บททั้งหมดของ บาปเสน่หา: บทที่ 31 - บทที่ 40

ครึ่งชั่วโมงต่อมาปกรณ์ปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความรีบร้อน หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างประหลาด เขาขับรถเร็วกว่าปกติจนมาถึงบ้านสวนในเวลาอันสั้น เมธาวีร์ที่รอคอยอยู่แล้วรีบวิ่งมาเปิดประตูรั้วให้ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“พี่ซื้อข้าวกับขนมมาฝากครับ” ปกรณ์เอ่ยขณะก้าวลงจากรถ“ขอบคุณค่ะพี่ปริ้นซ์... เมย์กำลังหิวอยู่พอดีเลย” ทั้งคู่ร่วมทานมื้อค่ำกันท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนและเสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นไม่เป็นจังหวะ“คืนนี้พี่ปริ้นซ์จะอยู่เป็นเพื่อนเมย์จริง ๆ ใช่ไหมคะ” เธอถามย้ำพลางช้อนตาขึ้นมอง“ครับ จะไปเยี่ยมคุณเฟื่องรดาตอนนี้ก็คงหมดเวลาเข้าเยี่ยมแล้ว” คำยืนยันนั้นทำให้เมธาวีร์ใจชื้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกหลังมื้ออาหาร เมธาวีร์ก็เอ่ยถามขึ้น“พี่ปริ้นซ์ยังไม่ได้อาบน้ำมาใช่ไหมคะ”“ยังเลยครับ ออกจากออฟฟิศได้ พี่ก็ตรงมาหาเมย์เลย”“งั้น... เดี๋ยวเมย์ให้ยืมผ้าเช็ดตัวค่ะ” เธอพูดพลางยื่นผ้าขนหนูสีหวานที่ยังมีกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ของเธอติดอยู่ “อุ๊ย! มันอาจจะยังชื้น ๆ อยู่บ้างนะคะ เดี๋ยวเมย์ไปหยิบผืนใหม่ให้ดีกว่า”“ไม่เป็นไรครับ... พี่ชอบถ้ามันมีกลิ่นของเมย์ติดอยู่” ปกรณ์สื่อความหมายอย่าง

“ข่าวเรื่องเธอกับไอ้แบงค์ก็ดังกระฉ่อนขนาดนั้น... ทำไมไอ้ปกรณ์มันยังหลงเธอหัวปักหัวปำขนาดนี้” เสี่ยสมานถามด้วยน้ำเสียงหยันพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่สั่นระริกของหญิงสาว“เสี่ยไม่ต้องรู้หรอกค่ะ... คุณปกรณ์เขารักฉัน ถึงฉันจะเคยมีสามีมาก่อนเขาก็ไม่สน!” รินลดาพยายามตีสีหน้าเข้มข่มความกลัว แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุอก“หึ!!... รักงั้นเหรอ ดีย์!!!...งั้นฉันก็จะขอฝากรอยรักของผัวเก่าเอาไปให้มันดูต่างหน้าสักสองสามรอยหน่อยเป็นไง!” สิ้นคำพูดป่าเถื่อน เสี่ยสมานก็เอื้อมไปหยิบแส้ม้าหนังสีดำขลับที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมา รินลดาเบิกตากว้าง ร่างกายสั่นเทาด้วยความตระหนก“อื้อออ! อย่าค่ะเสี่ย! หลินขอร้อง... อย่าทำแบบนี้”“หึ... ทีอย่างนี้ล่ะพูดดีกับฉันขึ้นมาเชียวนะ อ้อนวอนฉันอีกสิหลินจ๋า... อ้อนวอนให้ฉันเมตตาเธอสิ” เสี่ยหัวเราะในลำคอพลางลากปลายแส้ผ่านผิวเนียนอย่างจาบจ้วง“หลินขอร้องนะคะ... ถ้าคุณปกรณ์เห็นรอยพวกนี้ หลินจะทำงานต่อไม่ได้ แล้วหลินจะเอาเงินที่ไหนมาคืนเสี่ยล่ะคะ!” เธอพยายามใช้เหตุผลเข้าสู้ ในขณะที่เสี่ยสมานเริ่มซุกไซร้ซอกคอและเนินอกเธออย่างบ้าคลั่งราวกับสัตว์ป่าที่หิวโหย“มันไม่รู้หรอกน่า

เช้าวันใหม่ปลุกให้รินลดาตื่นขึ้นพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งไปทั่วร่าง เมื่อกิจกรรมอันหนักหน่วงสำแดงฤทธิ์ เธอฝืนลุกขึ้นจัดการธุระส่วนตัวด้วยความเร่งรีบเพื่อแข่งกับเวลา ท่ามกลางความเงียบงันในห้องพัก เสียงสมาร์ทโฟนก็ดังขึ้นทำลายความสงบเสียงปลายทางคือนายหน้าขายบ้านที่เธอเคยติดต่อเอาไว้“สวัสดีค่ะ” รินลดาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง“คุณรินลดาใช่ไหมครับ... บ้านที่คุณลงขายเอาไว้ มีคนสนใจอยากจะเข้ามาดู คุณสะดวกวันไหนครับ”หลังจากการนัดแนะรายละเอียดกันเพียงสั้นๆ เธอก็รีบวางสายด้วยหัวใจที่เต้นรัว สายตาชำเลืองมองไปยังเตียงนอนด้วยความหวาดระแวง กลัวว่าเสี่ยสมานจะตื่นขึ้นมาได้ยินเข้า หญิงสาวหยุดนิ่งอยู่ที่โต๊ะเล็กๆ ก่อนจะหยิบกระดาษและปากกาขึ้นมาบรรจงเขียนโน้ตสั้นๆ ทิ้งไว้ให้เขารินลดาพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่หลงเหลืออยู่ ก้าวขาออกจากห้องพักไปยืนรอแท็กซี่ที่หน้าถนนใหญ่ เธอโบกแท็กซี่มุ่งตรงไปยังโรงพยาบาล เธอได้แต่ภาวนา ขอให้ขายบ้านได้และเรื่องราวอันแสนวุ่นวายนี้จบลงเสียทีเมื่อถึงห้องพักผู้ป่วย รินลดาเห็นเฟื่องรดายังคงหลับใหลอย่างสงบอยู่บนเตียงคนไข้ เธอรีบเดินไปสอบถามอาการจากพยาบาลเวรที่เคาน์เตอร์ ทั

ระหว่างที่นั่งรับประทานอาหารจอยเห็นท่าทีที่ผิดปกติของเสี่ยสมานที่มองเพื่อนสนิทของเธอ และคำถามบางคำที่รินลดาไม่คิดจะตอบ มันทำให้เธอตัดสินใจหลีกทางให้หลังจากทานข้าวเสร็จ เพราะสัมผัสได้ถึงบรรยากาศแปลก ๆ และไม่แน่ใจว่าเสี่ยคนนี้มีเรื่องส่วนตัวต้องคุยกับรินลดาหรือไม่ เธอจึงไม่อยากขัดขวางทั้งคู่“หลิน จอยขอตัวไปทำงานก่อนนะ ไปก่อนนะคะเสี่ย” จอยเอ่ยลาด้วยมารยาท ก่อนจะเดินจากไปเมื่อจอยเดินจากไป บรรยากาศรอบตัวรินลดาก็พลันหนาวเหน็บขึ้นมาทันที เสี่ยสมานจ้องมองเธอด้วยสายตาคุกคามก่อนจะรัวคำถามเรื่องของเมธาวีร์ที่จู่ ๆ ก็ดันไม่หลุดมือไปเสียได้“ได้ข่าวว่าหนูเมย์ เจอกับคุณแม่ที่แท้จริงแล้วงั้นเหรอ”“ค่ะ” รินลดาตอบสั้น ๆ“เฮ่ย!...มันเป็นได้ยังไง บ้ามาก”“แล้วใครกันที่เป็นแม่ของหนูเมย์ มีการตรวจดีเอ็นหรือยัง” เสี่ยสมานรัวคำถามเป็นชุด“หลินไม่รู้เรื่องดีเอ็นเอหรอกค่ะ รู้แค่ว่าแม่ของยัยเมย์เป็นเจ้าของบริษัทที่หลินทำงานนี่แหละค่ะ คุณศรีสุภางค์” รินลดาบอกเพื่อให้เสี่ยสมานตัดใจเลิกยุ่งกับเธอ“ไม่น่าเชื่อ แบบนี้ฉันก็อดได้ชิมเด็กนั่นน่ะสิ เธอต้องชดใช้ให้ฉันนะ”“ไหนก็ทานข้าวกันอิ่มแล้ว...ฉันว่า... เราไปหาอะไร

พายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าตั้งแต่เช้าตรู่เพิ่งจะสงบลงเมื่อเข็มนาฬิกาเคลื่อนเข้าสู่ช่วงเที่ยงวัน รินลดาหอบหายใจโรยรินอยู่ในอ้อมกอดที่คุ้นเคย ร่างกายของเธอร้าวระบมแต่กลับเปี่ยมไปด้วยความซ่านเสียวที่ยังตกค้าง ทั้งคู่ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับรสสวาทที่ถวิลหามานานแสนนาน นับตั้งแต่แยกทางกันเธอไม่อาจนับได้ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เธอเสร็จสมอารมณ์หมาย ทั้งสองพลอดรักกันบนเตียงกว้างจนผ้าปูที่นอนยับย่น ต่อเนื่องไปถึงในห้องน้ำที่สายน้ำอุ่นไม่ใช่อุปสรรคแต่กลับเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี ก่อนจะร่วมรักกันอย่างบ้าคลั่งบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า ที่รินลดาต้องจิกขอบเซรามิกเย็นเฉียบเพื่อรับแรงกระแทกจากด้านหลัง ยังไม่พอแค่นั้นจนทุกอย่างมาจบลงอย่างเร่าร้อนที่โต๊ะอาหารในห้องครัว ทั้งคู่พัวพันกันอย่างดูดดื่มลืมสิ้นทุกความถูกต้อง ราวกับโลกใบนี้เหลือเพียงเขาและเธอในบ้านที่ปิดตายจากโลกภายนอกเมื่อเสร็จกิจรินลดาค่อยๆ จัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ ก่อนจะพากันมานั่งทานมื้อกลางวันง่ายๆ เพื่อประทังความหิวที่เกิดจากกิจกรรมรักอันหนักหน่วง“พี่แบงค์... หลินถามจริงๆ เถอะ ช่วงที่หายไป พี่ไปกบดานอยู่ที่ไหน” รินลดาเอ่ยถามขณะสบตาอ