All Chapters of บาปเสน่หา: Chapter 1 - Chapter 10

ท่ามกลางมหานครที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบและเสียงอึกทึกครึกโครม รินลดาได้เริ่มต้นบทบาทใหม่ในชีวิตการทำงานของเธอ ณ บริษัทนำเข้าและส่งออกอาหารทะเลแช่แข็งแห่งหนึ่ง เธอเพิ่งจะก้าวเข้ามาในตำแหน่งเลขานุการได้เพียงเดือนเศษ แต่หน้าที่การงานกลับนำพาเธอให้ใกล้ชิดกับปกรณ์ เจ้านายหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยเสน่ห์และอัธยาศัยไมตรีอันอบอุ่น เขามักจะปฏิบัติต่อพนักงานทุกคนด้วยความสุภาพและเป็นกันเอง จนเป็นที่รักและเคารพของทุกคนในบริษัทค่ำคืนนั้น เข็มนาฬิกาบนผนังห้องทำงานกำลังเคลื่อนคล้อยสู่เวลา 19:39 น. พร้อมกับเสียงสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย พนักงานคนอื่นๆ ต่างทยอยเก็บข้าวของและเดินทางกลับบ้านกันไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงรินลดาที่ยังคงจมอยู่กับกองเอกสาร เธอเร่งสะสางงานที่คั่งค้างและเตรียมแผนการประชุมสำหรับวันรุ่งขึ้นอย่างขะมักเขม้น“ไปก่อนนะหลิน พรุ่งนี้เจอกัน อย่ากลับดึกล่ะ เราเป็นห่วง” เสียงใสของจอย เพื่อนร่วมงานที่สนิทสนมที่สุดดังขึ้น พร้อมกับโบกมือลาจากหน้าประตู รอยยิ้มอบอุ่นของจอยทำให้รินลดารู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง“จ้าจอย แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ” รินลดาเอ่ยตอบเพื่อนสาวผู้ซึ่งเป็นคนแรกที่อาสาพาเธอทำความรู้จักกั

“ผมไม่รีบหรอกครับ ปกติผมก็ทำงานกลับดึกแบบนี้เกือบทุกวันอยู่แล้ว” ปกรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพลางก้าวเดินออกไปที่ระเบียงหน้าบ้าน เขาหลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจเข้าลึกราวกับจะซึมซับบรรยากาศรอบกาย “ผมว่าบ้านคุณหลินอากาศดีนะครับ สดชื่นอย่างบอกไม่ถูก”“อ๋อ... ค่ะ วันนี้ฝนตกอากาศเลยพลอยเย็นสบายไปด้วย บางวันถ้าฝนไม่ตกจะร้อนและอบอ้าวกว่านี้มากค่ะ” รินลดาตอบขณะมองแผ่นหลังกว้างของเจ้านายหนุ่มที่ยืนเด่นตระหง่านอยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัว“ผมขอแก้วสักใบได้ไหมครับ อยากจะจิบไวน์รอเวลาให้ฝนซาลงกว่านี้อีกสักหน่อย”“ได้ค่ะ เดี๋ยวหลินหยิบให้นะคะ” เธอรีบเดินเลี่ยงเข้าไปในครัวเพียงครู่เดียวก็กลับออกมาพร้อมแก้วใสในมือ“ขอบคุณครับ” ปกรณ์ยื่นมือไปรับแก้ว นิ้วมือแข็งแรงของเขาบังเอิญสัมผัสถูกปลายนิ้วเรียวของเธอเพียงแผ่วเบา แต่กลับสร้างกระแสไฟประหลาดแล่นปราดเข้าสู่หัวใจของหญิงสาวจนต้องรีบชักมือกลับเขาวางแก้วลงบนโต๊ะก่อนจะบรรจงรินของเหลวสีแดงทับทิมลงไปอย่างชำนาญ ท่วงท่าที่ดูเป็นมืออาชีพนั้นบ่งบอกว่าเขาคือนักดื่มตัวยงที่มีรสนิยมไม่ธรรมดา“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หลินขอตัวไปอาบน้ำสักครู่นะคะ”“ตามสบายครับคุณหลิน” เขาตอบโดยไม่หั

“ผมจะหลั่งข้างนอกครับ” เสียงทุ้มแหบพร่าของปกรณ์กระซิบชิดริมหูของรินลดา พยายามต่อรองกับหญิงสาวที่กำลังสั่นสะท้านอยู่ในอ้อมแขน“หลินกลัวมากค่ะ เกิดท้องไส้ขึ้นมา แฟนหลินรู้จะทำยังไง” รินลดารีบบอกทันทีเพื่อใช้เกราะกำบังความหื่นของเจ้านาย ก่อนจะออกแรงผลักเขาออกแล้วลุกพรวดขึ้นนั่ง เธอหอบหายใจถี่รัว ๆ ปกรณ์รีบลุกขึ้นมานั่งข้างๆ สัมผัสแผ่วเบาที่ไหล่ของเธอเพื่อปลอบประโลม เขาหยุดทุกอย่างแล้ว เพราะไม่อยากให้เลขาฯ สาวโกรธเขาไปมากกว่านี้ และสติเขาก็คืนกลับมา“ผมขอโทษครับคุณหลิน ผมห้ามใจตัวเองไม่ได้จริงๆ ไม่รู้ผีห่าซาตานตัวไหนเข้าสิง” เขาพูดข้างๆ หูของหล่อน มือของเขาโอบที่ไหล่หญิงสาวเบาๆ ไม่ให้เธอตื่นกลัวไปมากกว่านี้ แต่แววตาที่มองมายังคงเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ร้อนแรงไม่ต่างจากเปลวไฟ“คุณปกรณ์คะ หลินจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย หลินมีสามีแล้ว และหลินก็กลัวท้องกลัวโรค ถ้าคุณไม่มีถุงยางหรืออุปกรณ์ป้องกันใดๆ หลินไม่เล่นด้วยนะคะ” รินลดาพยายามรวบรวมสติพูดออกไป แม้ร่างกายจะยังคงสั่นเทิ้มจากความตื่นเต้นที่เพิ่งเกิดขึ้น“งั้นคืนนี้ คุณแค่ช่วยให้ผมเสร็จก่อนได้ไหมครับ” เมื่อเห็นว่าหล่อนแบ่งรับแบ่งสู้ จึงยอมรักษา

รินลดาเดินออกจากห้องน้ำด้วยความรู้สึกที่ยังคงสับสนและร้อนผ่าวไปทั่วสรรพางค์กาย ภาพเหตุการณ์บนรถเมล์ยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงความคิด เธอพยายามสลัดมันทิ้งไปเมื่อเห็นร่างสูงของหัวหน้าหนุ่มยืนรออยู่ข้างโต๊ะทำงาน ในมือของเขาถือแฟ้มเอกสารบางอย่าง แต่สายตาที่เขามองมานั้นกลับเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้งกว่าเรื่องงาน“สวัสดีค่ะบอส” รินลดาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มรัวเร็วขึ้นอีกครั้ง“สวัสดีครับคุณหลิน เมื่อคืนหลับสบายไหมครับ” ปกรณ์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมกริบไล้มองเรือนร่างอรชรที่ยังคงมีร่องรอยของความเร่าร้อนเมื่อคืน“อย่าลืมสัญญาของเรานะครับคุณหลิน” เขาพยายามจะย้ำเตือนถึงคำสัญญา“หลินว่าเราไม่ควรพูดถึงเรื่องนี้กันตอนนี้นะคะ เดี๋ยวพนักงานคนอื่น ๆ ได้ยินจะเอาไปนินทาเอาได้” รินลดาพยายามตัดบท เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์นี้มันอันตรายเกินกว่าจะเปิดเผยปกรณ์ยิ้มมุมปากอย่างไม่ยี่หระกับคำเตือนของเธอ “งั้นผมฝากคุณชงกาแฟไปให้ผมที่ห้องแก้วหนึ่งนะ” คำสั่งที่แฝงไปด้วยความต้องการบางอย่างที่มากกว่ากาแฟ“ได้ค่ะ” เลขาฯ สาวรับคำไปตามหน้า

หญิงสาวเช็ดน้ำตา สูดหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นหล่อนก็ตรงออกไปหาพวกมันด้วยหัวใจที่เต้นระรัว“เฮียคะ หลินโทรคุยกับสามีแล้ว หลินจะรับงานนี้ค่ะ” รินลดาพูดด้วยเสียงสั่นเทา พยายามใจดีสู้เสือเอาไว้ตามที่ปกรณ์แนะนำ“โอ้โห่! เยี่ยมไปเลยหนู เฮียว่าแล้ว....หนูน่ะไม่ใช่คนพูดยากอะไร รูปร่างหนูเนี่ย เป็นนางเอกของเฮียได้สบายเลย” เฮียอ๋าพูดด้วยความพึงพอใจเฮียอ๋าดีใจ รีบหยิบชุดนุ่งน้อยห่มน้อยในกระเป๋ามาให้เธอสวมใส่ บอกว่าต้องการให้เธอใส่ชุดที่เขาเตรียมมา เพื่อเข้าฉาก“ค่ะ แต่หลินขอเวลาไปเปลี่ยนสักครู่นะคะ” รินลดาพยายามยื้อเวลาให้นานที่สุด“อ๋อ...ได้สิ ระหว่างนี้เดี๋ยวเฮียจะตั้งกล้องรอหนูเลย” เฮียอ๋าตอบอย่างไม่คิดอะไรรินลดาเดินเข้าห้องปิดประตู ก่อนจะรีบโทรหาเจ้านายอีกรอบ เพื่อขอคำแนะนำ จากนั้นเขาก็บอกให้เธอล็อคห้องอยู่ในห้องเพื่อความปลอดภัย“ใจเย็นนะหลิน ผมใกล้ถึงบ้านคุณแล้ว คุณไม่ต้องกลัวนะผมมีเพื่อนที่เป็นตำรวจมาด้วย” เสียงปกรณ์ดังมาตามสาย ทำให้รินลดารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้างทางด้านเฮียอ๋า เมื่อทุกอย่างลงตัว จึงรีบโทรหานายแบงค์“ไอ้แบงค์เมียมึงตกลงกับเฮียแล้วนะ แต่เหมือนเธอจะยื้อเวลาว่ะ ถ้ายังไงเฮียขอเข้