Spare Love のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

Spare Love Dianne POV Nakarating agad kami sa port kung saan daw kami sasakay ng yate papunta kung nasaan si Jerome. Pagdating namin don agad siyang bumaba at sinalubong ang nag aantay na sila Vanessa at Zandro. Dahan dahan akong bumaba dahil nahihiya ako sa kanilang lahat. Nakatingin kasi sila sakin na parang may bakas na pag aalinlangan. Lumapit sakin agad sin Zandro at binigyan ako ng jacket saka pinasuot niya sakin iyon. " Salamat." Nakangiti kong sabi sa kaniya maging siya din ay ganon at inalalayan ako para maglakad. Nakatingin lang sakin si Vanessa na parang nag aalala. Na hindi ko malaman. Pero inalis niya din ang pagkakatingin sakin ng dumating na ang yate. Inalalayan siya ng mga lalaking nasa loob ng yate. Maging si Matilde din. " Day! Sure ka bang sasama ka samin?!" Tumango lang ako sa tanong ni Zandro saka din siya tumango at inalalayan din akong umakyat. " Don ka sa loob para hindi kayo malamigan ni baby." Pag aya sakin ni Zandro. Pagpasok namin dito sa loob, nan

Spare Love Dianne POV "One ninety over one hundred po, doktora. Heart rate niya po umaabot na ng one fifty," report ng nurse habang hawak ang chart ng buntis na kakapasok lang sa E.R. Huminga ako nang malalim habang tinitingnan ang monitor ng pasyente. "Natatakot po ako, Dra. Iligtas niyo po kami ng baby ko," nanginginig niyang sabi. Napakagat ako sa aking labi ngunit agad akong nag-focus sa kaniyang blood pressure na patuloy na tumataas. "Just relax. Kami ang dapat matakot sa'yo, hindi ikaw," mahinahon kong sabi. "Mag-relax ka lang para bumaba ang presyon ng dugo mo. At huwag mong kakalimutang magdasal." Tumango lang siya at inayos ang pagkakahiga. Kinuha ko ang kaniyang lab results at napapikit ako nang mariin nang makita kong hindi normal ang mga resulta. "Wala ka pa bang ultrasound?" tanong ko. May inabot sa akin ang nurse na si Mila. Mas lalo akong napaigting ng hawak sa papel nang makita ko na overdue na ang bata—at kung tama ang hinala ko, nasa kinse anyos pa lamang

Spare Love Dianne POV Past (Nakaraan kung ano ang nangyari.) Agad akong napabangon nang maramdaman ko ang malamig na hangin na dumampi sa aking balat. Habol-habol ang aking paghinga habang nililibot ko ang tingin sa paligid. Hindi ko kilala ang kwartong kinaroroonan ko. Naramdaman ko ang kirot sa aking kamay nang bigla ko itong igalaw. Saka ko napansin na may nakakabit pala sa akin na swero. Maging sa aking ilong ay may nakakabit na oxygen. Nasaan ba ako? Biglang bumukas ang pinto at nakita ko sina Zandro at Vanessa. Halata sa mga mukha nila ang gulat nang makita akong gising. Agad silang tumakbo papalapit sa akin. "Gising ka na, girl! Mabuti naman!" Masayang sigaw ni Zandro habang halos maiyak sa tuwa. Niyakap niya ako nang mahigpit. "Akala namin hindi ka na magigising! Thank God!" dagdag ni Vanessa na halatang nabunutan ng tinik. Kumunot ang noo ko sa sinabi nila. Magtatanong na sana ako kung ano ang ibig nilang sabihin, pero walang boses na lumalabas sa aking bibig. A

Spare Love Dianne POV "Miss ka na namin, bunso. Miss na miss. Our parents are waiting for us sa bahay. Uuwi ka na ha? Alam nilang uuwi ka.” Nahihiya man ako, tumango ako—sobrang gusto ko nang makasama ang pamilya ko. “Ang ganda talaga ng bunso namin. Let’s go.” May dumating na sasakyan, pagmamay-ari ulit ni Kuya. Binigay sa kaniya ng driver ang susi, at ngumiti siya sa akin, medyo naluha pa nga. Bago ako sumakay, nilapitan ko si Mila at hinila siya sa kotse ni Kuya. Walang nagawa si Mila kundi sumunod, na may halong pagtataka sa itsura ng sasakyan at pormal na Kuya Diego. Pagdating namin sa mansion at pagkaparada ng kotse, mabilis akong bumaba—nakahanda na ang aming mga magulang. “Mommy!” Niyakap ko siya nang mahigpit, ramdam ko ang sobrang iyak niya. “Ang baby girl ko! Kayakap na kita ngayon anak! Miss na miss na kita! Wag ka na ulit aalis!” Tumatango ako habang niyakap siya, saka lumapit kay Daddy. “Ang prinsesa ko.” Mahigpit din niyang niyakap ako, ramdam ko ang impit n

Dianne POV Pagkapasok ko sa kwarto, agad akong naawa sa isang nurse na duguan ang kamay—hindi sa kanya galing, kundi sa i.v. ni Matilde. “Bakit, Nurse Jean?” tanong ko, halatang natatakot sa titig ni Matilde. “Ako na,” sagot ko. Kinuha ko ang rubber at panibagong karayom. Inikutan ko siya ng rubber sa taas ng palapulsuhan. “Close your hand, Ma’am, at patigasin mo ang kamao mo,” utos ko. Tumaas ang kanang kilay ni Matilde, at halata niyang ayaw pa rin. “Please, Ma’am, can you please cooperate with us?” hiling ko, pinipilit ang sarili na kumalma sa sobrang pikon. “Nakakatamad eh! Look my other hand! Namaga dahil sa nakatusok sakin—tapusin na natin ito—ouch!” protesta niya habang pinipilit kong ilagay ang karayom. “Okay na, Ma’am,” nakangisi kong sabi habang tinatanggal ang rubber. “Wag niyo nang aalisin yan, dahil kapag natanggal pa…” Tinuro ko ang noo niya at kinuha ang butterfly needle. “Dito kita lalagyan ng swero. Okay.” Tiningnan ko ang nurse na kanina pa kinakabahan—napan