บททั้งหมดของ บาปเสน่หา: บทที่ 21 - บทที่ 30

“วันนี้ทางสารวัตรก้องได้เบาะแสอะไรเพิ่มเติมไหมคะ” รินลดาถามแฟนหนุ่ม“ไม่มีเลยครับ ตอนนี้ตำรวจยังมืดแปดด้าน ค้นหาทุกจุดที่คาดว่าคนร้ายจะไปแต่ก็ยังไร้วี่แวว”“สงสารน้าศรี แกกินไม่ได้นอนไม่หลับ” ปกรณ์พูดกับหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าชายแดนอรัญประเทศแบงค์ขึ้นรถประจำทางกลับนครปฐม เพราะตอนนี้เขาต้องการเงินเพื่อใช้ในการหลบหนี จึงจะไปขอยืมเงินจากแม่เพื่อหนีออกนอกประเทศ แบงค์รีบโทรศัพท์หาแม่ทันที“แม่มีเงินให้ผมยืมไหมครับ ตอนนี้ผมลำบากมาก“แบงค์อยู่ไหนลูก?” ผู้เป็นแม่ถามด้วยความห่วงใย“ผมจะหนีออกนอกประเทศครับแม่”“อย่าหนีไปเลยลูกแบงค์ กลับมาหาแม่ก่อน เดี๋ยวแม่หาที่ซ่อนให้นะ” ยุพาพรห่วงลูกชายจะถูกเก็บ จึงอยากให้มาหลบอยู่ที่บ้านของชาญก่อน เธอครุ่นคิดอยู่นานว่าจะทำอย่างไรให้ชาญยอมช่วยเธอเรื่องนี้ แล้วเรื่องในอดีตก็ทำให้เธอคิดวิธีนี้ได้“ผมอยู่แถวชายแดนครับ ถ้างั้นผมขอไปหลบอยู่กับแม่สักพักนะครับ”“ได้สิลูก แบงค์รีบมาหาแม่นะ”ยุพาพร ในชุดลำลองที่ดูธรรมดาแต่จงใจยั่วยวน เธอกำลังก้มๆ เงยๆ ถูพื้นบ้านอย่างขะมักเขม้น บราเซียสีแดงสดสว่างจ้าทะลุผ่านเสื้อตัวนอกสีอ่อนเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าที่ตราตรึงใจ กางเกงผ้าย

ท่ามกลางไอน้ำอุ่นที่อบอวลไปทั่วห้องน้ำ ปกรณ์ยกตัวรินลดาขึ้นนั่งบนขอบอ่างเซรามิกสีขาวสะอาด เรียวขาคู่สวยถูกจับแยกออกเผยให้เห็นความงดงามกึ่งกลางกายที่ฉ่ำชื้นและพร้อมสำหรับการปรนเปรอ ชายหนุ่มไม่รอช้า เขาโน้มใบหน้าลงไปสัมผัสกับเกสรดอกไม้ที่แสนหวานทันทีลิ้นร้อนระอุสำรวจลึกเข้าไปในจุดอ่อนไหว ส่งผลให้รินลดาต้องแอ่นสะโพกขึ้นรับสัมผัสอย่างลืมตัว ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปตามจังหวะการลากไล้ที่ช่ำชอง เขาเน้นย้ำและดูดดึงจุดกระสันจนเธอต้องหอบหายใจถี่กระชั้น“อ๊ะ... เบาๆ หน่อยค่ะบอส... หลินเสียว” เธอครางบอกเสียงพร่า เมื่อเขายังคงรุกรานด้วยความหิวกระหาย“ได้ครับที่รัก... ผมจะค่อยๆ ชิมคุณนะ” เขาเงยหน้าขึ้นตอบด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนา ก่อนจะก้มลงไปมอบความหฤหรรษ์ให้เธออีกครั้งจนรินลดาแทบจะทนไม่ไหวเมื่อความซ่านสยิวพุ่งสูงจนเกือบถึงขีดสุด รินลดาจึงขอเป็นฝ่ายคุมเกมบ้าง เธอขยับกายให้ปกรณ์ขึ้นไปนั่งแทนที่ ก่อนที่เธอจะคุกเข่าลงเบื้องหน้าแก่นกายแกร่งที่ตั้งตระหง่านท้าทายสายตา มือเรียวบรรจงลูบไล้รูดรั้งขึ้นลงอย่างแผ่วเบา สายตาคู่หวานช้อนมองใบหน้าคมเข้มที่บัดนี้เต็มไปด้วยความรัญจวนใจลิ้นเล็กๆ ของเธอเริ่

“คุณพ่อคะ... วันนี้คุณพ่อไม่ต้องไปส่งตูนนะ พอดีเพื่อนจะมารับไปทำวิจัยค่ะ” การ์ตูนเอ่ยขึ้นขณะจัดเตรียมข้าวของใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มสดใส“ไปทำที่ไหนกันล่ะลูก? นัดเพื่อนมาทำที่บ้านเราก็ได้ พ่อจะได้ไม่ต้องห่วง” ชาญเอ่ยด้วยน้ำเสียงห่วงใยตามประสาพ่อหวงลูกสาว“ไม่ได้ค่ะพ่อ บ้านเราไม่มีห้องแล็บสักหน่อย... เดี๋ยวเพื่อนมาส่งเองค่ะ ไม่เกินทุ่มหนึ่งตูนก็ถึงบ้านแล้ว”“ทุ่มหนึ่งมันดึกไปนะตูน พ่อเป็นห่วง...” ชาญยังคงไม่ยอมง่ายๆ จนกระทั่ง ยุพาพร เดินเข้ามาขัดจังหวะพร้อมวางมือบนแขนของเขาเบาๆ“ชาญ... เข้าใจลูกบ้างสิ ตูนโตแล้วนะ ปล่อยให้เขาไปกับเพื่อนบ้างเถอะ” ยุพาพรส่งสายตาเป็นนัยให้ชายหนุ่ม “เอาน่า... ปล่อยวางบ้าง ชาญจะได้มีเวลา... พักผ่อนไงคะ”เมื่อเห็นสายตาออดอ้อนของยุพาพร ชาญก็เริ่มใจอ่อน “อืม... ก็ได้ แต่ห้ามดึกกว่านี้แล้วนะ ถ้าเพื่อนไม่มาส่งต้องโทรหาพ่อทันที”ทันทีที่การ์ตูนเดินออกไปรอเพื่อนที่หน้าประตู ยุพาพรก็กระซิบชิดหูชายหนุ่ม “เดี๋ยวพี่จะแวะไปดูแบงค์ที่เรือนเล็กสักหน่อยนะชาญ รายนั้นอยู่คนเดียวคงเหงา ชาญรอพี่แป๊บนะจ๊ะ เดี๋ยวพี่รีบกลับมา”รถยนต์คันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าประตูรั้ว การ์ตูน

หนึ่งเดือนต่อมา... ที่เชฟเฮ้าท์ของโรมานอฟ ประเทศรัชเซีย“Hi darling... ฉันทุกข์ใจเหลือเกิน ฉันคิดถึงแม่... ขอฉันโทรหาแม่หน่อยได้ไหมคะ?” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา เขาสัญญาเอาไว้ว่าถ้าเธอทำตัวดี ๆ เขาสัญญาจะให้เธอคุยกับแม่โรมานอฟจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ “โอเค... ผมจะให้คุณคุยกับแม่ แต่อย่านานนักนะ” ที่นี่อำนาจและการคุ้มกันที่แน่นหนา เขาคิดว่าไม่มีใครเข้ามาเอาตัวเธอออกไปได้แน่ เขาจึงยอมให้เธอได้สื่อสารกับมารดาได้เขาจัดการต่อสายตรงถึงศรีสุภางค์ด้วยระบบที่ปลอดภัยที่สุด ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้แนตตี้แล้วเดินเลี่ยงออกไปเพื่อให้ความเป็นส่วนตัว“แม่!... นี่แนตตี้เองนะแม่” ทันทีที่ได้ยินเสียงตอบรับ แนตตี้ก็โพล่งออกมาพร้อมสะอื้นไห้ทางด้านศรีสุภางค์ ทันทีที่ได้ยินเสียงลูกสาวที่ตามหามาแทบพลิกแผ่นดิน หัวใจของคนเป็นแม่ก็เต้นรัวแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้รินไหลออกมาอย่างไม่อาจห้าม “แนตตี้ลูก!... หนูอยู่ไหน? แม่เป็นห่วงหนูเหลือเกินลูกรัก”“หนูสบายดีค่ะแม่... ตอนนี้หนูอยู่กับมิสเตอร์โรมานอฟ”“คนที่ไอ้เฮียอ๋ามันขา

ในเวลาเดียวกันนั้น ที่รอยแยกเพียงน้อยนิดของฝาผนังไม้ที่ปิดไม่สนิท เมธาวีร์ยืนนิ่งราวกับถูกมนต์สะกด ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองภาพบทรักที่เร่าร้อนของน้าสาวกับหนุ่มที่เธอเพิ่งเห็นของลับเขามาเมื่อสักครู่ ภาพเรือนร่างที่สอดประสานกันใต้แสงไฟสีนวลตา และเสียงครางกระเส่าที่พยายามกดข่มไว้อย่างสุดความสามารถนั้น ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในกายสาวแรกรุ่นให้ตื่นตัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนปกรณ์เริ่มสอดใส่แก่นกายแกร่งเข้าไปในความฉ่ำแฉะของรินลดาอย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่น รินลดาเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้เสียงความสุขเล็ดลอดออกไปถึงห้องข้างๆ เธอโอบรัดร่างของเขาไว้แน่นขณะที่ปกรณ์ขยับโยกจังหวะรักอย่างเป็นจังหวะเนิบนาบแต่ทว่าลึกซึ้ง ทุกสัมผัสที่กระทบกันสร้างแรงสั่นสะเทือนไปถึงหัวใจของคนแอบดูเพียงไม่นานเมธาวีร์รู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่แล่นพล่านไปทั่วท้องน้อย ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัดและหอบถี่ตามจังหวะการเคลื่อนไหวของคนในห้อง มือเรียวบางสั่นเทาค่อยๆ เลื่อนลงต่ำ สัมผัสผ่านเนื้อผ้าบางเบาไปยังจุดอ่อนไหวของตัวเองอย่างเผลอตัวจินตนาการของเด็กสาวเตลิดไปไกล เธอจำลองภาพว่ามือที่กำลังสัมผัสร่างกายเธออยู่นั้นคือมือของปกรณ์ และคว