Lahat ng Kabanata ng ซาตานเล่ห์รัก: Kabanata 21 - Kabanata 30

EP.22 “เอาเรื่องที่ควรทำเถอะ ถ้าอันไหนเสี่ยงมากก็ไม่ต้อง ถ้าแกอยากขึ้นมาเป็นรองผู้บังคับการประจำสำนักงานของผู้บัญชาการตำรวจ บอกได้ ผลงานแกเยอะแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำอะไรที่เสี่ยงขนาดนั้น มันไม่คุ้มกัน”“ครับ” เตชตอบรับแบบนั้นไปก่อนเพราะเขาไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรต่อเพื่อไม่ให้ผู้เป็นพ่อโน้มน้าวแบบนั้นอีก แต่สุดท้ายเขาก็นึกหาเหตุผลออกมาจนได้ “ผมรู้ครับ แต่ยังไงผมก็…”“เตช พ่อไม่อยากให้แกดื้อด้าน พ่อเหลือแกคนเดียว แกเป็นอะไรขึ้นมาพ่อจะทำไง” “…” เตชถอนหายใจแรงเมื่อถูกพ่อตัดบท เขาคิดว่าเรื่องแค่นี้มันเล็กน้อยมากเทียบกับผลงานต่างๆ ที่เขาเคยทำมา เสี่ยงมากกว่านี้เขาก็ทำมาแล้ว แต่เรื่องนี้ที่ยังไม่ทันไปถึงไหนพ่อของเขากลับห้าม ซึ่งเขาจะไม่เล่าให้ฟังว่ากำลังเพ่งเล็งใครแน่นอน ถึงพ่อของเขาจะเป็นถึงผู้บัญชาการตำรวจสูงสุดแต่ยังไงก็กลัวความลับรั่วไหล เพราะแค่นี้ฝั่งนั้นก็ไหวตัวทันแล้ว“ผลงานแกสำคัญกว่าคำสั่งพ่องั้นสิ”“ไม่ใช่ครับ แต่พ่อเป็นคนสอนให้ผมรักในอาชีพตัวเอง ทำทุกอย่างเพื่อปกป้องประเทศชาติ ให้คนไม่ดีหมดไป ผมก็ควรที่จะทำเพื่อปกป้องประเทศ”“แล้วแกคิดว่าความเป็นจริงแล้วคนไม่ดีมันจะหมดไปจากโลกได้จริ

EP.24คอนโดเตชหลังจากจบกิจกรรมเร่าร้อนเตชจึงพาพิ้งค์พลอยมาอาบน้ำแต่งตัวใหม่ที่คอนโดตัวเอง หลังจากนั้นมาเฟียสาวยืนรับลมอยู่ริมระเบียงนานมาก ลมในตอนกลางคืนพัดปะทะผิวจนรู้สึกเย็นวาบแต่เธอก็ไม่เข้าไปด้านในหรือหาเสื้อผ้าที่มิดชิดมาสวมทับ เรือนร่างบางสวมแค่กางเกงขายาวซึ่งเป็นของเตช เธอใช้ยางมัดให้พอดีกับตัวและกางเกงชั้นในมันก็เป็นของเขาเช่นกัน ส่วนท่อนบนมีเพียงบราเซียร์ที่ดันจนเห็นเนินอกอวบอิ่ม เตชจึงโยนเสื้อของเขาไปให้เพราะเขาไม่อยากเห็นร่องรอยที่ตนเองกระทำไว้มากมาย แต่เธอสะบัดเสื้อทิ้ง เธอยังคงอารมณ์ฉุนเฉียวอยู่ ทั้งที่เขาเพิ่งเห็นว่าเธอได้ถ่ายรูปเล่นไปหลายรูป “ปล่อยเวลาให้ผ่อนคลายขนาดนี้ ทำไมถึงยังไม่หายงอน หายงอนได้แล้วมั้ง”“…”“เป็นอะไร คุยกันดีๆดิ๊”“…”“มาเฟียเด็กมันเอาแต่ใจกว่าพวกมาเฟียมีอายุอีก”“เรื่องความรู้สึกของฉันมันเล็กน้อยสำหรับคุณงั้นดิ ฉันด่ากรอกหูคุณไปแล้วนะ คุณยังไม่รู้อีกเหรอว่าฉันเป็นอะไร” พิ้งค์พลอยหันกลับมามองเตช เธอชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ ก่อนเดินเข้าประชิดตัวเตชอย่างหาเรื่อง“ฉันไม่ได้หยุดการปฏิบัติหน้าที่ตามพ่อสั่ง ฉันหยุดทำตามแผนชั่วคราว ไอ้พวกนั้นมันไหวตัวทันมัน

EP. 26 พิ้งค์พลอยอ่านข้อความในใจ เธอขมวดคิ้วแล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า เตชแค่ต้องการหาเรื่อง คนดูแลเขามีมากมาย ไม่จำเป็นต้องเป็นเธอด้วยซ้ำ ถ้าเขาเป็นหนักคงไม่มีแรงพิมพ์ข้อความหาเธอครืด~ ครืด~“ขอตัวไปรับโทรศัพท์แป๊บนะ” พิ้งค์พลอยปลีกตัวออกจากเพื่อนๆ เพื่อมารับโทรศัพท์ หากเธอส่งแค่สติ๊กเกอร์ไป เตชคงไม่โทรมารบกวน“จะโทรมาให้กำลังใจฉันเหรอ ฉันกำลังแข่งรถนัดสำคัญพอดีเลย”(เธอป่วยฉันยังดูแล แล้วทีฉันป่วยเธอกลับไปแข่งรถ เธอก็รู้ว่าฉันป่วยตั้งแต่เมื่อคืน แต่ไม่เคยคิดจะถามสักคำ ก่อนหน้านี้ฉันลางานมาหลายวันแล้ว แล้วเธอก็ทำให้ฉันเจ็บแผลอีก ฉันลาจนวันลาจะหมดแล้ว เธอยังไม่ได้ดูแลฉันเลยนะ หัดนึกถึงบุญคุณของฉันบ้าง)“ไม่ใช่ความผิดฉัน ฉันไม่ได้ยิงคุณ ที่คุณถูกฉันทำโทษเมื่อคืนก็ถูกแล้ว คุณทำตัวเอง”(แค่นี้เหรอ ที่เธอต้องทำน่ะ)“ก็บอกแล้วไง วันนี้ฉันไม่ว่าง คุณก็มีคนดูแลดีอย่างน้าคุณอ่ะ คุณจะเอาอะไรอีก ฉันไม่ใช่หมอเหมือนน้าคุณนะ ถ้าไม่ไหวก็ไปโรงพยาบาลซะ มันน่าจะดีกว่าที่บ้านคุณนะ”(พรุ่งนี้ฉันจะไปทำงานแล้ว)“ถ้าคุณหายก็ไปสิ มาบอกฉันทำไม”(ฉันจะจำไว้ว่ามาเฟียอย่างเธอมันใจจืดใจดำ ห่วงใยฉันสักนิดก็ไม่ม

EP.28 มาเฟียสาวรู้สึกเหมือนหน้าแตกต่อหน้าผู้หลักผู้ใหญ่ เธอเป็นถึงอดีตดาวมหาลัย มีผู้ชายมารุมจีบ รุมมาขอความรักจากเธอ แล้วทำไมเขาต้องเป็นผู้ชายคนเดียวที่เย่อหยิ่งจนกล้าปฏิเสธเธอได้ นี่คือการโดนผู้ชายปฏิเสธครั้งแรกในชีวิต ค่อนข้างเจ็บใจ แต่ตามหลักการแล้ว ตัวแม่จะไม่แคร์ใคร “ไหนๆ ก็เฉลยตัวตนไปแล้ว ฉันมีบางอย่างจะเฉลย”“…” “ฉันก็ไม่ได้ชอบคุณนะ คิดว่าหล่อมากนักรึไง”“…”“ฉันวางแผนจับคุณทำแฟนจริงๆ แต่แผนพัง ซึ่งมันแลกมาด้วยการได้คุณเป็นแบ็กสมใจ งั้นฉันก็จะไม่ทำภารกิจนี้ต่อแล้วนะ ผู้ชายอย่างคุณมันน่าเบื่อ น่ารำคาญ เข้าใจไว้ด้วย”“คิดว่าสวยมากเหรอ” รู้สึกเหมือนเจ็บใจอย่างบอกไม่ถูกที่โดนมาเฟียสาวต้มตุ๋น เธอช่างกล้าวางแผนอะไรแบบนี้ เล่นกับความรู้สึกคนเก่ง ดีที่เขาไหวตัวทันไม่ได้หลงใหลอะไรในตัวผู้หญิงคนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว“ก็สวยสิ หลักฐานประจักษ์อยู่ตรงหน้า”“มั่นเกิน”“อ้าว! จะต้องรอให้ใครชม คนอย่างคุณน่ะเหรอ ชมใครไม่เป็นหรอก เลิกปากหมาได้จะเป็นบุญมากเลยด้วย”นวลตองอมยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าน้อยๆ แม้ว่าหลานทั้งสองจะเถียงกันไม่หยุด หากเอาชนะกันด้วยคำพูดที่ทำให้อีกฝ่ายเจ็บใจมากกว่าคงไม่มีทางอยู่ก

EP.30 “นี่อะไรอ่ะ” พิ้งค์พลอยรีบคว้าหนังสือราชการที่วางอยู่บนโต๊ะม้าหิน แล้วเดินหนีจากเตช เธอถือวิสาสะเปิดอ่าน ถ้าหากเป็นความลับทางราชการ เขาคงไม่วางทิ้งไว้อย่างนี้ “ใครจะเลื่อนตำแหน่งอ่ะคุณ” “ก็คนที่ได้เลื่อนตำแหน่งไง” “ฉันอยากไปด้วย” “ที่นั่นไม่ใช่สนามเด็กเล่น” “รู้ เพราะว่ามันมีแต่คนใหญ่คนโตไปไง ฉันเลยอยากไป สอดแนมให้ว่าไอ้รัชพลมันคุยกับใครเป็นพิเศษ” “งานแบบนี้เธอจะจับผิดอะไรได้” “เชื่อฉันสิว่ามันต้องมีอะไรโผล่ให้เห็นบ้างแหละ อย่าคิดว่าแค่งานประกาศเลื่อนตำแหน่งสิ บางคนไม่ระวังตัวทำอะไรแล้วคิดว่าไม่มีคนจ้อง เราอาจได้ข้อมูลอะไรเพิ่ม ฉันแค่สงสัยว่าบอสของหัวหน้าที่ไอ้พี่โฬมพูดถึงมันคือใคร ฉันว่ามันต้องเป็นตำรวจคนไหนสักคนนี่แหละ” “เขาให้คนนอกเข้าที่ไหน” “งั้นฉันรับจ๊อบปลอมตัวไปเป็นเด็กเสิร์ฟ พอจะเข้าได้ยัง?” “อย่าป่วนไม่เข้าเรื่อง” “ไม่มีใครรู้หรอกว่าเราสองคนรู้จักกันคุณสบายใจได้” “เด็กหนอเด็ก เห็นอะไรเป็นเรื่องสนุกไปหมด” “ผู้ใหญ่หนอผู้ใหญ่ ทำไมไม่มองโลกให้กว้าง” “ยอกย้อนเก่ง” “คุณไว้ใจฉันได้ การปลอมตัวของฉันอย่างเนียน มีมาตั้งแต่บรรพบุรุษแล้ว ไม่เคยมีใคร