บททั้งหมดของ บาปเสน่หา: บทที่ 51 - บทที่ 60

หลังจากแยกจากปกรณ์มาได้ไม่นาน เมธาวีร์ก็ทิ้งกายลงบนเตียงกว้างด้วยหัวใจที่หนักอึ้งราวกับถูกหินกดทับ ความเป็นห่วงที่มีต่อรินลดา บีบคั้นจนเธอต้องตัดสินใจกดโทรศัพท์หาผู้เป็นแม่เลี้ยง แม้ลึกๆ จะอยากเตือนเรื่องที่ปกรณ์กำลังสงสัย แต่ทันทีที่ได้ยินเสียงสัญญาณตอบรับ ความกล้าที่รวบรวมมาก็มลายหายไปสิ้น“ว่าไงยัยเมย์... ไปทานข้าวที่ไหนกันมาล่ะ กลับซะดึกเชียว” น้ำเสียงของรินลดาฟังดูแหบพร่าและเหนื่อยล้าจนน่าใจหาย“ไปทานอาหารญี่ปุ่นมาค่ะน้าหลิน” เมธาวีร์ตอบเสียงแผ่ว “น้าหลินหยุดงานไปหลายวัน ไม่คิดจะโทรบอกคุณปกรณ์หน่อยเหรอคะ พี่เขาเป็นห่วง...”“น้ายังไม่ว่างเลย พอดีคุณยายไม่ค่อยสบายน่ะ น้าต้องวิ่งเข้าออกโรงพยาบาลแทบทุกวัน” รินลดาแสร้งถอนหายใจยาว แต่ในความเป็นจริงเธอยังคงถูกกักขังอยู่ในคฤหาสน์ของนายอำนาจ พร้อมกับร่างกายที่บอบช้ำเกินกว่าจะกล้าแสดงตัวให้ใครเห็น “ไม่คิดจะมาเยี่ยมยายบ้างเลยเหรอเมย์?”“เมย์รอวันให้ถึงวันหยุดก่อนได้ไหมคะ ช่วงนี้เรียนหนักมากเลยค่ะ แถมยังต้องเรียนพิเศษอีก”“หึ!... เรียนหนัก... แต่ก็มีเวลาไปกินข้าวกับผู้ชายงั้นสิ” คำพูดประชดประชันนั้นทำให้เมธาวีร์ถึงกับอึ้งไป “เราน่ะโตเป็นสา

ค่ำคืนที่แสนยาวนานยังคงอบอวลไปด้วยรอยกลิ่นเสน่หา เมธาวีร์ในยามนี้ไม่ได้เป็นเพียงเด็กสาวไร้เดียงสาอีกต่อไป เธอถูกพันธนาการไว้ด้วยรสสัมผัสที่ปกรณ์ปรนเปรอให้จนยากจะถอนตัว แม้ร่างกายจะยังไม่ได้ถูกล่วงล้ำซ้ำรอยเดิมในค่ำคืนนี้ แต่ความปรารถนาที่รัดรึงใจเธอนั้นกลับรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ“เสียวมากไหมที่รัก...” เสียงกระซิบพร่าที่ข้างหูทำเอาเมธาวีร์ขนลุกไปทั้งร่าง“เสียวค่ะ... ใจเมย์จะขาดอยู่แล้วเมื่อกี้นี้” เธอตอบด้วยน้ำเสียงหอบพร่า ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงทรวงอกอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ“ถ้าอย่างนั้น... ทำต่อให้พี่นะคนดี” ปกรณ์เอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทอดสายตามองเรือนร่างอรชรอย่างหิวกระหาย“ถูให้พี่อีกเหรอคะ” เมธาวีร์ถามอย่างไม่แน่ใจนัก แต่เมื่อสบตาที่เต็มไปด้วยเพลิงอารมณ์ของซีอีโอหนุ่ม เธอก็ยอมหยัดกายขึ้นคุกเข่า ท่วงท่าที่โน้มไปข้างหน้าทำให้ปกรณ์เห็นสัดส่วนโค้งเว้าและก้นงอนงามของเธออย่างเต็มตา มือหนาไม่รอช้าที่จะคว้าหมับลงบนสะโพกมน บีบเค้นความนุ่มหยุ่นด้วยความมันเขี้ยวจนขึ้นรอยมือเมธาวีร์โน้มกายลงมาหวังจะสัมผัสตัวตนที่แข็งขึงของเขา แต่แล้วเธอก็ต้องชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็

รินลดาเดินออกจากบริษัทด้วยหัวใจที่เลื่อนลอย ความกดดันบีบคั้นเธอจากทุกทิศทาง เรื่องคลิปวิดีโอและรูปถ่ายอัปยศที่อยู่ในมือถือของเสี่ยสมานคือระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำลายชีวิตและความรักที่เธอพากเพียรสร้างมา หากสิ่งเหล่านั้นถูกส่งไปให้ปกรณ์ ชีวิตเธอคงพังไม่เป็นท่า และขุมทองอย่างเขาคงหลุดลอยไปตลอดกาล‘จะทำอย่างไรดี...’ เธอขบคิดจนปวดหัว แผนการส่งตัวเมธาวีร์ไปสังเวยตัณหาเสี่ยสมานดูจะยากขึ้นทุกที เมื่อปกรณ์ทำตัวติดกับลูกเลี้ยงสาวราวกับจงอางหวงไข่ขนาดนี้แล้วเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายแบรนด์เนมหรูก็ดังขึ้น รินลดาชะงักก่อนจะกดรับเมื่อเห็นชื่อปลายสาย... เสี่ยสมาน“ว่าไง ฉันส่งโลเคชั่นให้แล้ว อย่าช้าล่ะ” เสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยความหิวกระหายดังลอดออกมา“สักสองทุ่มได้ไหมคะเสี่ย พอดีเย็นนี้คุณปกรณ์นัดหลินทานข้าวค่ะ” เธออ้างธุระเพื่อถ่วงเวลา“ได้ แต่ห้ามเลทนะ”“ค่ะ ไม่เกินสองทุ่มแน่นอน” รินลดาพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น รินลดาเม้มปากแน่นความหวาดกลัวแล่น เสือเฒ่าอย่างเสี่ยสมานไม่เคยขู่เล่นๆ เธอรู้ดีว่าคืนนี้หากเธอจัดการส่งลูกเลี้ยงสาวให้เสี่ยสมานไม่ได้ ชีวิตเธอก็ต้องแลกด้วยสิ่งที่มีค่าไม่แพ้กันร่างบา

เมื่อตำรวจไปถึงมหาลัยที่วิชชุดาทำงานอยู่ ตำรวจได้เชิญตัววิชชุดาไปให้ปากคำเกี่ยวกับคดีของเสี่ยสมานเพราะรถของเธอถูกใช้ในที่เกิดเหตุวันนั้น วิชชุดาบอกว่าเธอไม่ได้ออกจากบ้านในเวลาที่เกิดเหตุ วิชชุดาจึงโทรตามชาญให้มาที่สถานีตำรวจ เมื่อชาญมาถึงเขาก็เป็นพยานให้ว่าวิชชุดาอยู่กับเขาตลอด และวิชชุดาก็ไม่รู้จักผู้ตายที่ชื่อเสี่ยสมาน ส่วนชาญถูกสอบถามถึงเรื่องรถของอาจารย์ที่ไปบ้านของเขาในวันนั้น“ผมไม่รู้เรื่องเลยนะครับคุณตำรวจ”“เราเช็คจากกล้องวงจรปิดในรถ อาจารย์คนที่หายตัวไปขับรถไปบ้านของคุณครับ” ตำรวจแจ้งชาญตามหลักฐานที่เขาพบ“เดี๋ยวผมจะถามคนในบ้านให้นะครับ เพราะวันนั้นพวกผมไม่ได้อยู่บ้าน เราไปต่างจังหวัดกัน” ชาญตอบตามความจริง ตำรวจจึงเปิดหลักฐานที่เป็นกล้องหน้ารถซึ่งมีเสียงของผู้ชายในรถคุยโทรศัพท์ “ผมไม่รู้เลยครับ” ชาญจำว่าเป็นเสียงของแบงค์ได้แต่เขาก็แกล้งไม่รู้ เพราะถ้าอย่างงั้นเขาจะถูกข้อหาให้ที่พักพิงคนร้าย“แต่คนที่อยู่ในรถโทรไปหาคนที่ชื่อการ์ตูนนะครับ” ตำรวจรีบบอก“การ์ตูนลูกสาวผมเองครับ”“ถ้ายังไงผมจะพาลูกมาให้การนะครับ”“ขอบคุณครับ” จากนั้นชาญและวิชชุดาก็พากันกลับบ้าน ก่อนกลับชาญได้คุย

กลางดึกคืนนั้น รินลดาก็อดทนคิดถึงรสสวาทของเจ้านายไม่ไหว เธอต้องการจะกลับไปหาเขาในวันพรุ่งนี้ จึงรีบโทรหาทันที รินลดาล้มลงบนที่นอนก่อนจะประคองน้ำเสียงให้หวานหูที่สุดขณะรอเขารับสาย ชายหนุ่มที่ยังคงเป็นความหวังสู่ชีวิตที่เธอโหยหา“ค่ะบอส... ตอนนี้อาการแม่ดีขึ้นมากแล้วค่ะ” เธอพึมพำเสียงอ่อน ยามนึกถึงใบหน้าที่เคร่งขรึมทว่าแฝงความอาทรของเขา“หลินคิดถึงคุณนะคะ... พรุ่งนี้หลินจะกลับไปหาคุณที่คอนโด จะไปค้างกับคุณให้หายคิดถึงเลยค่ะ”“ผมว่าคุณดูแลแม่ก่อนดีกว่า วันจันทร์ค่อยกลับมาทำงานก็ได้” เสียงทุ้มลึกของปกรณ์ที่ตอบกลับมามันทำให้หัวใจของรินลดาพองโตด้วยความหวังเพียงไม่นานความสุขนั้นก็หายไปชั่วพริบตา เมื่อแรงสั่นสะเทือนจากสายเรียกซ้อนกระแทกเข้ามา รินลดาเหลือบมองหน้าจอแล้วดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างด้วยความหวาดวิตก ที่จอมือถือปรากฏชื่อของนายอำนาจ“คุณปกรณ์คะ... พอดีมีสายด่วนจากโรงพยาบาลน่ะค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะ” เธอรีบวางสาย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วกดรับสายนั้นอย่างจำใจ“สวัสดีค่ะ” น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนจากหวานล้ำกลายเป็นยำเกรงทันที“กว่าจะรับสายได้ผมได้! มัวแต่ไปออดอ้อนไอ้หน้าไหนอยู่ล่ะหึ!” เสียงห