Spare Love のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

Spare Love Dianne POV Masigla akong pumasok sa kwarto ni Matilde, alam kong nandoon si Jerome. Nginitian ko silang dalawa at magalang na bumati. Nakita ko ang pagkunot ng noo ni Jerome sa aking ginawa. Anong iniisip niya—magpapakita ako ng kalungkutan? Pwes, handa na ako sa lahat ng iyon. "Good morning po, Dra. Beauty," bati sa akin ng nurse na naka-duty kay Matilde. Ibinigay niya sa akin ang chart ni Matilde, kumpleto at maayos ang lahat ng detalye. "Ah, Dra. Blooming kayo ngayon, ha! Nakita ko po kayong kasama kaninang madaling araw si Dr. Raymond sa isang sikat na hotel," bungad ng nurse, medyo may kuryosidad sa tinig. Nginitian ko lang siya at pinapasimple ang sagot. "Shhh… wag masyadong maingay," sinabing may kinditan. Lumapit ako kay Matilde. "Ms. Matilde, I'm glad bumababa na ang blood pressure mo. Continue lang natin ang mga kailangan—ang diet mo at ang maintenance na gamot—hanggang sa makapanganak ka. Good morning," wika ko. Tumingin si Jerome sa akin, halatang

Spare Love " Dianne! Dianne! Please… can we talk?” Seryoso ang mukha ni Jerome. Ilang tawag at mensahe rin ang natatanggap ko mula sa kanya, pero lahat ay binalewala ko. “What?” Malamig ang tinig ko, at nang hawakan niya ang kamay ko, mabilis ko itong iniwas. “Look, I’m sorry kung iniwan kita kagabi. Nagka-emergency kasi dito.” Huminga siya ng malalim at tumango ako, parang pinipilit lang makinig. “Okay.” Maikli lang ang sagot ko, at tinalikuran ko na siya para umuwi. Ngunit ramdam ko—hinawakan niya ulit ang kamay ko. Kinalas ko agad iyon, at napangisi siya sa halip na magsawa. “I’m sorry,” nagpakumbaba siyang muli, halos nakikiusap. “Okay nga, diba? Naririnig ko. And… it’s okay. Pero please… stay away from me.” Malamig kong sinabi, at tinalikuran ko na naman siya. Ngunit hindi siya umalis, hinawakan niya ulit ang kamay ko. Kinilabutan ako at napangisi ng bahagya—ngunit may halo ring init ng galit. “Kapag kinulit mo pa ako, ako mismo ang magsasabi sa fiance mo ng mga kalokoha

Spare Love Dianne POV " “Good morning. May duty ka today?” Tumango ako kay Kuya at umupo sa tabi niya para sabayan siyang mag-breakfast. Nilagyan niya ako ng fried rice at itlog. May nakahanda na rin na mga hiniwang prutas sa mesa—gaya ng ginagawa niya noon pa man kapag kaming dalawa lang ang naiiwan sa bahay kasama ang mga kasambahay namin. Minsan nandito si Sam, minsan naman si Jerome. Kaya siguro sila ang mga taong napaka-espesyal sa buhay namin. Mga taong napakasakit mawala… pero mukhang kailangan. “Sa hospital pa rin ba ng mga Samonte ang duty mo?” tanong ni Kuya. Tumango lang ako, pero napaisip. Kakayanin ko pa kayang magtrabaho doon kahit durog na durog na ang puso ko? Nawala ako sa pag-iisip nang hawakan ni Kuya ang kamay ko. Napatingin ako sa kanya at nakita ko ang ngiti niya—isang ngiting parang sinasabi na ayos lang ang lahat at nandito lang siya para sa akin. Pero alam ko rin na may mas mabigat siyang nararamdaman. Pinipili lang niyang maging matatag para sa ak

Spare Love Dianne POV Kasalukuyan akong nasa binatana nakatanaw sa tanawing napakaganda at tahimik na ninamnam ang katahimikan bumabalot sa aking kapaligiran. Kinuha ko ang isang kopita na may red wine at ininom iyon kasabay ng mabigat na paghinga. Ngayon ay nasa bakasyon ako na akala ko hindi na mangyayari dahil sa dami ng nangyari bago ako umalis sa hospital nila Jerome. Masyadong di ko na kinaya ang mga pangyayaring naguguluhan pa din ako. Pinalis ng kamay ko ang mga luhang pumatak na naman sa aking mga mata. Saka nagsalin ulit ng panibagong alak sa aking kopita. Nagising ako sa lakas ng ring ng telephone at kinapa kong sagutin yon. " Hello." Medyo antok ko pang tanong sa tumawag. " Good evening po Ma'am. Paakyat na po ang pagkain niyo. " Kumunot ang noo ko, wala naman akong inoorder na pagkain. Baka free sa hotel nila. " Okay thank you." Saka ko binaba ang tawag. Tumingin ako sa aking cellphone kung anong oras na. At mag aalas dyes na pala ng gabi. Haba ng tulog

Spare Love Dianne POV “Matagal ka pa ba diyan?” Halos mapatalon ako sa biglaang pagkatok ni Jerome sa banyo. Medyo shock pa rin ako sa nangyayari at ang dami kong gustong itanong, pero hindi ko nagawa. Dahil sa sobrang pagkabigla kanina, napa-diretso akong magbanyo at maligo agad. Kumatok ulit siya, at napapikit ako dahil sumasabay ang sakit ng ulo ko. Ano bang nararamdaman ko ngayon na nandito siya? Hindi ko maintindihan. Sa ngayon, wala akong maintindihan sa pagpunta niya dito. “Oo, matagal pa ko dito, kaya umuwi ka na sa inyo. Mga dalawang araw pa ko dito. Shu! Uwi na!” Sigaw ko, sana makuha ko siya sa ganito para sa paglabas ko ay iisipin kong panaginip lang ang kanyang presensya—para mas madaling lumaban ulit nang mag-isa at kalimutan siya. “Okay, nandito lang naman ako sa bed mo. Hihintayin kita ditong lumabas kahit buong gabi pa.” Napanganga ako sa sinabi niya. Ano bang eksena nito?! Pagkalipas ng ilang minuto, napagpasyahan ko na ring lumabas. Mabuti na lang at may d