ตอนที่ 8 เป็นเธอ 1

ชะเอมลงจากรถแท็กซี่ได้ก็รีบวิ่งเข้าหอทันที เพราะเหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่นาที เธอรอดผ่านประตูเข้ามาอย่างเฉียดฉิว เก็บคำพูดของเขากลับมาคิด กระทั่งก่อนนอนก็ยังพลิกตัวไปมากว่าจะหลับลงได้

หรือแม้แต่คาบเรียนในเช้าวันนี้ เรื่องที่เขาพูดไว้ก็ยังค้างคาอยู่ในหัว จนถึงคาบสุดท้ายก่อนพักเที่ยง

วันนี้อาจารย์ปล่อยช้าแค่ห้านาทีแต่กว่าเธอจะลงมาถึงโรงอาหารก็แทบจะหาที่นั่งไม่ได้

คีรินทร์ก็คือคีรินทร์ หนุ่มหล่อแห่งคณะวิศวะ ไม่ว่าเขาจะนั่งอยู่ตรงไหนก็ดูจะสว่างออร่า ยิ่งเพื่อนอีกสองคนนั่นยังหน้าตาดีเข้าไปอีก ก็ไม่แปลกใจที่เธอจะสะดุดตาเห็นเขาก่อนทุกครั้งไป

"หาที่นั่งไม่ได้แน่เลย" เธอบ่นพลางชะเง้อมองหาที่ว่างหรือแม้แต่มุมเล็กๆ สักมุมที่พอจะแทรกตัวลงไปนั่งได้

"มีว่างข้างลุงรหัสเอมน่ะ"

"นั่งข้างเขากินข้าวไม่อร่อยน่ะสิ"

"ข้างพี่รหัสเอมก็ว่างนะ"

เธอพยักหน้าตอบแล้วก็รีบเดินตรงไปทางพี่รหัสของตัวเอง แม้จะเดินไปทางเดียวกับที่เขานั่งอยู่ แต่เธอก็ละสายตาไว้แค่โต๊ะก่อนหน้าตรงพี่กวิน

"พี่กวินตรงนี้ว่างเปล่า"

"ว่างๆ นั่งสิ"

เธอเอาสมุดวางไว้ตรงที่ว่างพอนั่งได้หนึ่งคน ส่วนมินนี่ก็วางสมุดลงที่ฝั่งตรงข้าม

"ฝากแป๊บนะคะ เดี๋ยวหนูไปซื้อข้าวก่อน"

"อืม"

คนที่โต๊ะด้านหลังดูจะสนใจหญิงสาวรุ่นน้องทุกคนที่เดินผ่านเข้าออกประตูหน้าโรงอาหาร ไม่ว่าจะเป็นคณะไหน แต่นอกจากสายตาที่รุ่นน้องมองมาล้วนเป็นสายตาที่เขาเคยเห็นอยู่ทุกครั้ง แบบที่สาวๆ มองคนหล่อ

เขาไม่ได้เข้าข้างตัวเอง แต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆ

ยังไม่เห็นใครที่มองเขาด้วยสายตาลึกซึ้งกว่านั้น แต่เพราะคำพูดของคนโต๊ะด้านหน้าทำให้เขาสะดุดหู หันไปจ้องมองคนที่กำลังจะเดินไปซื้อข้าว

หนู เขาเพิ่งสังเกตก็ตอนนี้ว่ายายเด็กชะเอมรุ่นน้องสายรหัสเขา เธอมักเรียกแทนตัวเองว่าหนูอยู่บ่อยๆ

เหมือนเธอคนนั้น

คีรินทร์ตักข้าวเข้าปากแล้วก็ได้แต่ยิ้มขันกับตัวเองเบาๆ ที่เผลอแอบมีความคิดแวบหนึ่งไปว่าจะเป็นยายเด็กแว่นหนาหัวหยิกนี่

"กินแต่ก๋วยเตี๋ยวไม่เบื่อหรือไง" พี่กวินเอ่ยถามพลางชะโงกหน้ามามองชามก๋วยเตี๋ยวของเธอ

"ร้านนี้อร่อยนะคะ พี่กวินเคยกินหรือยัง"

"เคยกินแล้ว พี่ว่าก็งั้นๆ แหละ"

"เหรอ ทำไมหนูว่าอร่อย มินนี่ยังว่าอร่อย"

"มันก็อร่อยอยู่หรอก แต่กินทุกวันจนหน้าจะเป็นเส้นอยู่แล้ว ดีไม่ดีตอนเย็นยังชวนมินไปกินบะหมี่อีกด้วยนะพี่กวิน"

"ถ้าบะหมี่พอคุยกันได้ แถวคอนโดพี่มีร้านอร่อยอยู่ วันหลังจะชวนไปกิน"

"ได้เลย หนูว่างเสมอเรื่องกิน"

"เออ เห็นว่าเรียนไม่ค่อยเข้าใจหรือ" พี่กวินหันมาถาม เธอก็รีบคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปากก่อนจะเอ่ยตอบ

"พอถูๆ ไถๆ ได้อยู่ค่ะ แต่อีกนิดใกล้จะได้กลับไปไถนาแล้วค่ะ" คนตอบหัวเราะเสียงร่วน

"ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนก็มาถามพี่ได้ พี่ใช้รถไถ พอช่วยได้"

เขาไม่เคยคิดจะสนใจบทสนทนาของคนตรงโต๊ะข้างหน้า แต่ไอ้คำว่า หนูๆ ของยายเด็กแว่นก็เหมือนจะกวนสมาธิเขาไม่น้อย

จนกระทั่งไอ้ผมลอนใหญ่ประบ่ามันคงถูกพัดลมที่อยู่ตรงศีรษะเธอพอดีพัดจนผมยุ่งและคงกินเส้นก๋วยเตี๋ยวได้ไม่ถนัด จังหวะที่เธอหยิบหนังยางมัดผมออกมาจากกระเป๋าและรวมผมขึ้นมัดไว้เหนือท้ายทอย ตอนนั้นเองที่เขาขมวดคิ้วมุ่นจ้องมองท้ายทอยขาวๆ ของสาวรุ่นน้องเขม็ง

ขี้แมลงวันตรงลำคอด้านหลังต่ำกว่าใบหูลงมาเล็กน้อย

เขาจำไม่ผิดแน่ เธอคนนั้นก็มีอยู่ในตำแหน่งนี้ ตอนที่เขาไซ้ซอกคอแล้วเธอเอี้ยวหลบเขายังแกล้งละเลงลิ้นใส่เธอตรงนั้นอยู่เลย

บทสนทนาต่อจากนั้น กลายเป็นเขาที่ตั้งใจฟัง สายตาก็ยังแอบเหลือบมองขี้แมลงวันเม็ดเล็กตรงนั้น

ตอนนี้เองที่เขาแน่ใจว่าน้ำเสียงของเธอคนนั้นก็คือเสียงของยายเด็กชะเอมนี่แหละ แม้ในผับจะเสียงดังแต่เสียงที่เธอกระเส่าครางเรียกชื่อเขาก็ยังก้องหู

หรือแม้แต่เหตุการณ์ชวนน่าสงสัย ถึงว่าไม่ยอมล้างเครื่องสำอางออก แถมยังรู้จักเขาอีกด้วย

คีรินทร์ถึงกับหัวเราะเย้ยหยันตัวเองอยู่ในลำคอเบาๆ แต่เสียงคงทำให้ฟร้องค์ได้ยิน

"เป็นอะไรวะ"

"เปล่า"

"แล้วเมื่อคืนมึงว่ามึงเจอใคร ยังไม่บอกพวกกูเลย" ฟร้องค์เอ่ยถามขึ้นเมื่อได้โอกาส

"เจอสาว"

"ใครวะ เด็กใหม่มึงเหรอ" แดนถามขึ้น

"ตอนนี้ยังไม่ใช่"

"อะไรวะ แค่นี้ก็ต้องมีความลับ" แดนบ่นเสร็จก็หันไปกินข้าวต่อ

"เออ กินข้าวเสร็จแล้วพวกมึงจะไปไหนกันต่อวะ กูอยากนอนว่ะ ง่วงฉิบหาย แดกเหล้าวันที่มีเรียนนี่โคตรทรมาน" ฟร้องค์บ่นหลังจากเดินเอาจานไปเก็บ

"มึงไปนอนก่อนเลย เดี๋ยวกูขอกินกาแฟก่อน" ฟร้องค์ขมวดคิ้วกับคำตอบของคีรินทร์

"กินที่นี่อ่ะนะ"

"อืม" ตอบเสร็จ คนอยากกินกาแฟก็เดินไปซื้อกาแฟสดไร้ยี่ห้อในโรงอาหาร ปล่อยให้ฟร้องค์ยังยืนงงอยู่ตรงนั้น เพราะเคยแต่แก้วกาแฟมียี่ห้อในมือมัน

"เออ งั้นกูแอบไปนอนก่อน มึงก็อยู่กับมันก่อนแล้วกัน" ฟร้องค์หันไปบอกแดนก่อนจะเดินออกไปจากโรงอาหาร