Spare Love のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

Spare Love Dianne POV “Wow, sarap magkaroon ng boyfriend na Captain! Ang daming foods!” Umupo ako sa tabi ni Zandro at nag-unat. Tapos na ang night shift ko. “Boyfriend mo na si Captain?” tanong ni Zandro, kunwaring ako eh, bading naman pala! Nakakatuwa naman. “Gaga! Malamang ikaw!” Umirap ako sa sinabi niya. “Ewan ko sa inyo.” Tumayo na ako at nagpunta sa kusina para magtimpla ng kape. Bakit ba nila pinipilit sakin si James? Bakit di na lang kay Van, single naman. “Pinagtimpla na kita ng coffee.” Napatingin ako sa nagsalita at tiningnan ko ang kape. Kinuha ko rin naman—sayang naman, lalo na kung may effort na binigay. “Thank you,” tipid kong sagot. Lalabas na ako ng kusina nang hinawakan niya ang braso ko. “Sandali, Doctora.” Tumingin ako sa kamay niyang nakahawak sa braso ko at naiilang siyang binitawan. “Kumain ka na muna.” “Nagkakape lang talaga ako kapag galing ako sa duty, tapos night shift pa. Wala naman kasing pasyente kagabi, kaya madami lang din ang tulog ko haban

Spare Love Dianne POV“Hoy! Babae, gising na!” Naririnig kong sigaw ni Van, at niyoyogyog pa niya ako.“Inaantok pa ko! Mamaya na ang duty ko,” sabi ko, antok na antok habang tinataklob ang sarili ko sa kumot.“Kailangan ka ng acting president ng hospital!” Hindi ko siya pinakinggan at nagtuloy lang sa pagtulog. Ang hirap, kayang-kaya pala ang morning sickness na may kasamang antok.Masarap ang tulog ko kanina. Ramdam kong mga alas-tres na—dahil hindi na masama ang pakiramdam ko.Pumunta na ako sa hospital at dumiretso sa E.R. para sa duty ko. Nagtataka ako sa mga doktor at nurse na kasama ko—para silang nagdiriwang.“Bakla, gumising ka na din!” sabi ni Zandro. Tumuloy-tuloy lang ako sa pagtingin sa chart ng pasyente ko. “Taray niya oh!”“Ngayon ang duty ko, bakla! Kaya pwede akong malate ng gising,” sagot ko sa kanya, nakairap pa rin sa chart.“Sungit! Sige, pumanik ka na dun sa taas. Ikaw na lang, di pa nakakausap ng acting president nitong hospital,” sabi ni Zandro, habang may sin

Spare Love Jerome POV Pumunta agad ako sa hospital pagkatapos kong puntahan ang kumpanya ko, para makita si Dianne. Sabi ng mga co-doctors niya, nasa cafeteria daw siya kumakain. Pagdating ko doon, nakita ko siyang kumakain pa rin. Pero parang nainis siya—nakalimutan niyang magdala ng tubig. Buti na lang may dala akong boy scout, kaya handa na ako. Lumapit ako agad sa mesa niya at inilapag ang tubig, gatas, at juice—para may pagpipiliian siya. Tumingin siya sa mga inilagay ko. “Wala bang ibang flavor tong juice mo? Ayoko sa orange, mas gusto ko yung apple juice,” sabi niya, nakatingin sa ref ng cafeteria. “Sige, Mommy, bibili kita,” sagot ko. Pumunta agad ako sa ref, kaso mahaba ang pila. Ayoko naman gamitin ang pagiging boss ko, pero nauuhaw na si Dianne. Kaya dumiretso ako sa ref—babayaran ko na lang mamaya. “Jerome! May pila ah! Pumila ka!” sigaw niya, halatang winawarningan ako. “Pero nauuhaw ka na,” sagot ko sa kanya. “Basta pumila ka! Pag di ka pumila, hindi ko ii

Spare Love Dianne POVPagkatapos kong mag-duty sa mga out-patient, dumiretso ako dito kay Jerome para kamustahin ang lagay niya. Maraming militar sa labas at sobrang higpit nila sa pagpapapasok.Inaayos ko ngayon ang I.V. niya dahil lagi kong napapansin na kapag hindi ito maayos ang pagkakakabit, namamaga ang ugat niya dahil parang naka-out.Siguro dahil sa pag-iinject nila ng mga gamot sa swero kaya ganoon ang nangyayari, pero dapat inaayos pa rin nila.Okay naman ang lahat sa kaniya matapos ko siyang i-check up. Kahit may naka-assign na private doctor sa kaniya, iba pa rin kapag ako ang nandito at ako mismo ang tumitingin sa kaniya palagi.“Hoy… kelan ka ba gigising?” mahina kong sabi. “Nakakaasar ka. Sabi mo aalis ka lang dahil may mission ka, pero hindi ko pala alam na ganito ang mangyayari sa’yo.”Marahan kong hinaplos ang ulo niya.“Basag-ulo ka pala,” natatawa kong sabi.Sa bandang noo niya, dinampian ko siya ng halik.“Ang sweet naman ng jowa mo, teh!”Inirapan ko si Zandro

Spare Love Dra! Dra! Si Captain po!" Napahiwalay kami ng yakap dalawa dahil sa pagtawag ng military nurse sakin na mukhang kinakabahan, maging ako din ay ganon ang nararamdaman. Mabilis kong nilakad ang pag punta ng icu para makita si Captain. Alam kong nasa likod ko lang si Jerome. " James!" Sigaw ko habang nakikitang straight line ang nakikita ko sa monitor. Lumapit ako sa military doktor na nag cpr sa kaniya. Sinabi samin ng isang doktora na nakaassign kay James na kanina pa nila ginagawang i survive si James. " Baby, calm down okay." Tumango lang ako kay Jerome kahit halo halong kaba at lungkot ang nararamdaman ko na may kasamang pagkalito. Bakit kailangan mangyari sakin to? Samin to! Nasa kwarto ako at tulala pa din. Hindi ko alam kung papano magsisimula, kung ano ang dapat unahin. Narinig kong may kumatok sa pinto kaya mabilis kong tinago ang bote ng wine sa ilalim ng kama na naubos kagabi. " Bakit? Nag iimpake na ko ng mga gamit para bukas." Tumango lang sakin si Jerome n