“ผมรักคุณหลิน ผมรักคุณมาตั้งแต่แรก” ปกรณ์เอ่ยถ้อยคำจากก้นบึ้งของหัวใจ ดวงตาคมกริบจับจ้องใบหน้าหวานของรินลดาที่กำลังแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย“จำวันที่ผมขอไปส่งคุณที่บ้านได้ไหมครับ?” เขาถามย้ำราวกับต้องการให้เธอจดจำทุกช่วงเวลาที่ผ่านมาด้วยกัน“จำได้สิคะ จำได้ไม่มีวันลืม” รินลดาตอบเสียงแผ่ว พลางเงยหน้าสบตาเขาอย่างซาบซึ้งใจ“จริงเหรอครับ?” ปกรณ์ยิ้มกริ่ม แววตาเจ้าเล่ห์ฉายชัด“จริงสิคะ แล้วบอสก็ดื้อมาก ให้กลับบ้านก็ไม่ยอมกลับ” เธอแกล้งต่อว่า แต่ริมฝีปากกลับแย้มยิ้มอย่างมีความสุข“ก็ผมอยากอยู่กับหลินนานๆ นี่ครับ แล้วคุณก็ไม่ได้มีใครอยู่ด้วยนี่ครับ” ชายหนุ่มทำหน้ามึน พยายามเบี่ยงประเด็นอย่างน่ารัก“พอไม่มีใครอยู่ด้วยบอสก็ฉวยโอกาสเลยสิ” รินลดาแกล้งค้อนวงใหญ่“ผมอดใจไม่ไหวนี่ครับ ก็คุณสวย ฝนก็ตก บรรยากาศก็ดี ใครจะไปอดใจไหวละครับ” ปกรณ์แก้ตัวเสียงอ่อย แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความปรารถนา“เรามาดื่มไวน์แบบวันนั้นกันไหมครับหลิน” หัวหน้าหนุ่มเอ่ยชวน พลางเลื่อนมือไปกุมมือเรียวของเธอเบาๆ“นี่บอสจะมอมหลินแบบวันนั้นละสิ?” รินลดาหรี่ตามองอย่างรู้ทัน“เปล่าซะหน่อย ผมแค่อยากให้หลินหายเครียด คุณจะได้ผ่อนคล
Last Updated : 2026-03-30
LOGIN
