All Chapters of เมียลับท่านประธาน: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 11 เจอดีไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าคนที่เคี่ยวเข็ญกันเมื่อคืนยังตื่นมาออกกำลังกายในช่วงเช้าได้เป็นปกติ ต่างจากฉันที่ไม่ได้ทำอะไรแต่ดันรู้สึกระบมไปทั้งร่าง จะก้าวจะเดินหรือนั่งก็รู้สึกแสบแปล๊บที่ตรงนั้นไปหมด ยังดีที่เมื่อคืนพี่ภัทรไม่ได้ทำมากกว่าหนึ่งครั้ง อาจเป็นเพราะรู้ว่ามันคือครั้งแรกของฉัน อีกทั้งวันนี้ฉันต้องมาทำงานจึงปล่อยให้นอน แม้ว่าตอนปล่อยสายตาจะอาลัยอาวรณ์ร่างฉันมากก็เถอะฉันมองเสี้ยวหน้าของสามี ‘นิตินัยและพฤตินัย’ ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ยังดีที่พี่ภัทรตื่นมาไม่ได้ทำตัวหวานเยิ้ม หรือขุดเรื่องเมื่อคืนมาเล่าเย้าแหย่กัน ฉันจึงไม่ต้องกระดากอายอะไรมาก แม้จะมีความรู้สึกนั้นอยู่บ้าง แต่เมื่ออีกคนไม่เอ่ยอะไร มันก็เลยช่วยลดความรู้สึกแปลก ๆ ได้มากเลยทีเดียว“เที่ยงนี้ฝันอาจจะไม่ได้ไปกินข้าวกับพี่ภัทรนะคะ” วันนี้ต้องการหลบหน้าเพื่อทำใจก็เลยเอ่ยบอกในสิ่งที่วางแผนไว้ว่าจะทำ“ทำไม?” คนที่ขับรถอยู่นั้นหันมามอง “ไม่อยากกินข้าวกับพี่แล้วเหรอ”“เปล่านะ ฝันแค่อยากกินข้าวกับเพื่อนบ้าง” รีบอธิบายเพราะกลัวอีกคนจะคิดไปไกล “อีกอย่างแอ้มกับพริ้งก็คะยั้นคะยอฝันหลายวันแล้ว ฝันไม่อยากปฏิเสธเพื่อน

บทที่ 12 เกินเยียวยา“ผื่นแบบนี้ไม่ต่างจากผื่นที่หน้าเลยนะ”“เป็นผื่นเหมือนกันเหรอคะ” ฉันถามพร้อมวิเคราะห์ผื่นตัวเองไปด้วย เรื่องของเรื่องคือเมื่อเช้าตื่นมาแล้วรู้สึกคันไปตามแขนกับขา พอสังเกตดูดี ๆ มันเป็นผื่นแดงที่กำลังจะเห่อตัวขึ้นมา พี่ภัทรกลัวว่ามันจะเป็นหนักก็เลยพามาหาหมอเพื่อป้องกันไว้ก่อน“สรุปคือ?” และนี่คือเสียงของพี่ภัทรที่เอ่ยแทรกขึ้นมา เพียงเท่านั้นก็ทำให้คุณหมอถอนหายใจออกมาได้“ทำไมมึงไม่รอข้างนอกไอ้ภัทร กูจะได้ตรวจคนไข้สะดวก ๆ”“กูนั่งอยู่ตรงนี้ หมอไม่สะดวกตรงไหน”“ไม่สะดวกตรงที่กูจะจับแขนคนไข้แล้วมึงมองตาเขม็งนี่แหละ”“ไม่ต้องจับก็ตรวจได้”“เป็นหนัก...” เป็นอีกครั้งที่คุณหมอถอนหายใจออกมายาว ๆ ราวกับว่าเบื่อหน่ายนักหนา “แนะนำให้เช็กสมอง”“เอ่อ… แล้วตกลงผื่นของฝันมันเป็นเพราะแพ้อะไรเหรอคะ” เพราะไม่อยากให้พี่ภัทรแสดงอาการแปลก ๆ ออกมาให้คุณหมอเห็นอีก และไม่อยากโดนคุณหมอแซวจึงรีบเอ่ยถามในเรื่องที่อยากรู้“แพ้สารเดียวกันครับ หน้าแพ้อะไร ตัวก็แพ้สารนั้น” คุณหมอหยิบกระปุกยาที่ยึดไว้คราวก่อนขึ้นมาพร้อมใบเอกสารอะไรสักอย่าง “ยากระปุกนี้มีสารสเตียรอยด์ผสมอยู่ ซึ่งเป็นสารชนิดรุนแรง”

บทที่ 13 หึงจนกระวนกระวายหลายวันต่อมา“แกเอ้ย! ฉันมีเรื่องมาเมาท์อีกแล้วจ้า” พี่แววที่เปรียบเสมือนหอกระจายข่าวเดินดุ่ม ๆ เข้ามาในห้องพร้อมเอ่ยคำที่ชินหูออกมาให้ได้ยิน ซึ่งทั้งห้องตอนนี้ต่างจ้องมองพี่แววเพื่อที่จะรอฟังข่าวรายวัน มีเพียงพี่ฟ้าเท่านั้นที่ทำได้แค่ส่ายหัวไปมา“ข่าวอะไรอะพี่แวว”“ก็คุณแอนแฟนเก่าท่านประธานน่ะสิ ใช้เส้นสายจนตอนนี้เข้ามาเป็นพนักงานที่บริษัทนี้แล้วนะ”“จริงเหรอ”“เออสิ เห็นโซนผู้บริหารเล่าให้ฟังว่าคุณแอนน่ะตามตื๊อท่านประธานเกือบทุกวัน แต่ก็โดนไล่ออกจากบริษัททุกวัน ครั้งนี้เลยให้พ่อเนรมิตตัวเองเข้ามาอยู่ในบริษัทเพื่อที่จะไม่โดนไล่ออกล่ะมั้ง”“แต่ท่านประธานแต่งงานแล้วไม่ใช่เหรอ แหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายก็เด่นขนาดนั้น”“อาจจะเอามาใส่หลอกคุณแอนก็ได้ใครจะไปรู้”ไม่รู้ตอนนี้จะคิดมากกับเรื่องไหนก่อนดี ระหว่างเรื่องที่คุณแอนแฟนเก่าพี่ภัทรกลับเข้ามาพัวพันกับเขาอีกครั้ง หรือเรื่องที่ฉันกำลังรู้สึกไม่ดีอยู่ในขณะนี้ ความรู้สึกมันกังวลยังไงชอบกล ซึ่งมันเป็นความรู้สึกที่ฉันไม่ชอบเลย มันทำให้ฉันควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้“ไม่หรอก ท่านประธานคงจะแต่งงานแล้วนั่นแหละ” แอ้มพูดขึ้นพร้อ

บทที่ 14 ออกตัวปกป้องหลังจากวันนั้นที่พี่ภัทรบอกว่าจะพากลับมาเยี่ยมคุณย่า วันนี้เราทั้งคู่ต่างก็มาอยู่ที่บ้านใหญ่แล้ว ที่ต้องบอกว่าบ้านใหญ่เพราะหลังจากที่แต่งงานกับพี่ภัทร คุณย่าก็ยกเรือนไม้หลังเล็กที่อยู่ท้ายสวนให้ฉันกับพี่ภัทรเพื่อเป็นของขวัญวันแต่งงาน ฉันจึงไม่มีสิทธิ์ในบ้านใหญ่อีกต่อไปแต่มันก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องเจอสายตาเหน็บแนมของน้าบุตรกับพี่ตรี“แล้วเราจะอยู่กันกี่วันล่ะ ไม่มีงานหรอกหรือตาภัทร” คุณย่าเอ่ยถามในขณะที่เรากำลังนั่งทานอาหารร่วมกัน ซึ่งตอนนี้ทั้งโต๊ะมีคุณย่า ฉัน พี่ภัทร น้าบุตร และพี่ตรี“ว่าจะนอนที่นี่หนึ่งคืนครับ กลับไปนอนที่บ้านอีกหนึ่งคืน” พี่ภัทรตอบพร้อมตักอาหารใส่จานให้ฉันเหมือนที่เคยทำทุกครั้งเวลาที่กินข้าวด้วยกัน“เรื่องงานก็มีครับ แต่เป็นวันหยุดก็เลยกลับได้”“พูดถึงเรื่องงาน ยัยตรียังไม่มีงานทำเลยค่ะคุณแม่ ถ้าบุตรจะฝากยัยตรีให้ไปทำงานกับคุณภัทรที่ภูเก็ต คุณภัทรจะว่าอะไรไหมคะ”“ฝากได้ครับ แต่ที่บริษัทยังไม่ได้เปิดรับพนักงานตอนนี้”“ยัด ๆ เข้าไปก็ไม่ได้เหรอคะ” และนี่คือเสียงของพี่ตรี “พอดีว่าตรีอยากลองทำงานไกลบ้านดูบ้าง แต่ไม่รู้จะทำที่ไหน”“ยัดก็ไม่ได้ครับ”

บทที่ 15 เรือนไม้ท้ายสวนถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันคงให้พี่ภัทรรังแกตั้งแต่ตอนนั้น คงไม่ประวิงเวลาไว้แล้วมานั่งตื่นเต้นแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่มันไม่ใช่ครั้งแรกของเราเลยด้วยซ้ำ มันเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้แต่ก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้อยู่ดีแอ๊ด ~เสียงประตูไม้ถูกเปิดออกพร้อมคนร่างหนาที่เปลือยท่อนบนเดินเข้ามาในห้อง กลิ่นบุหรี่อ่อน ๆ ลอยเข้ามาให้ได้กลิ่นพอเลือนรางบ่งบอกได้ว่าเมื่อครู่นี้พี่ภัทรออกไปทำอะไรมาหัวใจฉันเต้นรัวไม่เป็นส่ำเมื่อเห็นคนหน้าตายเดินไปปิดไฟแล้วย่างกรายมาที่เตียงนอน มือหนากระตุกเชือกกางเกงผ้าบางออกก่อนที่กางเกงตัวดังกล่าวจะไหลลงไปกองอยู่กับพื้น เผยให้เห็นความแข็งใหญ่ที่ตั้งผงาดอยู่หน้าขาชัดเจนรู้อย่างนี้ปิดไฟหัวเตียงก่อนก็ดี…“ดื้อไม่ได้แล้วนะฝัน”“ไม่ได้ดื้อสักหน่อย” รู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ต้องโดน “พี่ภัทรห้ามทำแรงนะ มีคนผ่านมาได้ยิน”“บ้านอยู่หลังสวนขนาดนี้ ใครจะผ่านมาได้ยิน” พี่ภัทรเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่มือกำลังปลดเปลื้องชุดนอนฉันออกจากกาย และไม่นานทั้งร่างก็เปลือยเปล่าไม่ต่างจากคนที่นอนคร่อมทับฉันอยู่ในขณะนี้แต่ที่พี่ภัทรว่าก็ไม่เกินจริง เรือนไม้หลังนี้อยู่หลั