Semua Bab มาเฟีย ติดเซ็กซ์ (แซ่บSM25+): Bab 21 - Bab 30

สายธารน้ำหวานอุ่นร้อนพุ่งกระเซ็นเข้าใส่ใบหน้าหล่อเหลาของฟีนิกซ์เต็มแรง จนอาบไล้ไปทั่วแก้มสากและริมฝีปากหยัก นิ้วแข็งแรงที่ยังคงสอดลึกคาอยู่ภายในเปียกชุ่มโชกไปด้วยร่องรอยแห่งความสุขสมที่เธอมอบให้ และมาเฟียหนุ่มไม่ได้หลบเลี่ยงสัมผัสที่จู่โจมนั้นแม้แต่น้อย ทว่าเขากลับรู้สึกสะใจและภาคภูมิใจอย่างที่สุดที่ได้ดื่มด่ำกับ 'หยาดน้ำคาว' แห่งความใคร่ที่กลั่นออกมาจากตัวเธอ ฟีนิกซ์จดจ้องไปยังร่องรอยความงามที่เพิ่งปลดปล่อยน้ำหวานออกมาจนเปียกปอน สายตาคมกริบเต็มไปด้วยความลุ่มหลงมัวเมาและพึงพอใจอย่างถึงขีดสุด เขาแสยะยิ้มร้ายพลางแลบลิ้นเลียน้ำหวานที่เกาะอยู่บนกลีบเนื้อนุ่มที่แบะอ้าออกของเธอช้าๆ ราวกับจะซึมซับทุกหยดหยาดของกุ้งน้อยเอาไว้ไม่ให้เหลือแม้แต่หยดเดียว “อ๊ะ...อ๊า...” “หึ...สมกับที่ฉันตั้งใจรังสรรค์จริงๆ กุ้งน้อย...น้ำหวานของเธอมันช่าง...หวานล้ำกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก” ฟีนิกซ์จัดการถอนจูบและถอนนิ้วออกมาอย่างช้าๆอย่างนึกเสียดาย มาเฟียหนุ่มจ้องมองร่างเล็กที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่ใต้ร่างด้วยสายตาของนักล่าที่เพิ่งได้ลิ้มรสเหยื่ออันโอชะ ความสะใจฉายชัดในแววตาคู่คม เขาชอบเวลาที่เห็นเธอปลดปล่อยความอาย

น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นดูดุดันตามสไตล์มาเฟียจอมบงการ ทว่าปลายนิ้วที่แตะลงบนแก้มเนียนกลับ ‘แผ่วเบา’ อย่างน่าประหลาด เขาใช้ฝ่ามือรองรับน้ำอุ่นมาลูบไล้ไปตามใบหน้าหวาน ค่อยๆ เช็ดคราบอัปยศที่เขาเป็คนฝากไว้ให้อย่างละเมียดละไมกุ้งแก้วช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างเพียงคืบ เธอเห็นความอ่อนโยนที่ฉายผ่านแววตาคมกริบเพียงวูบเดียว ก่อนมันจะถูกกลบด้วยความหยิ่งทะนงตามเดิม“เจ็บมากไหม...” เขาถามเสียงเบา พลางใช้ปลายนิ้วโป้งคลึงริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อจากการถูกรุกรานเมื่อครู่“นะ...นิดหน่อยค่ะ”“หึ... ปากเล็กๆ ของเธอมันรับของฉันได้ไม่หมดหรอกกุ้งน้อย แต่เธอก็ทำได้ดี... ดีจนฉันอยากจะ ‘รางวัล’ ให้เธออีกสักรอบสองรอบ”คำพูดร้ายกาจนั้นทำเอาคนฟังหน้าร้อนฉ่า ฟีนิกซ์หยิบฟองน้ำนุ่มชุ่มสบู่กลิ่นหอมกุหลาบมาลูบไล้ไปตามผิวกายขาวผ่อง เขาพยายามข่มอารมณ์ดิบไม่ให้เผลอบีบเค้นนวดคลึงรุนแรงอย่างที่ใจอยากทำ มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากสมรภูมิมาเฟีย ค่อยๆ ชโลมฟองสบู่ไปตามลาดไหล่และเนินอกอิ่มอย่างถนุถนอมราวกับเธอกลายเป็นแก้วบางที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ“ถ้าฉันทำแรงไป... ก็บอก” เขากระซิบชิดใบหูเล็ก พลางลากฟองน้ำลงไป

“อึก... พะ... พอแล้ว... หนูขอร้อง...”กุ้งแก้วครางประท้วงเสียงสั่นสะท้าน ร่างกายบิดเร้าด้วยความซ่านสยิวที่ถูกยัดเยียดให้ภายใต้จีสตริงลูกไม้เส้นบางที่รัดรึงจุดอ่อนไหวจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ทว่าฟีนิกซ์กลับจ้องมองภาพนั้นด้วยแววตาพึงพอใจอย่างที่สุด“เซ็กซี่เป็นบ้า... หุ่นของเธอเวลาโดนลูกไม้สีดำรัดแบบนี้ มันน่าขย้ำให้แหลกคามือจริงๆ”“อื้อออ... หนูอาย... อย่ามองแบบนั้นนะคะ”มือบางพยายามจะยกขึ้นปิดบังร่างกายที่แทบจะเปลือยเปล่าในสายตาของเขา ทว่ามาเฟียหนุ่มกลับรวบข้อมือเธอไว้ด้วยมือเดียว“อายทำไม...ในเมื่อร่างกายทุกตารางนิ้วของเธอ ฉันก็ครอบครองและตีตรามาหมดแล้ว จำใส่สมองไว้สิกุ้งแก้ว ว่าต่อให้เธอจะสวมเสื้อผ้าหรือจะยืนเปลือยเปล่าตรงหน้าฉัน... เธอก็คือของของฉันคนเดียวเท่านั้น”ฟีนิกซ์ทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจที่ประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเด็ดขาด ก่อนจะใช้มือหนาเชยคางมนขึ้นมาอย่างแรง บังคับให้ดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยหยดน้ำตาต้องสบตากับความดุดันของซาตานร้ายในกระจกบานยักษ์เขากดใบหน้าคมคายลงมาชิดพวงแก้มแดงระเรื่อ เพื่อให้เธอเห็นภาพความพ่ายแพ้ของตัวเองชัดๆ...ให้เธอมั่นใจจนถึงขั้วหัวใจว่า ไม่มีวันหนีเง

ฟีนิกซ์ไม่รอช้า เขาจงใจแทงปากกาเข้าออกอย่างรวดเร็วและรุนแรง กระแทกย้ำเข้าไปจนสุดทางรักครั้งแล้วครั้งเล่าจนเกิดเสียงชื้นแฉะแจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ!เสียงชื้นแฉะจากการขยับปากกาเข้าออกอย่างรุนแรงดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัด ตอกย้ำความอับยศที่แสนหวานให้กุ้งแก้วต้องซุกหน้าลงกับไหล่แกร่ง ปลายปากกาโลหะเย็นเฉียบครูดผ่านผนังเนื้ออุ่นนุ่มภายในครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าความร้ายกาจของฟีนิกซ์ยังไม่หมดเพียงแค่นั้นในขณะที่มือหนึ่งกำลังรุกรานจุดลึกซึ้ง นิ้วโป้งใหญ่จากมืออีกข้างก็บดบี้ลงบนยอดติ่งเนื้อที่ชูชันสั่นระริกอยู่อย่างบ้าคลั่ง เขาคลึงเคล้าเน้นย้ำรัวเร็วที่เม็ดเสียวสลับกับแรงกดหนักๆ จนกุ้งแก้วร่างสั่นงันงก“อื้อออ! อ๊ะ... คุณฟีนิกซ์... !”แรงกระตุ้นทั้งสองทางทำให้อารมณ์ของเธอพุ่งทะยานจนลืมความอาย ภายในกายสาวตอกรัดสิ่งแปลกปลอมที่มุดลึกอยู่ด้านในอย่างรุนแรงและถี่กระชั้น ร่างบางกระตุกเกร็งแผ่นหลังแอ่นโค้งรับสัมผัสที่ซาตานร้ายหยิบยื่นให้ พร้อมกับเสียงครางพร่าที่บอกถึงความพ่ายแพ้ต่อกามารมณ์ที่เขาเป็นคนจุดชนวน“ร้องออกมาอีกสิกุ้งน้อย... บอกให้ฉันรู้ทีว่าปากกาของฉันมันทำเธอ ‘เสียว’ มากแค่ไหน!”“อ๊ะๆๆ

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเย้าหยอกพลางเลิกคิ้วสูง ท่าทางเจ้าเล่ห์เปี่ยมอำนาจของเขาทำเอากุ้งแก้วถึงกับตัวแข็งทื่อ เธอหันกลับมาจ้องหน้าเขาด้วยความหวาดหวั่นที่ปนเปไปกับความขุ่นเคือง จนเผลอขมวดคิ้วมุ่นใส่คนตัวโตอย่างไม่เข้าใจในความโลภของเขา‘เอาอีกแล้วเหรอ... ผู้ชายคนนี้ในหัวมีแต่เรื่องใต้สะดือหรือไงกัน!’กุ้งแก้วกู่ร้องประท้วงอยู่ในใจ ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโมโหที่ถูกต้อนให้จนมุมซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ครั้งนี้เธอสาบานกับตัวเองเลยว่าจะไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้เขารังแกง่ายๆ อีกแล้วแน่ๆ!เธอยืนนิ่งรวบรวมความกล้าพลางใช้ความคิดอย่างหนัก ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววดื้อรั้นออกมาจนฟีนิกซ์สังเกตเห็น เธอจะต้องหาวิธีอื่นมาทดแทน... อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่การเอาตัวเข้าแลกบนโต๊ะทำงานนี่อีก!“ข้อแลกเปลี่ยนที่ว่า... ต้องไม่ใช่เรื่อง ‘อย่างว่า’ นะคะ!”เธอโพล่งออกไปเสียงแข็งแต่กลับสั่นพร่าเล็กน้อย ท่าทางฮึดสู้ของกระต่ายน้อยที่พยายามจะแยกเขี้ยวใส่นกเพลิงร้ายอย่างเขา กลับยิ่งทำให้ฟีนิกซ์รู้สึกอยากจะ ‘ฉีก’ กระชากเธอให้จมกรงแล็บมากกว่าเดิมเสียอีก“หึๆ... กุ้งน้อย...เธอน่ะเหมือนลูกกระต่ายตัวเล็กๆ ที่ไม่ใช่แค่น่ารัก และขนนุ่ม