ตอนที่ 8 เป็นเธอ 2

และตอนที่เขาเดินผ่านโต๊ะเธอไป อดไม่ได้ที่เธอจะชำเลืองสายตามองตามคนตัวสูงที่ไปหยุดยืนอยู่หน้าร้านกาแฟ

เธอไม่กล้ามองตอนที่เขาเดินกลับมาพร้อมแก้วกาแฟในมือสองแก้ว แต่รู้สึกได้ว่าเขากำลังมองเธออยู่

"เดี๋ยวหนูเอาชามไปเก็บก่อน"

เธอหันไปบอกพี่กวินแล้วก็รีบลุกออกจากโต๊ะ ตอนที่ลุกขึ้นก่อนจะเดินออกไปสายตาเธอก็ดันเหลือบไปเห็นสมุดของคนด้านหลัง อะไรก็ไม่สะดุดตาเท่ากิ๊บติดผมสีเงินที่เขาเสียบไว้ที่สมุดแม้จะเห็นแค่ด้านหลังของกิ๊บแต่เธอก็จำมันได้ เกือบเผลอพลั้งปากถามเขาขึ้นมาด้วยซ้ำถ้าไม่ตั้งสติไว้ได้ทัน สุดท้ายก็ได้แต่เหล่สายตามองมันก่อนจะเดินออกไปอย่างแสนเสียดาย

เขายิ่งแน่ใจก็ตอนนี้ ตอนที่เห็นสายตาละห้อยมองไอ้กิ๊บคู่ละเกือบห้าหมื่น เธอคงเสียดายมันมาก

แต่เมื่อคิดดูอีกทีเขาแน่ใจว่าเด็กชะเอมนั่น ไม่น่าใช่คนที่ใช้ของแบรนด์เนมหรูหราแน่นอน ดูเธอออกจะเรียบง่ายสบายๆ เหมือนตอนนี้หน้าก็คงทาแป้งตอนเช้ามาแค่รอบเดียวบางวันก็ปล่อยให้มันเยิ้มใต้แว่นตาหนา

คีรินทร์แอบมองแว่นตาหนาตอนที่เธอเดินกลับมาที่โต๊ะ ใบหน้ารูปไข่รับกับจมูกโด่งได้รูป มันเป็นใบหน้าเดียวกับเธอคนนั้น ถ้าแค่เธอถอดแว่นหนาๆ นั่นออก ทาแป้งทาปากบางๆ เธอก็จัดว่าเป็นคนสวยคนหนึ่งเลยทีเดียว อ้อ ถ้าไอ้ผมที่ดูยุ่งๆ ถ้าได้รับการดูแลอีกสักนิดจะยิ่งเพอร์เฟกต์ไม่น้อย

อดไม่ได้ที่เธอจะแอบมองกิ๊บสีเงินตัวนั้นอีกครั้ง ตอนที่เดินกลับมา และจังหวะที่เงยหน้าขึ้นก็ดันสบตาคมกับเจ้าของสมุดเล่มนั้นเข้าอย่างจัง สีหน้านิ่งเรียบไร้อารมณ์ของเขาแต่กลับทำเธอหน้าร้อนผ่าว

หวังว่าเขาจะไม่เห็นสีหน้าออกอาการอะไรของเธอ เพราะความตกใจจนหัวใจเต้นรัวราวกับถูกเขาจับได้

คีรินทร์ระบายยิ้มบางๆ ตอนที่เธอหันกลับไปหยิบสมุดหนังสือของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยขอบคุณไอ้กวินเสียงหวาน

"ขอบคุณนะคะพี่กวิน หนูไปก่อน"

"อืม ถ้าเรียนไม่เข้าใจตรงไหนก็มาถามได้นะ ไม่ต้องเกรงใจ คิดค่าสอนแค่บะหมี่ถ้วยเดียวแหละ"

"โห ขี้งก"

เขานึกหมั่นไส้ไอ้คนขี้งกก็ตอนที่ไอ้รุ่นน้องสายรหัสมันตบแขนเธอเบาๆ สองทีก่อนที่ยายแว่นหนาจะเดินออกไปจากโรงอาหาร

"เอมจะไปรอที่ห้องสมุดก่อนไหม เดี๋ยวเรามา ไปหาไอ้พี่เฟิร์สก่อน มันกวนประสาทเราอีกแล้ว" เพราะคาบบ่ายว่างหนึ่งคาบ สถานที่รอที่ดีที่สุดก็เห็นจะเป็นห้องสมุด

"เค เดี๋ยวไปรอที่ห้องสมุดแล้วกัน เผื่อแอบงีบสักหน่อย"

มินนี่เดินแยกไปอีกทาง เธอก็เดินตรงไปที่ห้องสมุดไม่ห่างจากตึกคณะมากนัก เพราะมัวแต่คิดหาวิธีจะเอากิ๊บนั้นคืนมาให้ได้ จนไม่ได้สังเกตว่ามีใครบางคนกำลังเดินตามหลังเธอมาห่างๆ

คีรินทร์เดินตามยายแว่นหัวหยิกมาจนถึงห้องสมุด แม้จะระยะทางไม่ไกลนักแต่ก็เล่นเอาเขาถึงกับเหงื่อตก ไม่รู้ยายอึดบ้าพลังนั่นไม่เหนื่อยมั่งหรือไง

แต่ตอนที่เห็นเธอเดินขึ้นไปบนชั้นสองเลือกเก้าอี้โต๊ะคู่มุมสงบไร้ผู้คนได้แล้วเจ้าตัวก็ถึงกับต้องหยิบสมุดมาพัดไล่ความร้อนทั้งที่แอร์ในห้องสมุดเย็นเฉียบ

เมื่อนั่งจนหายร้อนเธอก็หยิบหนังสือสมุดที่ถือมาด้วยเปิดออกก้มหน้าก้มตารีบทำการบ้านที่อาจารย์เพิ่งสั่งเมื่อคาบก่อนพักเที่ยง แต่ทำไปได้เพียงนิดแขนสองข้างก็ถูกทิ้งลงข้างตัว พลางก้มหน้าแนบแก้มลงที่หนังสือเล่มใหญ่อย่างคนสิ้นหวัง

โคตรยาก จะยากไปไหน

ไม่รู้ว่าก้มอยู่ท่านั้นนานเท่าไหร่ แต่เพียงครู่เดียวเธอก็ดึงแขนตัวเองขึ้นไปรองศีรษะเอาไว้ และถอดแว่นตาอันหนาของตัวเองวางไว้บนโต๊ะ มันยิ่งสบายกว่าท่าเมื่อกี้

อากาศที่เย็นสบาย บวกกับความเงียบของห้องสมุดที่เดี๋ยวนี้ผู้คนมักจะเลือกหาข้อมูลตามอินเทอร์เน็ตกันเสียเป็นส่วนใหญ่ ที่นี่จึงเหมือนเป็นที่สิงสถิตของเธอไปกลายๆ บางครั้งเลิกเรียนเร็วเธอก็มักจะแอบมานั่งทำการบ้านที่นี่บ่อยๆ มันดีกว่าห้องพัดลมร้อนๆ ของเธอตั้งหลายเท่า

เสียงกระดาษที่กำลังเปิดช้าๆ อยู่ตรงหน้าทำให้เธอเงยหน้าขึ้นแต่เมื่อภาพมันเบลอเธอก็รีบคว้าแว่นตาที่วางไว้เมื่อครู่

ดวงตาคู่สวยพยายามเพ่งมองชายหนุ่มที่นั่งตรงข้ามทั้งที่มือก็ยังควานหาแว่นตา

'หายไปไหนวะ'

"สายตาสั้นเท่าไรเนี่ย"

"พี่คีน..."

เป็นเขาจริงๆ ด้วย หนุ่มช็อปแดงที่เธอเห็นเบลอๆ อย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่เมื่อเสียงที่เขาเอ่ยถามก็ยิ่งทำให้มั่นใจ และถ้าเธอมองไม่ผิดในมือเขาที่เห็นเบลอๆ นั่นแว่นตาเธอใช่ไหม

"สั้นเท่าไร"

"เจ็ดร้อยค่ะ ขอแว่นด้วยค่ะ หนูมองไม่เห็น" เธอยื่นมือไปข้างหน้า

"ทำไมไม่ใส่คอนแทกต์เลนส์ล่ะ"

"ไม่ถนัดค่ะ"

คีรินทร์ยอมคืนแว่นตาให้เธอ คนที่ได้แว่นตาสวมแล้วจึงได้เห็นเขาชัดๆ

รู้อย่างนี้ไม่ต้องมองเห็นเขาดีกว่า เมื่อเห็นสายตาคมที่จ้องมองเธอก็รู้สึกอึดอัดทำตัวไม่ถูกขึ้นทันที