All Chapters of My Dream Lover, Came Back As My Boss : Chapter 11 - Chapter 20

After na matapos ni Sheena ang ginagawang documents. Saglit muna siyang lumabas para mag-snack sa pantry, kakaupo niya pa lang nang lumapit sa kanya ang workmate niya. Si Adrian, Kasama at kasabay niya dati nang nag-aaply pa siya sa Sanchez Media Company. Sa Creative Department ito na-assign bilang I.T. May hawak itong dalawang tasa ng kape. "Miss Sheena, coffee?” Napangiti siya. “Para sa akin?” “Oo. Nagkataon kasi na bumili ako para sa team. Naalala kong mahilig ka sa ganito.” “Thank you.” Kinuha ni Sheena ang tasa mula sa kanya. “By the way,” dagdag nito, “free ka ba mamayang lunch?” Napatingin si Sheena sa lalaki. “Lunch?” “Yes. May bagong restaurant sa kanto. Balak sana naming kumain doon. Kami lang ng dalawang kasama natin, na nag-apply dito sa company before. Si Sharon at Edgar remember? Pero gusto kitang yayain.” Napa-tango si Sheena, naalala niya ang mga nabanggit nitong pangalan. Mga kasamahan nila iyon na nag-apply noon. At saka napa-isip siya kung vacant siya mama

“Not exactly.” Napakunot ang noo ni Sheena. “Then what is it po, sir?” Hindi agad sumagot si Carlo. Sa halip, tumayo ito mula sa kanyang upuan at lumapit sa malaking glass window ng opisina. Tanaw mula roon ang mga gusali ng lungsod na tinatamaan ng liwanag ng papalubog na araw. Nakatayo lamang si Sheena sa kanyang upuan habang pinagmamasdan ang boss. May kakaiba sa kilos nito. Parang may iniisip. “Sir?” Lumingon si Carlo. “I said you need to stay after five.” “Yes, sir. Pero… may kailangan po ba akong ihanda?” “Nothing.” “Documents?” “Meeting?” “None.” Then… Bahagyang umangat ang isang sulok ng labi ni Carlo. “You ask too many questions.” Napangiti si Sheena. “Assistant po ako. Trabaho ko pong magtanong.” “Not when I haven't decided what to tell you.” “Okey, po” sagot niya. Napayuko siya, pilit na pinipigilan ang ngiti. Hindi niya maintindihan kung bakit parang ibang Carlo ang kausap niya ngayon. Mas relaxed. Mas approachable.... At parang may kakaibang amuseme

"Iyan na nga ang punto ko! Ang hirap mong kausap, Madel! Paulit-ulit mo akong inaakusahan ng mga bagay na wala namang katuturan!” Biglang napabalikwas si Sheena mula sa pagkakahiga sa sofa. Umalingawngaw sa buong bahay ang boses ng kanyang ama. “Ano ba ang nangyayari? Nag-away naman ba sila?” Tanong ni Sheena sa kanyang isipan. Alam niyang meron ng lamat ang relasyon ng kanyang ina at ama. Napansin niya ang malimit na pag-aaway ng kanyang mga magulang. Muli siyang sumandal sa malambot na unan ng sofa at ipinikit ang kanyang mga mata, umaasang—kahit saglit—makatakas sa realidad. Kahit saglit ay hindi niya marinig ang pag-aaway ng kanyang mga magulang. Sa kanyang isipan, bumalik ang mga nangyari kanina: ang pag-uwi niya galing eskwela kasama si Antonette. Naalala rin niyang dumaan siya sa CD/DVD store, naghahanap ng mga lumang kanta—Westlife, A1—mga kantang matagal na niyang kinagigiliwan. Pagdating sa bahay, pinatugtog niya iyon ng mahina sa sala, balak lang sanang magpahing

Nang gumising siya kinabukasan ay ini-expect na niyang hindi na ulit masilayan ang gwapong mukha ni Homer, naalala niya ang mga nangyari kagabi. Alam niyang hindi naman talaga totoo iyon, hindi iyon nangyari sa totoong buhay. Walang Homer Alejendrino na nakasama niyang natulog sa kanyang kwarto. Hinding-hindi mangyayari iyon, ever! Dahil isa lamang iyon na panaginip, likha lamang iyon ng kanyang imahinasyon. Si Homer! Aniya sa kanyang isip at tiningnan kung saan ito nakahiga, pero wala na doon ang lalaki. Sinasabi ko na nga ba, panaginip lang ang lahat ng iyon! Na tila umaasa na naroroon ang lalaki, sinampal-sampal pa niya ang kanyang mukha. "Di ba sinasabi ko na panaginip iyon..." Sabi niya sa kanyang isipan na kinumpirma na hindi nga totoong naroroon si Homer. Maya-maya’y nagulat siya nang makitang papalapit sa kanya ang lalaki. "Maaga akong gumising para maayos ko na ang hinigaan ko," sabi nito. Sandali siyang natigilan. "Ikaw?!" Gulat at nagtatakang sambit niya. "Hanggan

Nang sumunod na araw, nasa school canteen sina Sheena at Antonette. Maingay ang paligid—halo-halong boses ng mga estudyante, tunog ng kutsara at plato, at ang amoy ng iba’t ibang pagkain na tila nagsasabay-sabay sa hangin. Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, may kakaibang tensyon na hindi maipaliwanag. Tahimik si Sheena habang kumakain ng lasagna na binili niya sa canteen. Paminsan-minsan ay napapatingin siya sa kawalan, parang may iniisip na hindi niya mabitawan. Samantala, si Antonette ay bahagyang nakayuko, hawak ang kanyang cellphone. Isang mensahe ang bumungad sa screen: “Pwede ba tayong magkita mamaya? After ng klase mo. May ibibigay ako sa’yo.” Saglit siyang natigilan. Parang may malamig na hangin na dumaan sa kanyang likod. Dahan-dahan niyang iniangat ang tingin at napatingin kay Sheena—na abala pa rin sa pagkain, walang kamalay-malay. “Sige,” maikli niyang reply. Ngunit ang simpleng salitang iyon ay tila may kasamang bigat. “Mukhang na-busy ka yata, bes?” biglang tan