All Chapters of ซาตานเล่ห์รัก: Chapter 1 - Chapter 10

EP.2 โรงพยาบาล“เป็นไง ดีขึ้นยัง” เตชถามพิ้งค์พลอยทันทีเมื่อเธอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินหลังจากที่เธอเข้าไปทำแผลและนอนรอดูอาการมาร่วมชั่วโมง“ดีขึ้นแล้วค่ะ ไม่มีอะไรน่าห่วง ไม่โดนจุดสำคัญ หมอบอกว่ากลับไปรักษาตัวที่บ้านได้ เดี๋ยวไปรับยาก็เสร็จแล้วค่ะ” พิ้งค์พลอยเดินตรงไปนั่งรอที่จุดรับยา เตชเดินตามมาด้วยแต่เขาก้มหน้าก้มตาพิมพ์ข้อความส่งหาใครบางคน“เรื่องที่เธอโดนทำร้าย ฉันกำลังประสานงานกับตำรวจในพื้นที่ให้นะ แล้วก็อย่าลืมไปแจ้งความ”“ขอบคุณค่ะ” เธอยังไม่ได้เล่าอะไรให้เขาฟังแต่เขาก็ใจดีช่วย แค่นี้เธอก็ดีใจ แต่เธอคงไม่ไปแจ้งความ แต่ถ้าเป็นฝั่งดาด้าคงหาเรื่องมากลั่นแกล้งเธอได้อีก เพราะพ่อดาด้าเป็นตำรวจใหญ่และยังเป็นมาเฟีย พูดง่ายๆ คือเป็นตำรวจที่เลวอย่างเปิดเผย ถึงแม้เธอจะเป็นมาเฟียแต่เธอเสียเปรียบดาด้าหลายอย่างในตอนนี้ ซึ่งถ้าหาตำรวจที่พอต่อกรกับพ่อดาด้าได้มันคงดี การจะอยู่เหนือกฎหมายของเธอมันจำเป็นต้องมีตำรวจเข้าร่วมด้วย ซึ่งเธอไม่รู้ว่าตำรวจที่อยู่ตรงนี้จะร่วมมือกับเธอได้ไหม ไม่รู้จะเริ่มยังไง เลยได้แต่อ้ำๆ อึ้งๆ กลัวแต่ก็อยากได้“คือ เอ่อ…”“อะไร สีหน้าเธอดูเป็นกังวลเหมือนมีอะไร เล่าให

EP.4 “สืบหาฉันเจอ แต่ไม่รู้เหรอว่าตรงนี้ไม่ใช่ที่รับแจ้งความ ไปข้างล่าง”“ก็ฉันจะแจ้งความตรงนี้ วันนั้นคุณก็เห็นว่าฉันโดนทำร้าย ไม่ได้ไปฆ่าใคร ถ้าฉันฆ่าคนฉันคงไม่หนีหัวซุกหัวซุนแบบนั้นหรอก”“ลงไปข้างล่าง อย่าให้ฉันหงุดหงิด”“แต่ฉันอยากให้คุณช่วยฉัน อันดับแรกคุณต้องฟังฉันก่อน”“ผู้กำกับ…”“ผู้กำกับไม่ได้มีหน้าที่นี้โดยตรง แต่ถ้าฉันร้องเรียนคุณขึ้นมาล่ะ”“จะมาขอความช่วยเหลือหรือมาขู่ มาเฟียนี่มันเหมือนกันหมดทั้งโลกรึยังไง”“ขอความช่วยเหลือค่ะ เดือดร้อนมากด้วย แล้วตอนนี้คุณก็ต้องเห็นว่าฉันเป็นประชาชนที่ได้รับความเดือดร้อนไม่ใช่มาเฟียที่คุณเกลียด เพราะถ้าคุณจะเกลียดมาเฟีย มีคนที่จะทำให้คุณเกลียดยิ่งกว่านี้” พิ้งค์พลอยปลดสายกระเป๋าสะพายข้างราคาแพงออกจากแขน เธอเปิดรื้อเอาเอกสารบางอย่างออกมาให้เตชดู“คือฉัน…”“เธอพูดกับผู้ใหญ่อย่างนี้เหรอ”“คือพลอย…”“เราสนิทกันเหรอ”“คือหนู” พิ้งค์พลอยพยายามเก็บสีหน้าหยาบคายของตัวเอง สรรพนามนี้กับพ่อกับแม่เธอยังไม่ใช้ เธอจะแทนตัวเองกับพ่อแม่ด้วยชื่อเล่นตลอด แล้วเขาเป็นใครถึงมาบังคับเธอได้“เออ หัดมีมารยาทกับผู้ใหญ่บ้าง”“ค่ะ” เธอตอบประชด “คื

EP.6 “คิดถึงหนูละสิ”“ใช่ คิดถึงทั้งคืน อยากจับเธอเข้าคุกเร็วๆ จัง”“จับข้อหาอะไรคะ ลวนลามตำรวจรึเปล่านะ”“ลุกออกไป!”“ดื่มด้วยกันสิ คุณเป็นผู้โชคดีของวันนี้นะ”“ฉันบอกให้เธอลุก!” พิ้งค์พลอยซบลงที่บ่าอย่างออดอ้อน ทำราวกับว่าเธอเป็นเด็กตัวเล็กตัวน้อย “คุณอุ้มหนูไปทั้งอย่างนี้ได้ไหมคะ หนูเต้นเหนื่อย หมดแรง”“อย่าขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่” ตำรวจหนุ่มหลุดปากออกมาจนเขาอยากจะตบปากตัวเองหลายที พิ้งค์พลอยยั่วให้เสียสมาธิจนเขาคิดอะไรไม่ออก กลายเป็นปล่อยโป๊ะจนได้“เอ้า! นี่มันนอกเวลางานของคุณไม่ใช่เหรอคะ คุณมาเที่ยวไม่ใช่เหรอคะ ขัดขวางอะไรกันคะเนี่ย อยู่ๆ ก็จะโดนตำรวจจับนอกเวลาราชการ ได้ด้วยเหรอ” “สาบานว่าฉันอยากจะจับเธอเข้าคุกตอนนี้เลย ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนมารยาร้อยเล่มเกวียนได้ขนาดนี้ ทำตัวเหมือนใสซื่อแต่จริงๆ เป็นน้ำกรด หากอยู่กันสองคน ฉันคงถีบเธอสุดแรงให้ล่วงลงพื้น น้ำเสียงของเธอมันโคตรน่าสะอิดสะเอียนทำเหมือนเสียงเล็กเสียงน้อยทั้งที่ตัวสูงเหมือนเปรต”“โหดจัง แต่จะติดคุกข้อหาเสียงสองได้ด้วยเหรอคะ” หากจะดูให้ใสกว่าเดิมแบบประชด เธอก็เลยจิ้มแก้มตัวเองแบบเด็กน้อยในวัยสดใส“ลุก!”เธอคลายมืออ

EP.8 “คุณหมายถึงอะไร”“บอกที่อยู่บ้านมา เธอจะรู้เรื่องนี้เมื่อถึงบ้านแล้ว” แล้วเขาจะทำให้เป็นปริศนาทำไมกัน อีกตั้งครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงบ้านเธอ ต่อมเผือกเธอทำงานอย่างหนัก แต่ก็ให้โลเคชันเขาไป ถึงไม่บอก ตำรวจอย่างเขาถ้าจะไปจริงๆ มันคงไม่ใช่เรื่องยากถ้าเขาจะสืบความเหนื่อยล้าทำให้พิ้งค์พลอยหลับในรถที่แอร์เย็นๆ จนไม่รู้ว่าตอนนี้ถึงหน้าบ้านของตัวเองแล้ว เธอกำโทรศัพท์ไว้ในมือแน่น อาการเคลิ้มจากการหลับใหลทำให้มันหลุดมือเธอ แต่เตชก็รับไว้ได้พอดีตำรวจหนุ่มรอเวลานี้มานาน ที่ไม่ปลุกก็เพราะกำลังจะหาวิธีชิงโทรศัพท์ เมื่อได้มาเขาก็ใส่รหัสทันที เพราะจำได้แม่นตอนที่พิ้งค์พลอยปลดล็อกหน้าจอ เมื่อเตชปลดล็อกหน้าจอได้ก็พบกับรูปลับของพิ้งค์พลอยในแกลอรี่ มันคือรูปที่ถ่ายหน้ากระจก แลบลิ้นด้วยความเซ็กซี่ เธอเปลือยกายท่อนบนและเห็นท่อนล่างเพียงนิดเดียว“ไง ฉันเซ็กซี่ไหม” “...” ตำรวจหนุ่มตกใจเล็กน้อย ไม่ใช่ครั้งแรกที่เตชพลาดและไม่ใช่ครั้งสุดท้ายแน่นอน เขาคืนโทรศัพท์ให้เจ้าของและทำหน้านิ่งกลบเกลื่อนที่ถูกจับได้“ต้องเปลี่ยนรหัสแล้วแหละ เปลี่ยนเป็นอะไรดีนะ”“…”“เป็นตำรวจอะไร ลามกอนาจาร ชอบดูรูปของลับคนอื่น รห

EP.10 ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!“เดี๋ยวพลอยไปดูเอง” อาจจะเป็นเตชที่มาเคาะประตูตามแผน เขาจะสวมชุดคนส่งพิซซ่ามาหน้าประตูแน่ๆ หรืออาจจะใช้คนอื่นมาส่งพิซซ่า เธอรีบวิ่งไปดูหน้าประตู แต่เมื่อเปิดประตูออกมาเธอกลับต้องผงะ คนที่ยืนอยู่หน้าห้องคือเด็กหน้าตาจิ้มลิ้มสามคน“เรามาห้องผิดเหรอเนี่ย” เด็กอายุสิบขวบถามเด็กอายุห้าขวบ ซึ่งเด็กสิบขวบอุ้มเด็กสองขวบอยู่ เด็กทั้งสามตกใจพิ้งค์พลอย และพิ้งค์พลอยก็ตกใจอีกฝ่าย ทั้งสี่มองหน้ากันอย่างงุนงง“ไม่ผิดหรอกลูก ห้องนี้แหละ ว่าแต่มาได้ไง” โฬมเดินเข้ามาหาลูกๆ ทั้งสามคนด้วยความเซ็ง แต่ต้องยิ้มไว้ก่อนและต้องแสร้งว่าตกใจพิ้งค์พลอยยิ้มแหยๆ เธอเพิ่งเคยเจอลูกโฬมครั้งแรก แค่เธอเห็นเธอยังรู้สึกผิดกับบาปที่ตัวเองไม่ได้ตั้งใจทำด้วยซ้ำ แล้วทำไมคนเป็นพ่ออย่างโฬมถึงไม่รู้สึกอายลูกบ้าง ยังคงทำเลวได้หน้าด้านๆ“แม่มาเซอร์ไพรส์วันเกิดพ่อไงคะ แม่กำลังมาพร้อมเค้กนะ” นับดาวลูกสาวคนโตของโฬมพูดขึ้น“พี่ดาว อย่างนี้ก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ” ดีดี้ลูกสาวคนกลางของโฬมแย้ง“อุ๊บ! พี่ขอโทษ” เด็กทั้งสองรีบเอามือปิดปาก แต่พ่อลูกก็หัวเราะกันอย่างมีความสุข แต่แล้วดีดี้ก็เหลือบมามองพิ้งค์พลอย“พ่อคะ นี