All Chapters of Spare Love : Chapter 61 - Chapter 70

Dianne POV Agad napamulat ako, dinig ko ang bawat alon ng dagat. Napatayo ako bigla, nandito pala ako sa veranda ng isang rest house. Lumapit ako banda sa matatanaw ang karagatan, ano ang ginagawa ko sa napaka gandang lugar na ito. Bakit ako nandito? Sino ang nagdala sakin dito? At kanino ang napakagandang lugar na ito? Narinig kong may kumaluskos sa loob ng rest house kaya pumasok ako. Napakaganda din nito sa loob, kumpleto ang mga gamit. May iba't ibang frame na mga litrato na nakasabit, dalawang mag asawa. Ang lalaki ay isang sundalo at kasama ang kaniyang pamilya. May mga cute na dalawang batang lalaki din silang kasama na mga naka boyscout. Nilapitan ko para makita ko nang maigi ang mga nasa pictures pero biglang bumukas ang led tv na medyo kinabigla ko. Nakita ko sa screen ang isang baby na buhat buhat ng isang lalaki at masaya itong kinakausap. Hindi ko makita ang lalaki dahil nakatalikod ito sa camera. Napaka cute ng baby. Isang lalaki. Biglang nagbago ang video nag

Spare Love Jerome POV " Hindi ka pwedeng mamatay, Jerome dahil kailangan ka pa namin ng anak natin." Parang tumigil ang mundo ko sa mga salitang iyon. Lahat kami napatingin kay Dianne na papasok ng Mansyon. Para akong binuhusan ng malamig na tubig at init nang sabay. Buhay siya. Nasa harapan ko siya. Totoo ba ‘to o panaginip lang? Mabilis akong lumapit sa kaniya saka siya niyakap. Mahigpit. Para bang natatakot akong mawala ulit siya sa mga bisig ko. "Love, saan ka ba nang galing, sobrang nag aalala ako sayo." Halos pabulong kong sabi habang yakap siya, ramdam ko ang panginginig ng katawan ko. Ngumiti lang nang tipid si Dianne saka tumingin kay Manang at Mamita ng malamig saka ngumisi. Hindi iyon yung ngiting kilala ko—may sakit, may galit, at may pinipigilang emosyon. Napalingon kami sa babaeng papasok muli na nakatingin sa cellphone. Mabagal ang mga hakbang nito, tila walang kamalay-malay sa tensyon sa loob ng mansyon. " Mamita! Ano na naman ang kailangan mo sa-" Ang mommy

Spare Love Jerome POV Pagdating ko sa warehouse masyadong madilim at wala akong masyadong makita. Halos wala akong maaninag kahit konting galaw—ang paligid ay punong-puno ng katahimikan na parang may tinatagong panganib sa bawat sulok. Ramdam ko agad ang bigat ng hangin, at tila may nagmamasid sa akin mula sa dilim. " Ah!" Napahawak ako sa aking tiyan dahil may parang sumuntok sa akin. Bigla, mabilis, at walang kahit anong babala—parang hinintay lang ang mismong sandaling hindi ako handa. "Shit!" May sumapak sa mukha ko. Kaya bigla akong natumba. Umikot ang paningin ko at sandaling nawala ang balanse ko habang pilit kong binabawi ang sarili ko. At sunod sunod akong pinagtatadyakan. Hindi ko man lang makita kung ilan sila o saan sila nanggagaling. Basta ang alam ko, bawat tama ay mas lalong nagpapabigat ng sitwasyon ko. Pinipilit kong tumayo, pero bawat galaw ko ay may kapalit na panibagong sakit. Biglang bumukas ang ilaw pero nawala amg taong nanakit sakin kanina. Para bang bi

Dianne POV Biglang bumilis ang cardiac monitor ni Buchoy at nakikita kong nag seizure siya. Ang bawat beep ay parang sigaw ng takot sa dibdib ko. " Anton! Maawa kayo sa anak ko kailangan niya ng tulong ko! Ano ba?!" Umiiyak na ko, halos hindi ko makontrol ang sarili ko habang nakikita ng dalawang mata ko ang heart rate ng anak ko bumabagsak ng mabilis. Ang bawat patak ng pawis sa noo ko ay tanda ng desperasyon. " Anton!" Pagtawag ko na nagmamakaawa. Lumapit si Jerome. At inilapit sa dibdib niya ang baril na hawak ko. Parang huling sandata namin laban sa kamatayan. " Ako naman ang puno't dulo nito! Sige na iputok mo na Love! Iligtas mo ang anak natin! " Umiling ako, hindi ko kayang mawala siya. Hindi ko siya kayang masaktan, kahit sa laro lang. " Love sige na! Para maligtas mo na ang anak natin! Hayaan mong ako naman ang gumawa ng paraan para maligtas kayo ng anak natin! Dianne please patayin mo na ko! " Pumikit siya, ang nasa dibdib niya ay inilagay niya sa kaniyang noo. At sak

Spare Love After Five Years… Limang taon. Dalawang taon ko siyang hinawakan sa likod ng rehas at tatlong taon ko siyang hinintay… sa wala. Hanggang sa napagod na rin ako. Hindi dahil hindi ko na siya mahal— kundi dahil hindi ko na alam kung saan ako kakapit. Bigla na lang nag-iba si Jerome pagkatapos niyang masentensyahan. Hindi ko alam kung hanggang kailan dahil hindi naman niya sinabi. Basta na lang, sa tuwing papasyal kami sa kaniya, hindi siya nakikipag-usap o lumalabas para kami makita ng mga anak niya. Isang sulat lang ang sinabi niya sa’kin nang huli kong punta na pinaabot niya sa naka-tokang pulis doon. Na dapat na akong bumalik sa dati kong buhay at maghanap ng taong mamahalin ako... Leche talaga siya. Ayoko nang pagpilitan pa ang sarili ko, mahalaga na sa’kin ang dalawa kong anak. Nakatira kami ng mga bata sa mansion ni Mamita, dahil wala na siyang makakasama pa dito dahil wala na ang bestfriend niyang si Manang. Pumanaw na ito dahil sa sakit. Minsan, pumapas