All Chapters of เมียลับท่านประธาน: Chapter 11 - Chapter 20

คอนโดฯ ห้องภัทรฉันนั่งพิจารณามองหน้าตัวเองในกระจกหลังจากที่ทายาเสร็จ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าที่ว่าผื่นแดงมันเริ่มบางเบากว่าวันก่อน ๆ แม้จะเปลี่ยนแปลงไม่เยอะเท่าไหร่ แต่มันก็ให้ความรู้สึกที่ว่าดีกว่าเดิมแต่แล้วสายตาที่กำลังโฟกัสหน้าตัวเองก็ต้องโฟกัสใครอีกคนที่เดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่ไม่เรียบร้อยเท่าไหร่นัก แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่ฉันสนใจหรอก เพราะเริ่มจะชินแล้ว แต่ที่ฉันสนใจคือพี่ภัทรกำลังเอามือขยี้ตาตัวเองต่างหาก“พี่ภัทรเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”“เคืองตาน่ะ” เขาว่าแล้วทิ้งตัวนั่งลงตรงปลายเตียง “ไม่รู้อะไรเข้าตา”“ให้ฝันดูให้ไหม”“ก็ดี”ฉันลุกออกจากเก้าอี้หน้ากระจกแล้วเดินเข้าไปหาพี่ภัทรที่กำลังกดคลึงดวงตาไปมา นี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่ฉันเห็นอีกฝ่ายถอดแว่นตา ไม่อยากจะสาธยายเลยว่าผู้ชายคนนี้หล่อแค่ไหน ฉันขอยกให้เขาเป็นลูกรักพระเจ้าเลยก็แล้วกัน เพราะไม่ว่าจะใส่หรือถอดแว่นตา เขาก็ยังหล่อมาก ๆ อยู่ดี“ขออนุญาตนะ” สะบัดเรื่องที่กำลังคิดทิ้งไปก่อนที่จะจับหน้าของพี่ภัทรให้แหงนเงยขึ้น ตาจ้องมองเข้าไปที่นัยน์ตาสีดำของอีกฝ่าย ซึ่งพี่ภัทรก็กำลังจ้องมองฉันอยู่เหมือนกันและเมื่อเห็นว่าอะไรเ

ห้องประชุมส่วนกลางทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบเพราะไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา และสาเหตุของการเงียบครั้งนี้คือ ‘ท่านประธาน’ มีส่วนร่วมในการประชุมตักเตือนครั้งนี้ด้วย“มีใครจะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นไหม?” พี่ฟ้าที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเปิดปากถาม เธอกวาดมองก่อนที่จะหยุดที่พี่กุ๊ก “ในฐานะที่กุ๊กเป็นรุ่นพี่ ลองอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นให้พี่กับท่านประธานฟัง”“กุ๊กกับครีมแค่พูดหยอกฝันเองค่ะ แต่ไม่คิดว่าน้องจะคิดเป็นจริงเป็นจัง”เดี๋ยวนะ… ฉันคิดเป็นจริงเป็นจังตอนไหน ฉันยังไม่ได้เอ่ยปากเลยด้วยซ้ำ“แอ้มคิดว่าการที่พูดบูลลี่คนอื่นว่าหน้าเป็นยังไง มันไม่ใช่การหยอกค่ะ”“พริ้งเห็นด้วยกับแอ้มค่ะ”“แต่เมื่อวานพริ้งก็ทำท่าทางรังเกียจฝันจนไม่อยากกินข้าวกับเพื่อนอยู่เลยนะ” เสียงนี้คือเสียงของพี่ครีม“เมื่อวานพริ้งขอโทษฝันไปแล้วค่ะ” ไม่รู้เป็นเพราะกลัวหรืออะไร เพราะหลังจากที่พริ้งพูดจบก็หลุบตามองต่ำทันที ฉันก็เลยเหลือบตามองพี่ภัทรว่าเขามีสีหน้ายังไง โกรธพริ้งที่พูดแบบนั้นกับฉันหรือเปล่า ซึ่งเขายังคงมีสีหน้าเดิม ๆ ไม่เปลี่ยนแปลง“อีกอย่างพี่กุ๊กพูดกับพี่ครีมว่า หากฝันมากินข้าวกับพวกแอ้ม กิน ๆ อยู่แล้วอ้วกพุ่ง มันไม่แ

“เดี๋ยวก็มีคนรู้เรื่องของเรา” เอ่ยพูดออกมาเสียงเบาเพราะกลัวพี่ภัทรจะโกรธ “รอให้ฝันหน้าดีกว่านี้ไม่ได้หรือไง”“อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด”“ก็พี่ภัทรไม่ใช่ฝัน จะไปเข้าใจอะไร”“เถียง?” คนที่พ่วงตำแหน่ง ‘สามี’ หันหน้ามามองฉัน คงเป็นเพราะรถติดสัญญาณไฟแดงจึงหันมาคุยได้ “ต้องให้โทรถามคุณหญิงย่าไหมว่าเลี้ยงหลานยังไงให้เถียงเก่งขนาดนี้”“อย่ามาว่าคุณย่าของฝันนะ” ฉันค้อนตามองคนข้างกายอย่างเอาเรื่อง “ฝันก็แค่พูด เถียงที่ไหน”“นี่แหละที่เขาเรียกว่าเถียง”“งั้นพี่ภัทรก็เถียงฝันเหมือนกันแหละ” ไม่รู้เป็นเพราะออกจากบริเวณบริษัทแล้ว หรือเป็นเพราะอะไรที่ทำให้ฉันกล้าต่อปากต่อคำกับพี่ภัทรแบบนี้“ทีกับคนอื่นไม่เห็นกล้าเถียงแบบนี้” ตาคมกริบจ้องมองฉันนิ่ง “ปล่อยให้เขาว่าอยู่ได้”“ก็ฝันอยากทำงานให้มันราบรื่นนี่นา ใครจะอยากมีปัญหาในที่ทำงาน”“แต่อยากมีปัญหากับพี่ว่างั้น?”“ก็พี่ภัทรชอบหาเรื่องฝัน”“พี่ทำตอนไหน” คำถามและสีหน้าแสดงออกมาอย่างใสซื่อ ต่างจากแววตาที่เริ่มสื่อความแพรวพราวออกมาให้เห็น “พี่เคยหาเรื่องฝันเหรอ”“ก็…”“ก็?”“ก็ช่างมันเถอะ ไม่เคยก็ดีแล้วนี่ ฝันก็ไม่อยากมีปัญหากับพี่ภัทรหรอก” จากตอนแรกที่คิดว่า

“แต่ท่านประธานแต่งงานได้เงียบมากเลยนะ ไม่มีใครรู้ข่าวเลยว่าไปแอบแต่งตอนไหน แต่งกับใคร”“ก็จริง แต่ฉันว่าระดับท่านประธานแล้ว ทั้งหน้าตา ทั้งฐานะการเงิน ทั้งการงาน ผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นลูกผู้ดี หรือลูกไฮโซแน่นอน”คำว่า ‘ลูกผู้ดี’ กับ ‘ลูกไฮโซ’ ทำให้ฉันสะอึกแทบจะทันที อยากจะบอกเหลือเกินว่าภรรยาของท่านประธานนั่งอยู่ตรงนี้ มากกว่านั้นยังไม่ใช่ลูกผู้ดีอีกต่างหาก เป็นแค่ลูกที่เกิดมาจากความผิดพลาดของพ่อกับแม่แค่นั้น“ไม่แน่หรอกพี่แวว ถ้าคนคู่กันแล้ว ฐานะต่างกันก็คู่กันได้” พริ้งคงจะเห็นสีหน้าแห้ง ๆ ของฉันจึงเอ่ยปากพูดเหมือนกำลังให้กำลังใจฉันเล่าหรือยังว่าตอนนี้เราสนิทเหมือนเป็นเพื่อนกันแล้วนะ ไม่ว่าจะเป็นแอ้มหรือพริ้ง ตอนนี้ฉันสนิททั้งสองคนเลย“มันก็ใช่แหละ แต่กรณีแบบนี้มันหาย้ากยาก น้อยมากที่จะได้เห็น”“เอาน่า มันมีก็แล้วกัน”“เห้อ ทำงานต่อดีกว่า จะได้รีบกลับบ้านไปแต่งตัว”ทุกคนเลิกสนใจหัวข้อนี้แล้ว มีแต่ฉันนี่แหละที่ยังนั่งคิดถึงมันอยู่ ขนาดไม่เปิดตัวทุกคนยังคิดขนาดนี้ หากเปิดตัวแล้วเห็นว่าเป็นฉันที่เป็นเมียของท่านประธาน มันจะเป็นยังไงนะคิดไม่ออกจริง ๆร้านชิลบาร์“เป็นครั้งแรกที่แอ้มได้เ

“หวาน” คนที่ปรนเปรอให้กันจนไปถึงฝั่งฝันยืดตัวขึ้นสูง นัยน์ตาสีดำจ้องมองฉันที่กำลังนอนอ่อนระทวยก็โน้มตัวลงมาหา “อยากรู้รสชาติของตัวเองไหม”ไม่รู้ว่าเป็นคำถามหรือประโยคบอกเล่า เพราะหลังจากพูดจบพี่ภัทรไม่รอให้ฉันเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาเลยสักนิด เขาประกบปากจูบฉันอย่างเร่าร้อน ครั้งนี้ไม่มีการดูดคลึงอะไรทั้งนั้น เมื่อปากประกบติดชิดกัน เรียวลิ้นชื้นสอดแทรกเข้ามาในปากของฉันทันทีความเคลิบเคลิ้มกลับมาอีกครั้งเมื่อพี่ภัทรเกี่ยวกระหวัดแลกลิ้นครั้งแล้วครั้งเล่า เหมือนว่าชอบโพรงปากของฉันนักหนา แต่ไม่นานความเคลิบเคลิ้มก็หายไปเมื่ออีกคนถอนปากออกพร้อมมองฉันอย่างอ่อนโยน“ไม่ต้องเกร็ง เข้าใจไหม” มือหนาลูบผมฉันอย่างปลอบโยน “มันเจ็บแค่ครั้งแรก”ฉันไม่ได้ตอบรับ เพียงแค่พยักหน้ารับเท่านั้น พี่ภัทรก้มลงหอมแก้มฟอดใหญ่ก่อนที่จะยันตัวขึ้น ซึ่งแน่นอนว่าสายตาของฉันจับจ้องที่เขาทุกการเคลื่อนไหว ไล่จากใบหน้าหล่อเหลาที่นานครั้งจะเห็นถอดแว่นตามาจนถึงร่างสุดฮอตที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเป็นลอนสวยงาม จนสุดท้ายสายตาก็เลื่อนต่ำโฟกัสลงที่ ‘ส่วนนั้น’ ของเขาด้วยความที่ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนจึงกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ และพี่ภัทรค