ตอนที่ 7 ไม่เห็นนะ

"เอมไปรอที่ซุ้มก่อนนะ เดี๋ยวเราไปซื้อผลไม้แล้วเดี๋ยวตามไป"

เดินออกมาจากโรงอาหารได้เพียงนิด มินนี่ก็แยกตัวไปซื้อผลไม้ที่ซุ้มข้างโรงอาหาร ปล่อยให้เธอเดินไปจองซุ้มข้างตึกคณะก่อน

เมื่อมาถึงเธอก็เปิดโทรศัพท์ไถฟีดเล่นอย่างไร้จุดหมาย แต่เมื่อสายตาไปสะดุดกับเครื่องประดับบนศีรษะของดาราท่านหนึ่ง เธอก็รีบซูมดูเพราะมันเหมือนกิ๊บติดผมที่มินนี่ติดให้เมื่อวานไม่มีผิด

"โห เหมือนกันเป๊ะ แบบเดียวกับดาราใส่ด้วย"

เธอบ่นขึ้นเบาๆ คนเดียว แล้วก็รีบเปิดหาข้อมูลราคาของมันอยู่นาน จนกระทั่งได้เห็นราคาดวงตาใต้แว่นหนาก็เบิกโพลงสติแทบหลุดอยู่ตรงนั้น

"เกือบห้าหมื่นบาท"

ชะเอมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นั่นมันแทบจะเป็นค่าเทอมเธอได้ทั้งเทอมเลย สมองอันน้อยนิดรีบคิดคำนวณรายรับของตัวเองจากครอบครัวเดือนละหมื่นกว่าบาทรวมค่าหอแล้วก็ยังไม่สามารถสุรุ่ยสุร่ายได้ นี่ถ้าเธอต้องเจียดเงินเดือนของตัวเองมาผ่อนชำระค่ากิ๊บแบรนด์หรู เธอคงไม่ต้องกินแต่มาม่าไปสักครึ่งปีหรอกหรือ

ครั้นจะให้เธอเดินเข้าไปถามเขาว่าเห็นกิ๊บติดผมหล่นอยู่ที่ห้องหรือไม่ก็ดูท่าจะกลายเป็นมองหน้ากันไม่ติด แค่เขาจำเธอไม่ได้ก็ดีเท่าไรแล้ว

"ดูอะไรเอม ท่าทางจริงจังเชียว"

เธอรีบปัดหน้าจอโทรศัพท์ทิ้ง เงยหน้าขึ้นมองมินนี่ที่เดินมาพร้อมถุงผลไม้หลายถุง

"ดูข่าวไปเรื่อยน่ะ รีบกินเหอะเดี๋ยวหมดเวลาพักแล้ว"

แม้ผลไม้รสหวานจะชวนให้น่าผ่อนคลาย แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะคิดหาวิธีเอากิ๊บติดผมมาคืนให้มินนี่

เลิกเรียนในตอนเย็นของวันนี้เธอจึงไม่ได้ตรงกลับหอพักในมหาวิทยาลัยเหมือนทุกวันแต่กลับรีบไปที่ร้านขายเครื่องสำอางใกล้ๆ

ทั้งครีมทั้งเครื่องสำอางแบบที่มินนี่จับเธอแต่งตัวเมื่อวานถูกเลือกใส่ตะกร้าใบเล็ก กระทั่งขนตาปลอม คอนแทกต์เลนส์ และที่รีดผมไฟฟ้า แม้จะราคาไม่แพงเท่าของเพื่อนแต่ก็น่าจะพอทำให้เธอเข้าหาเขาได้

ออกจากร้านเครื่องสำอางเธอก็มองหาร้านขายเสื้อผ้าแฟชั่นเลือกชุดที่เหมาะกับผับหรูแบบเมื่อคืนแม้ดูมันจะไม่เหมาะกับตัวเองสักเท่าไร

กลับมาถึงห้องอีกครั้งก็เกือบจะสองทุ่ม เธอก็รีบอาบน้ำและมานั่งที่โต๊ะเครื่องแป้ง

ผมลอนใหญ่ยังเรียบไม่ทันครึ่งศีรษะเธอก็ต้องทิ้งมือลงข้างตัวด้วยความเมื่อยล้า

"เป็นคนสวย ทำไมมันเหนื่อยฉิบ ทียายมินนี่ทำแป๊บเดียวเอง"

บ่นกับตัวเองแล้วก็ต้องฝืนยกแขนขึ้นหนีบผมด้วยท่าทางทุลักทุเล จนเมื่อผมเรียบในแบบที่พอใจ เธอก็รีบละเลงครีมวาดคิ้ววาดตาต่อ แต่กว่าจะสวยเหมือนมินนี่แต่งให้ก็ต้องวาดๆ ลบๆ อยู่หลายรอบจนหงุดหงิด

แต่เมื่อเห็นตัวเองในชุดเสื้อแขนยาวสีดำเปิดไหล่กับกระโปรงสั้นสีครีมลายดอกไม้ที่ทั้งชุดราคาไม่ถึงห้าร้อยบาทก็ทำให้เธอออกจะภูมิใจกับรูปร่างของตัวเองไม่น้อย

ถึงจะไม่สวยมาก แต่ก็หุ่นดีล่ะวะ

เธอกำลังสวมรองเท้าส้นสูงอยู่หน้าประตูห้อง แต่อยู่ๆ ก็รู้สึกเหนอะหนะคล้ายมีประจำเดือน ทั้งที่ยังเหลืออีกตั้งหลายวัน แต่เพื่อความแน่ใจเธอจึงกลับเข้าไปสำรวจตัวเองในห้องน้ำอีกครั้ง

ซวยให้ถึงที่สุด

รถแท็กซี่จอดที่หน้าผับหรูเธอเกือบเปลี่ยนใจให้รถกลับไปส่งที่หอแล้วเชียว แต่เมื่อนึกถึงราคาของกิ๊บตัวนั้นแล้วก็ต้องตัดสินใจลงจากรถ

เธอเลือกนั่งที่โต๊ะเดิมเพราะเห็นมันยังว่างอยู่ เครื่องดื่มก็จิ้มไปมั่วๆ เลือกที่ราคาไม่แรงนัก กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง

"เดี๋ยวกูมา"

คีรินทร์กำลังลุกออกจากโต๊ะ แต่กลับถูกมือของฟร้องค์รั้งไว้

"เฮ้ย! จะไปไหนอีกวะ เดี๋ยวแม่งทิ้งพวกกูอีก"

"เออ ไม่ทิ้งหรอกน่า แป๊บนึงกูเจอคนรู้จัก"

คีรินทร์ไม่รอให้ฟร้องค์ได้เอ่ยถามอีกเมื่อลุกออกมาเขาก็รีบสาวเท้ายาวๆ ตรงไปทันที

"สงสัยแม่งเหล่สาวอยู่แน่เลย"

ฟร้องค์เอ่ยขึ้นพลางมองตามหลังเพื่อนเมื่อเห็นมันเดินไปอีกฟากของโซนวีไอพี

"สาวที่ไหนวะ มันเลิกอกหักแล้วหรือ" แดนหันหน้ากลับมาจากแดนซ์เซอร์หน้าเวที ถามฟร้องค์แล้วก็มองตามหลังคีรินทร์ไปด้วย

"ใครมันจะอกหักเป็นปีเป็นชาติวะ"

"แล้วสาวที่ไหนวะ นั่นน่ะเหรอ" แดนเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าคีรินทร์นั่งลงที่โต๊ะของผู้หญิงที่เห็นเพียงด้านหลังของเธอ

"กูก็ไม่รู้"

"มาคนเดียวเหรอครับ"

ชะเอมสะดุ้งตัวเพียงนิดไม่คิดว่าเขาจะเห็นเธอเร็วขนาดนี้ เพราะเธอมองไปสองรอบเมื่อครู่ก็ยังไม่เห็นเขา

"มะ...มารอเพื่อนค่ะ"

"นึกว่ามารอพี่ซะอีก"

เธอมองหน้าคนที่ถือวิสาสะทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม

"แต่ไหนๆ ก็เจอพี่คีนแล้ว หนูขอถามหน่อย..."

"ครับ ถามว่าอะไร" เธอยังพูดไม่จบ เขาก็แทรกขึ้นแถมยังทำหน้ายิ้มกวนประสาทเสียด้วย

"เอ่อ...พอดีเมื่อคืน..."

"ครับ เมื่อคืนเรา..."

"พี่คีนเห็นกิ๊บติดผมของหนูบ้างไหมคะ"

"กิ๊บติดผม" เขาทวนคำเธอช้าๆ พลางทำหน้าคล้ายกำลังนึก

"ค่ะ กิ๊บติดผมหนูหาย ไม่แน่ใจว่าหล่นอยู่ที่ห้องพี่หรือเปล่า"

"พี่ก็ไม่ได้สังเกตด้วยสิ"

"เอ่อ...บนเตียง...ไม่มีหรือคะ"

"ไม่เห็นนะ"

"จริงหรือคะ" เธอเกือบจะเชื่อเขาสนิทใจอยู่แล้วเชียว แต่ติดอยู่นิดก็ตรงไอ้สีหน้าอมยิ้มหรือแม้แต่ไอ้ท่ายักคิ้วน่าหมั่นไส้นั่น

"จริงซิ ไม่เชื่อจะลองไปดูที่ห้องพี่ไหมล่ะ"

"เอ่อ...วันนี้...ไม่สะดวกค่ะ หนูเป็นประจำเดือน" พูดไปแล้วก็อยากจะกัดลิ้นตัวเอง ทำไมจะต้องไปบอกเหตุผลเรื่องโง่ๆ ให้เขาด้วย

แต่คีรินทร์กลับหัวเราะเบาๆ ชอบใจในเหตุผลของเธอ

"ก็แค่ไปหากิ๊บนี่ครับ หรือน้องคิดว่าต้องไปนอนกับพี่"

"เปล่าๆ ค่ะ หนูไม่ทันได้คิดอะไรทั้งนั้น แค่เวลาเป็น...เอ่อ...แล้วไม่ชอบไปนอนที่อื่น มันไม่สบายเหมือนอยู่ห้องตัวเอง"

ยิ่งพูดก็เหมือนตัวเองยิ่งโง่ โชคดีที่เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าดังขึ้นถูกจังหวะพอดิบพอดี เธอเปิดดูไม่ทันได้อ่านด้วยซ้ำว่ายายมินนี่ถามเรื่องอะไร

"เพื่อนจะเปลี่ยนร้านน่ะค่ะ ถ้างั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ"

เธอรีบลุกออกจากโต๊ะ จังหวะเดียวกับเขาก็ลุกขึ้นเช่นกัน ตอนที่เธอก้มหน้าให้เขาน้อยๆ เป็นเชิงลา คีรินทร์ก็รั้งแขนเธอไว้

"ถ้ายอมบอกพี่ว่าเรียนคณะไหน ชื่ออะไร พี่อาจจะใจดีไปช่วยหากิ๊บให้น้องก็ได้นะ"

คีรินทร์เลิกคิ้วสูงมองใบหน้าหวานสีเข้ม เธอไม่ยอมตอบ

"จะหาให้จริงๆ หรือคะ"

"ถ้าไม่เชื่อ จะไปหาเองก็ได้นะ พี่ฝ่าไฟแดงได้นะ"

"ทะลึ่ง"

ยิ่งคนตัวเล็กหน้าแดงเรื่อขึ้นเท่าไร คีรินทร์ก็ดูจะยิ่งชอบใจไอ้สีหน้าตื่นๆ ของเธอ มันช่างขัดกับเครื่องสำอางสีเข้ม

"เดี๋ยวคืนนี้พี่จะลองไปหาให้ ถ้าอยากได้คืนพรุ่งนี้ก็มาหาพี่ที่คณะ"

"เอ่อ...ค่ะ หนูขอตัวก่อนค่ะ เพื่อนมารอแล้ว"

ชะเอมเดินกำสายกระเป๋าสะพายของตัวเองแน่น นึกเอะใจกับคำพูดเขาก็ตอนที่แยกออกมาแล้ว

'ถ้าอยากได้คืนพรุ่งนี้ก็มาหาพี่ที่คณะ'

แสดงว่าเขาเจอมันแล้วหรือเปล่า