Lahat ng Kabanata ng My Dream Lover, Came Back As My Boss : Kabanata 11 - Kabanata 20

Napaupo si Sheena sa kama. Pakiramdam niya ay parang biglang nanghihina ang kanyang mga tuhod, na para bang anumang oras ay bibigay ang kanyang katawan. Hindi niya maintindihan kung bakit ganito kabigat ang pakiramdam niya, gayong wala naman siyang ginawang nakakapagod. Ang dibdib niya’y tila pinipiga ng kung anong hindi maipaliwanag na emosyon. At ang isip niya— paulit-ulit na bumabalik sa isang bagay na pilit niyang tinatanggihan. Walang Homer Alejandrino sa totoong buhay. Iyon ang katotohanang sinusubukan niyang yakapin. Iyon ang katotohanang pilit niyang ipinapasok sa sarili niya. Ngunit bakit parang hindi niya kayang paniwalaan? Napapikit siya ng mariin, na para bang sa simpleng pagdikit ng kanyang mga mata ay mawawala ang lahat ng alaala. Ngunit kabaligtaran ang nangyari. Mas luminaw. Mas naging totoo. Napagtanto niya ang lahat ng nakalipas—ang gabing iyon na parang magkasama sila sa parehong kwarto, ang paraan ng pakikipag-usap nito sa kanya, ang mga simpleng asaran

"Dad, nagabihan ka na?" tanong ni Sheena. "Oo nga, eh. Matrapik kasi, anak, at isa pa may tinapos akong trabaho sa opisina," sagot ni Ricardo at hinila ang upuan na nakatabi sa mesa para umupo at sumabay sa mag-ina sa kanilang hapunan. Kahit nakakain na siya kasama si Antonette ay naisipan niyang sumabay sa hapunan para hindi maghinala ang mga ito. "Pasensiya na kayo, ngayon lang ako nakarating," dagdag pa nito. "Parang ilang beses na yatang nangyari ’to, na nagabihan ka sa pag-uwi?" tanong ni Madel sa asawa na nakaupo na at kasalukuyang naglalagay ng pagkain sa kanyang plato. "Hindi ko naman kontrolado ang traffic at daloy ng trabaho lalo na kung malapit na ang end of the month, Madel," sagot ni Ricardo sa asawa. Kahit na naramdaman ang inis sa boses ng asawa sa pamamaraan ng pagtanong nito ay nanatili siyang mahinahon. Hindi sumagot si Madel. Nanatili siyang tahimik kahit nagngingitngit ang kalooban. Malaki ang paniniwala niya na may ginagawang kalokohan ang kanyang asawa.

Pagkatapos nilang kumain ay hinatid nila si Antonette sa bahay saka tumungo sa plaza port dahil nag-request si Sheena kay Homer na gusto niyang mamasyal doon. Pinaunlakan naman siya ng lalaki, kasalukuyan silang nakatayo sa port at nakatingin si Sheena sa malapad na karagatan, habang si Homer naman ay tinatanaw ang mga nag-uumpukan na mga bituin sa langit. Tulad nila ay marami rin ang mga namamasyal doon, usually ay mga magnobyo na nagdi-date. Pero ang sabi ni Homer ay parang friendship date na lang daw iyon dahil magkaibigan naman sila, napangiti na lang si Sheena sa sinabi ng lalaki. Nasa dulo sila ng port, medyo malayo sa maraming tao na nakaupo doon sa port. Meron kasing mahabang semento na upuan doon. “Pwede naman seguro lover’s date…’’mahinang sabi ni Sheena habang nakangiti at deep inside ay kinikilig. “Ano ang sabi mo?” Tanong ni Homer na nagkunwari pang hindi narinig ang sinabi ni Sheena, pero ang totoo ay malinaw niyang narinig iyon. Kaya saglit itong lihim na napangiti.

Hindi pa rin mapakali si Sheena. Ang kaba sa dibdib niya ay hindi maipaliwanag—parang may mali, parang may nawawala, parang may katotohanang pilit niyang hinahabol pero hindi niya maabot. “Si Homer? Umalis na, anak.” Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip niya ang mga salitang iyon ng kanyang ina. Umalis na. Hindi siya nagpaalam. Hindi man lang siya hinintay. Hindi man lang… siya tinawag. Biglang nanlamig ang kanyang mga kamay. “Hindi… hindi pwedeng ganun lang…” mahina niyang bulong sa sarili. Mabilis siyang tumalikod mula sa kusina, hindi na pinansin ang pagtawag ng kanyang ina. Halos tumakbo siya pabalik sa guest room—ang silid kung saan huling nakita niya si Homer. Pagbukas niya ng pinto— Wala. Tahimik. Malinis. Parang walang taong tumira doon. Parang… walang Homer na dumaan sa buhay niya. Napahawak siya sa doorknob, nanginginig ang mga daliri. “Hindi pwedeng… panaginip lang…” Pero kahit anong tingin niya, kahit anong hanap niya—wala siyang makita

Tahimik ang opisina kinabukasan. Hindi pa dumarating si Mia. Wala pang gaanong tao. At si Sheena… Nakatayo lang sa harap ng desk niya. Hindi siya muna umupo. Parang may hinihintay. O may iniiwasan. Hindi niya alam. Huminga siya ng malalim bago tuluyang umupo. Binuksan ang computer. Tinignan ang schedule. Normal. Lahat normal. Except… siya. Feeling niya hindi normal ang kanyang nararamdaman. Kasi kagabi— hindi siya nakatulog ng maayos. At paulit-ulit lang sa isip niya ang isang bagay: “Childhood friend…” “Before he became Sir Carlo…” Napapikit siya sandali. “Stop it…” bulong niya sa sarili. Pero hindi tumitigil. Click. Napalingon siya. Nasa pintuan si Carlo. Maaga ito. Mas maaga kaysa usual. Naka-formal na naman. Clean. Composed. Controlled. Pero ngayong umaga… parang may kakaiba. Hindi siya agad pumasok sa glass office niya. Nakatayo lang siya. At nakatingin. Diretso kay Sheena. Nanigas si Sheena. “G-good morning, Sir…” mahin