บททั้งหมดของ My Dream Lover, Came Back As My Boss : บทที่ 41 - บทที่ 50

Hindi pa rin mawala sa isipt ni Antonette ang naging panaginip niya.Kahit ilang oras na ang lumipas.At kahit na abala siya sa kanyang trabaho.Paulit-ulit pa rin na bumabalik sa isipan niya ang ngiting nakita niya ng lalaking iyon.Ang lalaking matagal napapagunipan niya simula nang napulot niya qng magazine.Ngayon..Ay parang unti- unti ng nagkakaroon ng mukha.At ang mas nakakalito...Ang mukhang iyon ay kahawig ni Gabby Ong."Antonette."Napakurap siya nang marinig ang tawag ng supervisor nila."Yes, Ma'am?""Pakidala itong documents sa executive floor.""Okay po."Agad niyang kinuha ang folder.Normal lang naman ang ganoong utos.Madalas siyang maghatid ng mga dokumento sa iba't ibang departamento ng hotel.Ngunit nang makita niya ang nakasulat sa folder ay bahagya siyang napatigil.Executive Chairman's Office.Napakurap siya.Hindi kaya...Hindi siya dapat mag-assume.Mahigpit niyang hinawakan ang folder bago pumasok sa elevator.Makalipas ang ilang minuto ay bumukas ang pinto

Nang umagang iyon, Kahit nakadilat na ang mga mata ni Antonette, ilang minuto pa rin siyang nanatiling nakahiga sa kama.Nakatitig lamang siya sa kisame habang paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isip ang panaginip niya kagabi.Ang parehong lalaki.At ang parehong boses.Pero sa pagkakataong iyon, ay may nadagdag.,.Ang singsing.Singsing na kapareho ng suot ni Gabby OngNapapikit siya.Hindi niya maintindihan kung bakit paulit-ulit ang lalaki na kanyang napaginipan at tila napakalinaw ng panaginip na iyon..sa pagkakataon na ito.Feeling niya ay parang hindi lamang simpleng panaginip.Parang alaala.O kaya naman ay isang bagay na pilit ipinapaalala sa kanya ng kung sino man."Masyado ka lang sigurong pagod."Iyon ang pilit niyang paliwanag sa sarili.Agad siyang bumangon at naghanda para sa trabaho.Ayaw niyang masyadong isipin iyon.Dahil mas lalo lamang siyang maguguluhan.Pagdating niya sa hotel ay agad siyang sinalubong ni Roselle."Good morning!"Ngumiti si Antonette."Good morn

Lumipas ang mga araw. Patuloy pa ringum na ma gulo ang isip ni Gabby sa mga alaala at panaginip na tila unti-unting bumabalik. Ngunit bilang presidente ng kumpanya, hindi niya maaaring pabayaan ang trabaho. Lalo na nang dumating ang isang napakahalagang proyekto. Isang bagong luxury hotel expansion sa Japan. Isa iyon sa pinakamalaking proyekto ng Ong Group para sa year na yon. At personal niyang kailangang asikasuhin ang mga huling negosasyon. Kaya nang umagang iyon ay maaga siyang dumating sa opisina. Nakaupo siya habang binabasa ang mga dokumentong nasa harapan niya. Ngunit kahit ilang beses siyang magpokus... May isang mukha pa rin ang paulit-ulit na pumapasok sa isip niya. Si Antonette. Napailing siya sa sarili. Hindi niya maintindihan kung bakit. Ilang beses na niyang sinubukang balewalain ang nararamdaman niya. Ngunit imbeS na mawala iyon sa isip niya ay parang mas lalo lamang iyong lumalalim. Maya-maya ay kumatok ang assistant niya. "Sir, your flight is ready."

Hindi pa rin mapakali si Gabby.Nakatayo siya sa harap ng malawak na glass window ng kanyang penthouus. Malinaw pa sa mga mata niya ang mga imaheng paulit-ulit na bumabalik—isang batang babae, isang pangako, isang kahon na tila may laman ng kung anong laman na hindi niya maipaliwanag.“Damn…” mahina niyang bulong.Hindi ito normal.Alam niyang hindi siya dapat ganito. Sanay siya sa kontrol. Sanay siya sa rason. Sa logic. Sa mga desisyong hindi naaapektuhan ng emosyon.Pero si Antonette…Bakit siya ang laging sumisingit sa isip niya?At bakit sa bawat ngiti nito, parang may parte ng dibdib niya ang hindi mapakali?Sa kabilang banda, sa maliit na apartment ni Antonette, hindi rin matahimik ang gabi.Nakaupo siya sa gilid ng kama, yakap ang sarili habang nakatitig sa madilim na kisame. Ang katahimikan ng paligid ay lalo lang nagpapalakas ng tibok ng puso niya. Tumingin siya sa kabilang kama, magimbingang tulog ng kssama niya sa kwarto. Su althea, na kasama niya sa loob ng kwarto.“Bakit

Isa-isa nang umuuwi ang mga empleyado, ngunit si Antonette ay nanatili pa rin sa kanyang cubicle.Nakatingin siya sa screen ng computer.Pero hindi niya talaga nakikita ang mga reports.Paulit-ulit pa rin sa isip niya ang eksena kanina.Si Gabby.Si Jiha.Ang yakap.At ang simpleng salitang paulit-ulit na bumabalik sa dibdib niya.“One of my staff.”Bakit parang ang pangit sa pakiramdam pakinggan? Aniya sa isipan.“Antonette?”Napapitlag siya.Si Annie, officemate niya.“Uuwi ka na ba?”“Ah… oo.”“Sure ka? Kanina ka pa tulala.”Ngumiti siya ng pilit.“Pagod lang seguro.” sagot niya “Okay ka lang?”“Oo.”Pero hindi siya okay.At alam niya iyon.Sa hotel suite…Tahimik si Gabby habang nakatayo sa harap ng glass window.Nasa likod niya si Jiha, nakaupo sa sofa, may hawak na wine glass.“Still working too much,” sabi ni Jiha.“Still observing too much,” sagot ni Gabby.Napangiti ito..“Hindi mo pa rin binabago ugali mo.”“Bakit ko babaguhin?”“Because people change.”“SoTahimik sandali.