All Chapters of My Dream Lover, Came Back As My Boss : Chapter 21 - Chapter 30

50 Chapters

chapter 21. 4. Between Glances and Silence

Sa conference room. Nakatayo si Sheena sa gilid ng table. Parang kahit simpleng paghinga, kailangan niyang pag-isipan. Nasa harap niya si Carlo, na para bang walang nangyari. At si Missy naman, nakatayo sa kabilang side, nakasandal sa mesa, relaxed pero ang mata ay hindi. Sumusuri sa mga pangyayari sa paligid. At may tinatantya. “Busy ka pala,” ulit ni Missy, sabay tingin kay Carlo. Hindi sumagot agad si Carlo at nagbasa lang ito ng file. Na kalmado, kontrolado ang sarili at maari rin ang paligid pero cold parin ang kilos at galaw. “May meeting,” simpleng sagot ni Carlo. “Of course,” Missy smirked lightly. “Always meetings.” Sandaling katahimikan ulit. Si Sheena, hindi alam kung saan ilalagay ang sarili niya. Pakiramdam niya, siya yung sobrang item sa kwarto na walang label. Nandiyan siya pero pakiramdam niya wala siya dapat doon, at hindi siya kailangan doon. “Miss del Fuente.” Napalingon si Sheena agad kay Carlo. “Sir?” “Finish the summary.” “Y-yes

chapter 22. Too Close to Pretend

Magulo ang isip ni Sheena. Ilang beses na niyang sinubukang kumbinsihin ang sarili niya—normal lang ‘yon. Isang simpleng aksidente. Walang ibig sabihin. Pero kahit anong pilit niya, hindi sumasang-ayon ang puso niya. Parang may sariling isip ito. Paulit-ulit niyang binalikan ang eksena. Yung pagpatong ng kamay ni Carlo sa kamay niya. Yung lapit nito—sobrang lapit na halos maramdaman niya ang init ng katawan nito kahit hindi naman sila magkadikit. At higit sa lahat… yung paraan ng pagtingin nito pagkatapos. Hindi iyon basta tingin lang. May lalim. May tanong. May kung anong bagay na parang gustong sabihin pero pinipigilan. “Baka naman, ikaw lang ang nag-iisip ng ganyan?” bulong ng isip niya. “Assuming ka, girl.” Napapikit siya sandali at mariing umiling, parang gusto niyang itaboy ang lahat ng iniisip niya. Hindi pwede. Hindi dapat. Kailangan niyang mag-focus. Trabaho. Yun ang priority niya. Hindi kung ano-anong kahulugan na baka gawa-gawa lang ng isip niya. Ka

Chapter 23. The Distance He Chose

Nakaupo si Sheena sa desk niya. Tahimik ang buong executive floor. Malinis, maayos, halos walang tunog—parang lahat ng tao ay alam ang kani-kanilang gagawin, alam ang lugar nila, alam kung saan dapat. Pero si Sheena… hindi. Sa labas, kalmado. Sa loob, magulo parin ang isip. 'Bakit ganon? Palagi na lang siyang naguguluhan, hindi matahimik palagi ang kanyang puso.’ Anang kanyang isip kahit na nakatuon ang tingin sa screen ng laptop. Nakabukas ang laptop niya. Naka-ready ang mga files. Nakalagay na ang cursor sa isang document na dapat ay kanina pa niyang sinisimulan. Pero hindi siya makapag-type. Hindi niya maintindihan ang binabasa niya. Parang lahat ng salita sa screen ay nagsasama-sama, nagiging iisang malabong imahe. Na unti-unting bumubuo sa imahe ni Carlo. 'Shit!’ Bulyaw ng isip niya. 'Hindi dapat na pati isip ko ay kontrolado niya!’ patuloy niyang wika sa isipan niya. Naiinis siya sa sarili dahil dati ay hindi naman siya ganon ka paranoid. Kasi kahit anon

Chapter 24. A Different Kind of Attention

“Grabe, hindi ko talaga ine-expect na makikita kita dito,” sabi ni Rico. College classmate ni Sheena, accidentally silang nagkita sa mini resto sa harap ng Sanchez Media Corporation Building nang tanghaling iyon. Lunch break. Nakaupo ito sa tapat ni Sheena. “Same, Rico. Hindi ko alam na dyan ka lang pala nagtatrabaho sa kabilang building.” sagot ni Sheena, mahina pero may konting ngiti. “Ang tahimik mo na ngayon ah,” biro ni Rico. “Dati ikaw yung madaldal sa classroom natin.” Napangiti siya ng bahagya. “Napagod lang siguro,” sagot niya. “Or… may nagpapatahimik?” wika ni Rico, teasing. Sandaling natigilan si Sheena. “Work lang,” mabilis niyang sagot. - Sa taas ng building, sa loob ng glass office— nakatayo si Carlo. Hindi pa rin siya umaalis sa pwesto niya. Nakatitig pa rin siya sa café. Sa parehong mesa. Sa parehong dalawang tao. At sa parehong eksena— Sheena… smiling. Hindi tulad kapag kasama siya. “Carlo” Si Missy. Lumapit ito sa tabi n

chapter 25. If Only…

Sa Moonlit Villa sila pumunta sina Sheena, Carlo, Missy, Mia, at lahat ng staff. Pagdating ng gabi sa private villa, mas lalo pang nag-ingay ang lugar. May mga ilaw na nakasabit sa paligid, may music background, at halatang relaxed na ang mga staff—ito yung rare moment na hindi office, hindi deadline, hindi reports. “Okay next!! Videoke na!” sigaw ni Mia habang hinihila si Sheena papunta sa karaoke area. “Uy ayoko—” protesta ni Sheena pero huli na, nasa harap na sila ng mic. Tawanan, sigawan, kantahan. Halos wala ng boss vibe sa paligid. Hanggang sa… Biglang nagbago ang atmosphere. Yung pintuan ng villa area… bumukas. At pumasok si Carlo. Kasama si Missy. Sandaling natahimik ang lahat. “Ah… Sir Carlo??” may suminghap sa gilid. Si Mia, napahawak kay Sheena. “Girl… nandito siya??” Sheena froze. Hindi siya prepared. Lalo na nang makita niyang diretso ang lakad ni Carlo papasok, walang expression, pero ramdam mo agad na siya pa rin yung “presence” kahit of

chapter 26. The Truth He Almost Gave

Kinabukasan sa moonlit Villa. “Grabe si Sir Carlo, hindi ko talaga in-expect ‘yon!”Sabi ng isang staff. “Same! Parang ibang tao!” sabi naman ng isa. Naglalakad si Sheena papunta sa breakfast area. Hindi niya maiwasan na isipin ang nangyari kagabi Ang sinabi ni Carlo na hindi natuloy. “Kung hindi lang…” nasa isipan niya at tinatanong sa sarili kung ano kaya ang gusto nitong sabihin? At bakit hindi nito itinuloy iyon? Pagdating niya sa table, nandoon na si Mia. “Good morning!” bati nito, energetic pa rin kahit halatang puyat. “Morning,” sagot ni Sheena, pilit na maging normal ang pagbati at pagkingiti. Umupo siya. Kumuha ng kape. Nakita niya… Si Carlo. Nasa kabilang side ng table, naka-upo na, tahimik. Mukhang composed na ulit. Parang bumalik na sa dating ito. Hindi siya agad tumingin kay Sheena. Pero ilang segundo lang… tumataas ang tingin niya. Saka nagtagpo ang kanilang mga mata. Sheena froze dahil doon niya naramdaman ulit. Yung parehong bigat kaga

Chapter 27. What the Eyes Refuse to Say

Kinabukasan — Sanchez Media CorporationMaaga pa lang, iba na agad ang atmosphere sa office.Hindi dahil sa trabaho.Kundi dahil sa mga bulong.“Grabe yung Villa trip, parang may nangyari raw na hindi nila sinasabi.”“Si Sir Carlo? Tahimik daw pero ibang-iba raw ang vibe.”“Si Sheena… lagi raw kasama niya sa mga moments na weird.”Sheena heard it all habang papasok siya sa glass doors.Pero dire-diretso lang siya.Walang lingon.Walang reaksyon.Pero sa loob niya—magulo.Sa elevator pa lang, nakita niya agad ang reflection niya sa stainless steel wall.Tahimik. Composed.Pero yung mata niya… pagod.Parang hindi natulog nang maayos kahit buong gabi naman siyang nakahiga.“Bakit ganito ka mag-isip?” bulong niya sa sarili.Simple lang dapat.Trip lang.Laro lang.Pero bakit parang may naiwan sa Villa na hindi niya dala pauwi?Pagbukas ng elevator sa executive floor—doon siya natigilan.Nasa hallway si Carlo.Naka-coffee sa isang kamay, papers sa kabila.Suit. Normal. Control.Ang versio

chapter 28. The Shape of Someone Else

Kinabukasan, mas tahimik ang umaga sa Sanchez Media Corporation—pero hindi ibig sabihin ay wala ng bulong. Sa ganitong klaseng lugar, ang chismis hindi nawawala. Nagpapalit lang ng anyo.At ngayon, hindi na tungkol sa Villa ang usapan.Kundi tungkol kay Carlo… at kay Sheena.—Maagang pumasok si Sheena.Mas maaga kaysa sa karamihan.Hindi dahil may kailangan siyang tapusin.Kundi dahil may gusto siyang iwasan.Pagpasok niya sa opisina, halos walang tao pa. Ilang ilaw lang ang bukas.Dumiretso siya sa desk niya, inilapag ang bag, at agad na umupo.Binuksan niya ang laptop.Pero ilang minuto na ang lumipas, hindi pa rin siya nakakapag-type ng maayos.Hindi dahil wala siyang gagawin.Kundi dahil may iniisip siya na hindi niya maalis.Saglit siyang napahinto, napansin niya ang sarili. Na simulang magtrabaho siya sa Sanchez Media Corporation parang hindi na siya natahimik, ang isipan niya lalo na ang puso niya.Hindi naman dapat.Hindi naman niya dapat iniisip ang mga bagay na iyon, suppos

chapter 29. Lines They Learned to Cross

Hindi naging normal ang araw matapos ang hallway moment na ’yon. Kahit anong pilit nila—hindi na nila maibalik sa dati.Sa Sanchez Media Corporation, tuloy pa rin ang trabaho. Meetings. Deadlines. Emails. Lahat… normal. Except them.Sheena kept her distance. Hindi na siya basta napapadaan sa executive floor. Hindi na siya tumitingin kapag alam niyang nandoon si Carlo. At higit sa lahat—iniiwasan niya ang kahit anong pagkakataon na magkausap sila ng matagalDahil alam niyang yon ang makakabuti…aniya, mali na ipag-patuloy niya ang kanyang nararamdaman.Pero hindi niya maiiwasan ang pakiramdam. Yung biglang kabog ng dibdib kapag nararamdaman niyang malapit ito. Yung awareness na kahit hindi siya tumingin—alam niyang nandyan si Carlo. Parang may sariling isip ang katawan niya, na nauuna pang makaramdam bago ang utak.Samantalang si Carlo? Mas naging tahimik. Mas naging controlled. Mas naging… distant. Pero hindi ibig sabihin—wala na. Kung tutuusin, mas nararamdaman siya ngayon.

chapter 30. Between Control and Feeling

Hindi agad napansin ni Missy. Sanay siya sa routine ni Carlo. Sanay siya sa tahimik nitong presensya, sa controlled na kilos, at sa paraan nito ng pakikipag-usap na laging diretso. Kaya noong una, wala siyang nakitang kakaiba. Pareho pa rin ang trabaho. Pareho pa rin ang meeting flow. Pareho pa rin ang mga desisyon. Pero may mga pagbabago na hindi agad napapansin. Nagsimula ito sa isang meeting. Nasa conference room sila, gaya ng dati. Si Carlo ang nangunguna sa discussion, maayos at organisado ang bawat punto. Si Missy naman ay tahimik na nakikinig, gaya ng nakasanayan niya. Hanggang sa dumating si Sheena. Late ng bahagya, sapat para mapansin ngunit hindi sapat para makagambala. Tahimik itong pumasok at umupo sa dulo ng table. “Sorry,” mahinang sabi nito. Tumango si Carlo ng hindi na ito pinahaba. “Proceed.” Normal ang lahat. Pero napansin ni Missy ang maliit na pagbabago. Isang sandali ng pagtingin ni Carlo sa direksyon ni Sheena bago siya muling tumuon sa agenda.

1 2 3 4 5

SCAN CODE TO READ ON APP