บาปเสน่หา의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

สัมผัสจากฝ่ามือที่ยังกุมกันอยู่นั้นเริ่มร้อนผ่าวขึ้นทีละนิด ปลายนิ้วโป้งของชายหนุ่มลูบไล้หลังมือเนียนนุ่มอย่างเชื่องช้า เย้ายวน ปลุกเร้าความรู้สึกบางอย่างที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนให้เริ่มเดือดพล่านขึ้นมาอีกครั้ง ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นเบาๆ ของทั้งคู่ที่สอดประสานกันอยู่ในรถคันหรู“รีบกลับเถอะค่ะ เดี๋ยวคุณแม่รอนาน”“คุณแม่น้องเมย์ยังเคลียร์งานอยู่ที่บริษัทอยู่เลยครับ”“แล้วพี่ปริ้นซ์จะพาเมย์ไปไหนคะ”“แล้วอยากให้พี่พาไปไหนล่ะ”“ไม่รู้อยากพาไปไหนล่ะ เมย์ไปได้หมดแหละ”“จริงเหรอ....เฉลยดีกว่า”“พี่กำลังจะพาน้องเมย์ไปรับคุณแม่พี่ที่บ้านครับ แม่พี่จะไปทานมื้อค่ำบ้านน้องเมย์ด้วย” ทันทีที่รถยุโรปคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทในอาณาเขตบ้าน ปกรณ์ก็ไม่อาจเก็บกั้นความปรารถนาที่พุ่งพล่านได้อีกต่อไป เขาเอียงหน้าเข้าไปหาเด็กสาวที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ ก่อนจะรวบตัวเธอเข้ามากอดทั้งที่เข็มขัดนิรภัยยังไม่ได้ปลด จมูกโด่งสันกดลงบนแก้มขาวนวลสูดดมความหอมละมุนอย่างโหยหา แขนแกร่งรัดร่างบางไว้แน่นพลางโยกตัวเธอเบาๆ ราวกับกำลังปลอบประโลมเด็กน้อยในอ้อมแขน“พี่คิดถึงน้องเมย์นะครับ...

การ์ตูนเป็นฝ่ายผลักประตูเข้าไป บรรยากาศภายในห้องนอนที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ และไฟในห้องช่างเย้ายวน แต่สำหรับเธอมันกลับบีบคั้นหัวใจที่พร้อมจะบดขยี้สติสัมปชัญญะให้แหลกเหลว“นี่เป็นห้องนอนของตูนเองค่ะอาจารย์...” เธอหันกลับมายิ้มหวานยั่วยวน ทั้งที่มือเล็กๆ เริ่มสั่นไหวด้วยความตื่นตระหนกชายแก่ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาโถมตัวเข้าหาเธอจากทางด้านหลัง รวบกอดเอวคอดไว้แน่นพลางซุกหน้าลงกับไหล่เปลือย มือไม้อยู่ไม่สุขเริ่มปลดเปลื้องและลูบไล้เข้าไปใต้ร่มผ้าอย่างอุกอาจ การ์ตูนต้องรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี แสร้งทำเป็นโอนอ่อนผ่อนตามสัมผัสที่น่าสะอิดสะเอียนนั้น“อาจารย์ขา... อยากทานน้ำหรือรับอะไรเย็นๆ ให้ชื่นใจก่อนไหมคะ?” เธอเอ่ยเสียงกระเส่ายั่วยวนพลางเอื้อมมือไปลูบไล้แก้มสากของเขาเบาๆ ในหัวคิดถึงขวดน้ำภายในตู้เย็นที่มียานอนหลับชนิดรุนแรงผสมอยู่“ไม่ละ... อาจารย์ไม่หิวอย่างอื่นเลย ยกเว้นตัวหนู” ชายแก่ก้าวเข้ามาประชิดหลัง ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนอย่างย่ามใจ “อาจารย์ขา อือ!! เพิ่งมาถึงก็จะเอาเลยเหรอคะ” การ์ตูนเอ่ยถามเมื่อเห็นสายตาพร่ามัวที่จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยกามราคะจนปิดบังความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ก

เช้าวันใหม่แสงรำไรลอดผ่านเข้าในเรือนหลังเล็กที่มีสองร่างนอนกอดกันอยู่ กลิ่นดินโคลนและไอชื้นจากสายฝนเมื่อคืนยังคงอบอวลอยู่ทั่วบริเวณ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นปลุกให้ทั้งสองตื่นจากห้วงนิทรา มือหนาค่อย ๆ เอื้อมมือไปหยิบรับโทรศัพท์ขึ้นรับสาย“แบงค์!!... เมื่อคืนเรียบร้อยดีไหม ทำไมไม่เห็นโทรบอกอาบ้างเลย” เสียงของวิชชุดาที่กรอกมาตามสายแฝงไปด้วยความตำหนิและร่องรอยของความเหนื่อยอ่อน เธอจำต้องสังเวยร่างกายให้กับสามีเกือบทั้งคืนเพื่อดึงรั้งไม่ให้เขาสงสัยและก้าวเท้าออกมาจากตึกใหญ่ ความร้าวระบมที่กระจายไปทั่วร่างทำให้เธอหงุดหงิดไม่น้อย“เรียบร้อยดีครับอาวิ... ผมจัดการฝังมันไปเรียบร้อยแล้ว” แบงค์ตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พลางพยุงกายขึ้นพิงหัวเตียงสายตาของชายหนุ่มเลื่อนลงมองหญิงสาวที่นอนคู้กายอยู่ข้างๆ ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาที่ปกปิดเรือนร่างเปลือยเปล่าอันเย้ายวนใจไว้ การ์ตูนขยับกายเล็กน้อย ผิวพรรณเนียนละเอียดของเธอซับสีเลือดฝาดจากไอร้อนของร่างกายที่เบียดชิดกันตลอดคืน แววตาที่ปรือปรอยนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนล้าเกินกว่าจะประคองสติให้ลุกขึ้นมาไหวเธอมองไปที่ราวแขวนเสื้อผ้าที่เปียกโชกและเปื้อนโคลนซึ่งยังไม่มีทีท่าว

ท่ามกลางสติที่ยังพร่าเลือนและเร่าร้อนรินลดา ค่อยๆ ปรือตาที่หนักอึ้งขึ้นมองเพดานห้องที่ประดับด้วยโคมไฟระย้าหรูหราซึ่งเธอไม่คุ้นตา ความทรงจำสุดท้ายที่แวบเข้ามาคือรอยยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของนายอำนาจ ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะถูกตัดไปความร้อนปั่นป่วนยังคงหลงเหลืออยู่ในกระแสเลือด มันบีบคั้นให้ร่างกายเธอสั่นสะท้านและโหยหาสัมผัสจากเพศตรงข้ามอย่างน่าอดสู หญิงสาวกัดฟันพยุงตัวลุกขึ้นสำรวจร่างกายที่ยังคงอยู่ในชุดเดิม ทว่าเมื่อเธอพยายามจะเปิดประตูหนี กลับพบว่ามันถูกล็อกแน่นหนาจากด้านนอก!“น้ำ! เราต้องดื่มน้ำ” เธอพึมพำเสียงพร่า รินลดาฝืนสังขารก้าวเข้าไปในห้องน้ำ รองน้ำจากก๊อกมาดื่มหวังจะให้ความเย็นช่วยทุเลาอาการร้อนรุ่มกระหายสวาทที่กำลังกัดกินสติสัมปชัญญะเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ มุ่งตรงมายังหน้าห้องที่เธออยู่ หัวใจของรินลดาก็กระตุกวูบด้วยความหวาดกลัว หญิงสาวรีบโจนกลับลงบนเตียงกว้าง พยายามข่มตานิ่งแสร้งทำเป็นหลับเพื่อประวิงเวลา และรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ให้ได้มากที่สุด เธอรู้ซึ้งถึงฤทธิ์ยาที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในกายดีว่า หากต้องปะทะกันตรงๆ เธอคงไม่มีเรี่ยวแรงพอจะขัดขืนการปลุ

หลังจากพายุร้ายผ่านพ้นไปโอภาสและศรีสุภางค์ก็ร่วมกันจัดการสะสางธุรกิจร้านอาหารในรัสเซียจนลุล่วง การเจรจาขายกิจการเป็นไปอย่างราบรื่น เพราะในใจของโอภาสตอนนี้ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าการได้กลับไปทำหน้าที่พ่อและสามีที่เมืองไทยอีกครั้งเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดี ทั้งคู่ก็รุดหน้าไปยังโรงพยาบาล ทันทีที่ผลักประตูห้องพักฟื้นเข้าไป เห็นร่างกำยำของ ชาติ นั่งเฝ้าบุตรสาวอย่างเงียบๆ ทั้งสองก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก“แนตตี้... วันนี้เป็นยังไงบ้างลูก” ศรีสุภางค์ปรี่เข้าไปหาลูกสาวบนเตียงด้วยใบหน้าอิ่มเอิบ“หนูดีขึ้นมากแล้วค่ะคุณแม่” ณัฐนิชาตอบด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีชีวิตชีวา“พ่อเค้าตกลงจะย้ายกลับไปอยู่กับเราที่เมืองไทยแล้วนะลูก เราจะกลับไปเป็นครอบครัวเดียวกันเหมือนเดิม” คำบอกเล่าของมารดาทำเอาหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันไหลอาบแก้มใส ณัฐนิชายิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยเป็นมานาน“จริงเหรอคะแม่ หนูดีใจที่สุดเลยค่ะคุณพ่อ!” เธอหันไปสบตาโอภาสที่เดินเข้ามาสวมกอดเธอไว้แน่นพร้อมกับศรีสุภางค์ ภาพความรักที่อบอุ่นล้นปรี่นั้นถูกจารึกไว้ในสายตาของชาติที่ยืนมองอยู่ห่างๆชาติเบือนหน้าหนีจากภาพความสุขนั้นเล็กน้อย ความปีติยินดีเอ่