ログインMay mga laban—na hindi nagsisimula sa putok ng baril.Hindi sa sigaw.Hindi sa dugo.Kundi—sa desisyon.Isang hakbang.Isang oo.At kapag ginawa mo iyon—wala nang atrasan.Madilim ang gabi.Hindi katulad ng tahimik na umaga kanina.Ngayon—may tension.May bigat.May paparating.Sa rooftop ng isang mataas na gusali—nakatayo si Mara.Nakasuot ng itim.Simpleng damit.Pero handa.Hindi na siya yung dating nawawala.Hindi na rin siya si Nyx.Kundi—isang bagay na mas mapanganib.Sariling desisyon.Sa likod niya—si Rafael.Nakatayo.Tahimik.Pinagmamasdan siya.“At sigurado ka na dito?”Mahina niyang tanong.Hindi dahil nagdududa siya—kundi dahil gusto niyang marinig.Hindi siya lumingon.Hindi agad.“At kung hindi ngayon…”“…kailan pa?”Diretso ang sagot.Walang takot.Walang pag-aalinlangan.Tumango si Rafael.Alam niya.Ito na ang pinili nila.Sa ibaba—isang compound.Malaki.Tahimik.Pero hindi normal.May mga ilaw.May bantay.May galaw—na hindi pangkaraniwan.“Target confirm
May mga pagtatapos—na hindi talaga katapusan.Akala mo tapos na.Akala mo ligtas ka na.Pero ang totoo—isa lang itong pahinga.Bago magsimula ulit ang mas malalang laban.At kapag bumalik ito—hindi ka na pareho.Mas handa ka na.O mas wasak.Tahimik ang umaga.Maliwanag.Hindi katulad ng mga gabing puro dugo at sigaw.Sa labas ng facility—may hangin.May araw.May buhay.At sa unang pagkakataon—parang normal ang lahat.Nakatayo si Mara sa may bintana.Tahimik.Nakatingin sa malayo.Hindi siya gumagalaw.Pero sa loob niya—maraming nangyayari.Mga alaala.Mga sugat.Mga tanong.“Hindi ka pa rin sanay, no?”Mahina ang boses mula sa likod.Si Rafael.Nakatayo sa pinto.May benda pa rin.Pero mas malakas na.Mas buhay.Hindi siya lumingon.Hindi agad.“Hindi ko alam kung masasanay pa ako.”Mahina niyang sagot.Diretso.“At kung okay lang ‘yon…”“…hindi ko rin sigurado.”Tahimik.At sa sandaling iyon—wala silang sagot.Lumapit si Rafael.Dahan-dahan.Huminto sa tabi niya.At sabay si
May mga pagtatapos—na hindi mo mararamdaman agad.Walang ingay.Walang sigaw.Kundi—katahimikan.At sa katahimikang iyon—doon mo marerealize—kung ano ang nawala.At kung ano ang natira.Puting ilaw.Hindi masakit sa mata.Pero hindi rin komportable.Parang walang emosyon.Parang walang buhay.At sa gitna nito—may isang katawan.Nakahiga.Hindi gumagalaw.Pero humihinga.Dahan-dahang nagmulat ng mata si Mara.Malabo.Hindi niya makita agad.Parang may humahadlang.Parang may kulang.Huminga siya nang mabigat.At sa unang galaw niya—sumakit ang buong katawan.“Ahh—”Mahina ang ungol.Hindi niya alam kung nasaan siya.Hindi niya alam kung gaano katagal.Pero isang bagay ang sigurado—buhay siya.“Mara.”Isang boses.Pamilyar.Malapit.Nanlaki ang mga mata niya.Dahan-dahan siyang lumingon.At doon—nakita niya siya.Si Rafael.Nakatayo.May benda sa katawan.Mahina pa rin.Pero buhay.“Rafael…”Mahina.Halos hindi makapaniwala.Parang panaginip.Tumulo ang luha niya.Hindi dahil sa
May mga laban—na kahit anong gawin mo—may talo.May masasaktan.May mawawala.At sa huli—hindi na kung sino ang mananalo ang mahalaga—kundi kung sino ang matitira.Tahimik ang rooftop.Pero hindi ito katahimikan ng kapayapaan.Kundi—katahimikan ng pagtatapos.Tatlo silang nakatayo.Si Mara.Si Rafael.At ang Shadow Enemy.At sa gilid—ang babae.May hawak na device.Maliit.Pero sapat—para tapusin ang lahat.“Ano ‘yan?”Diretso ang tanong ni Mara.Hindi siya umatras.Hindi siya natakot.Pero handa siya.Ngumiti ang babae.Malamig.“Insurance.”Boom.Nanlaki ang mga mata ni Rafael.“What kind of insurance?”Tahimik.“At kung hindi matatapos ang proyekto…”“…buburahin natin ang lahat ng ebidensya.”Boom.At sa sandaling iyon—naramdaman nila.Hindi ito simpleng laban.Hindi ito simpleng paghihiganti.Kundi—pagbura.“Hindi mo gagawin ‘yan.”Mahina ang boses ni Mara.Diretso.Pero ngumiti ang babae.“At sino ang pipigil sa’kin?”Tahimik.At sa sandaling iyon—wala silang sagot.“La
May mga taong—kahit ilang beses mong pabagsakin—bumabangon pa rin.Hindi dahil malakas sila.Kundi dahil—may dahilan sila.At kapag ang dahilan mo—higit pa sa sarili mo—wala nang makakapigil sa’yo.Kahit kamatayan.Tahimik ang rooftop.Pero hindi ito katahimikan ng pagtatapos.Kundi—simula ng huling laban.Nakatayo si Mara.Humihinga nang mabigat.Luha sa mata.Dugo sa kamay.At sa harap niya—ang taong sumira sa lahat.Ang Shadow Enemy.Sa gilid—nakahiga si Rafael.Mahina.Pero buhay pa.At sa kabila ng sugat—pilit siyang bumabangon.“Stay down…”Mahina ang boses ni Mara.Halos pakiusap.Pero umiling siya.Dahan-dahan.“At kung hihiga ako…”“…hindi ka na makakabangon.”Boom.Napapikit si Mara.Saglit.At sa sandaling iyon—naramdaman niya ulit—kung bakit siya lumalaban.Hindi dahil sa utos.Hindi dahil sa takot.Kundi dahil—sa kanya.Tumayo si Rafael.Mahina.Pero matatag.Dugo ang bumabagsak sa sahig.Pero hindi siya tumigil.Hindi siya umatras.Kundi—lumapit.Ngumiti ang
May mga katotohanan—na kahit anong pilit mong takasan—hahanapin ka.Hindi sa oras na handa ka.Kundi sa oras na pinaka-mahina ka.At kapag nalaman mo na—wala ka nang babalikan.Dahil magbabago ang lahat.Pati ikaw.Tahimik ang rooftop.Pero hindi ito katahimikan ng kapayapaan.Kundi—katahimikan pagkatapos ng pagsabog.Nakatayo si Mara.Baril sa kamay.Nanginginig.Hindi niya alam kung humihinga pa siya.Hindi niya alam kung buhay pa siya.Kasi sa sandaling iyon—may bumagsak.At hindi siya handa sa nakita niya.Ang Shadow Enemy—nakatayo pa rin.May sugat.Pero hindi siya ang bumagsak.Ang babae—nakatayo pa rin.Sugatan.Pero buhay.At sa sahig—si Rafael.Nanlaki ang mga mata ni Mara.Hindi siya makagalaw.Hindi siya makapagsalita.Kasi sa sandaling iyon—na-realize niya—siya ang bumaril.“Rafael…”Mahina.Basag.Parang nawawala.Tumakbo siya papunta sa kanya.Lumuhod.Hinawakan ang katawan.May dugo.Mas marami na.Mas malala.“Stay with me…”Mahina niyang sabi.Paulit-ulit.P
Hindi na sila umatras.Sa sandaling nagdesisyon sila—tuluyan na silang pumasok sa laro.At sa larong iyon—iisa lang ang rule:Manalo o matalo.“Mara, ready ka na?”Tahimik ang boses ni Rafael.Pero seryoso.Nakatayo siya sa harap ng malaking screen.Punong-puno ng data.Mga galaw.Mga pangalan.M
Hindi madaling magtiwala ulit.Lalo na kung ang taong kaharap mo—ang mismong dahilan kung bakit ka nasaktan.Tahimik ang biyahe.Magkatabi sina Mara at Rafael sa loob ng sasakyan.Walang nagsasalita.Pero hindi dahil wala silang sasabihin—kundi dahil pareho silang nag-iingat.“Sigurado ka ba dito
Hindi agad nagsalita si Mara.Hindi rin si Rafael.Pareho silang nakatayo sa gitna ng madilim na gusali—napapalibutan ng katahimikan—at ng katotohanang unti-unting lumalabas.“Siya ang nag-utos.”Paulit-ulit sa isip ni Mara ang sinabi sa tawag.Hindi niya maintindihan.Kung siya ang may kasalanan
Hindi na ito laro.Sa pagkakataong iyon—totoong panganib na ang kaharap ni Mara.Napaatras siya habang papalapit ang mga lalaki.Hindi siya armado.Wala siyang plano.At ang tanging nasa isip niya—Rafael…“Hindi ka na makakatakas.”Malamig ang boses ng lalaking nasa harap niya.Parang sigurado.P







