้ำสีเขียวหม่น เททีละหยดลงไปในส่วนผสมหลัก แล้วคนต่ออย่างใจเย็น สีของครีมค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นอ่อนนวล มีประกายเขียวหม่นเจืออยู่เล็กน้อยขั้นตอนสุดท้าย เธอหยิบซองผงไข่มุกเล็กน้อยโรยลงไปพอประมาณ จากนั้นใช้สากบดและคนต่อเรื่อย ๆ จนทุกอย่างเข้ากันดี เนื้อครีมเนียนละเอียดจนเกือบเป็นประกายวิบๆ วับๆ เธอถอนหายใจยาว ๆ มือทั้งสองข้างสั่นเพราะใช้แรงนาน แต่หัวใจกลับพองโต‘เสร็จแล้ว…’[ครีมต้นแบบสำเร็จ][ได้รับแต้ม 300 แต้ม ×3 = 900 แต้ม][แต้มปัจจุบันเพิ่มขึ้นแล้ว แต้มคงเหลือ 7910] อวี้ซินยิ้มกว้าง ดวงตาสุกใส‘สำเร็จจริง ๆ

เมื่อกลับมาถึงบ้าน เธอเห็นเด็ก ๆ อาบน้ำ ใส่ชุดนอนกับแล้ว “พ่อละจ๊ะ”“อยู่ด้านในครับ” เจี้ยนหมิงชี้ไปที่ห้องนอน เธอจึงเดินเข้าไป อวี้ซินเห็นอวี้เหวินเจ๋อกำลังนั่งเก้าอี้ไม้เก่า เขาส่องกระจกเล็ก ๆ ที่ อวี้ซินเพิ่งเช็ดจนใส และทาครีมบนใบหน้าของตนเอง“อื้อ... ผิวมันดูไม่เหมือนเมื่อก่อน… รอยหมองคล้ำมันจางไปจริง ๆ หรือว่าแค่คิดไปเอง?” เขาเอ่ยเสียงดัง พอที่จะให้เธอได้ยิน อวี้ซินเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม“ฉันบอกแล้วไงคะ ว่าครีมที่ฉันผสมให้ มันได้ผลจริง ๆ” ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ“อาซินไม่ใช่หมอ หรือคนคิดสูตรยา แล้วอาซินรู้ได้ยังไงว่ามันดีจริง กับสูตรนี้” เธอหรี่ตาลง ยกมือกอดอก“สูตรผีบอก”“เอาอีกล่ะอาซิน”“ฮ่า... พี่เจ๋อจ๋า พี่แค่ยกย่องภรรยาของพี่ด้วยก็พอแล้ว” อวี้ซินกอดเขาจากข้างหลัง และไล้นิ้วไปบนแก้มของสามี อวี้เหวินเจ๋อยกมือมาลูบศีรษะเธอ“พี่ทั้งปลื้ม และก็ดีใจที่เมียของพี่เก่งมาก ทำให้ทึ่งและอึ้งนับครั้งไม่ถ้วนแล้วนะ อาซินของพี่ ไม่ใช่เด็กสาวคนเดิม รู้ตัวไหม”“เอ่อ... แล้วฉันเป็นใคร”“อืม... เป็นภรรยาคนใหม่ ที่พัฒนาตัวเอง และเก่งไม่มีพัก ว่าแต่คืนนี้ พอลูกหลับแล้ว เราสองคนมา...” เขาเว้นไม่พู