All Chapters of เมียลับท่านประธาน: Chapter 51 - Chapter 60

บทที่ 26 ผัวลับภัทรเปิดประตูเข้ามาในห้องพร้อมหูที่ได้ยินเสียงโทรทัศน์ดังอย่างต่อเนื่อง ตาคมที่อยู่หลังแว่นจับจ้องไปที่ผู้หญิงร่างเล็กที่นอนอยู่บนโซฟาตัวยาวในโซนห้องนั่งเล่น เขาค่อย ๆ ปิดประตูแล้วก้าวเดินเข้าไปหาเธออย่างมั่นคงวันนี้มีประชุมงานด่วนจึงกลับบ้านช้ากว่าปกติ เพราะแบบนี้เลยทำให้ปลายฝันมานอนรอเขาอยู่ตรงนี้“อื้อ…” เสียงหวานร้องในลำคอเมื่อสัมผัสถึงอะไรบางอย่างแตะที่ร่างกายของเธอ มือหนาค่อย ๆ ลูบผมเมียตัวเองอย่างเชื่องช้า สองตายังคงจับจ้องใบหน้าของเธออยู่อย่างนั้นปลายฝันเป็นผู้หญิงที่สวย…แม้หน้าจะเป็นผื่นแพ้ แต่เธอก็ยังสวยอยู่ดีแววตาของภัทรทอแสงลงเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เมียงอนจนต้องไปนอนห้องเพื่อน ยอมรับว่าเขาเผลอตำหนิเธอแรงจริง ๆ ตำหนิจนอีกฝ่ายมองเขาด้วยแววตาที่ไม่เคยเห็นมาก่อน มันสื่อออกมาให้เห็นถึงความน้อยใจและเสียใจ เพราะแบบนั้นหลังจากที่จบประชุมแล้วจึงเดินตามเธอไป ยืนรออยู่หน้าห้องน้ำอย่างใจจดใจจ่อแต่สุดท้ายก็ไม่ได้คุยอยู่ดีเพราะดันมีคนเข้ามาทักก่อน แม่กระต่ายน้อยเลยหนีเขาไปได้แต่นั่นคงไม่ใช่เหตุการณ์ที่เขารู้สึกแปลกมากมายอะไรนัก เหตุการณ์ที่ทำให้รู้สึกจริง ๆ คื

บทที่ 27 กล่อมนอน“พี่ภัทรจะไปไหนคะ” ฉันเอ่ยถามคนที่กำลังหอบงานออกไปข้างนอก เหมือนว่าจะทำงานตอนตีสองอย่างไรอย่างนั้น “ไม่นอนเหรอ…”“จะออกไปเคลียร์งานสักหน่อย” เขาว่าแล้วเดินเข้ามาหาฉันพร้อมกดจูบลงที่หน้าผากแผ่วเบา “นอนเถอะ ดึกแล้ว”เพราะคิดว่าวันนี้มันดึกเกินที่จะต้องไปงอนง้อใคร จึงทิ้งตัวลงนอนพร้อมดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกาย พยายามที่จะไม่คิดถึงคนที่มีท่าทางแปลก ๆ แต่สมองก็อดคิดไม่ได้ฉันเลื่อนมือลงไปที่กลางร่างเมื่อรับรู้ว่ามีอะไรไหลเยิ้มอยู่ตรงนั้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันคืออะไร ถ้าไม่ใช่ ‘ความใคร่’ ที่พี่ภัทรได้ฝากไว้เมื่อไม่นานมานี้ คิดได้ดังนั้นจึงลุกขึ้นนั่งเพราะเริ่มรู้สึกหงุดหงิดตัวเอง จะนอนก็นอนไม่หลับเพราะคิดถึงแต่หน้าของคนบางคน และคิดถึงสัมผัสที่เขาทิ้งไว้ให้ขาสองข้างรีบก้าวเดินไปหาพี่ภัทรที่ห้องทำงานทันที“พี่ภัทร…”เสียงเรียกของฉันทำให้คนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานภายในห้องเล็กเงยหน้าขึ้นมอง“ทำไมไม่นอน?” ตาคมจ้องฉันนิ่ง “นอนไม่หลับเหรอ”“ค่ะ ฝันนอนไม่หลับ” ฉันทำใจกล้าหน้าด้านเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนตักของพี่ภัทรอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน เงยหน้ามองอีกฝ่ายก็พบว่าหัวคิ้วเข้ม ๆ เลื่อนเข้าห

บทที่ 28 จุดเริ่มต้นหนึ่งอาทิตย์ต่อมาบ้านเตชะวรวงศ์“สวยมาก” ปลายจมูกโด่งกดลงที่ซอกคอของฉันทันทีที่เสียงนั้นพูดจบ เพราะกลัวว่าคนที่ยืนซ้อนหลังของจะขึ้นจึงต้องรีบดันเขาให้ออกห่าง“ไม่เอาค่ะ งานจะเริ่มแล้วนะ”“อืม”“ทำหน้าดี ๆ หน่อยสิคะ”“เปลี่ยนชุดตอนนี้ทันไหม พี่ไม่อยากให้ใครเห็นเมียพี่สวยแบบนี้” ถ้อยคำตรงไปตรงมาทำให้ฉันอดที่จะเขินไม่ได้ อีกทั้งสีหน้าหวงแหนที่สื่อออกมาให้เห็น ยิ่งทำให้ไม่กล้าสบตาคนเป็นสามีนี่ใช่ถ้อยคำบอกรักที่ไม่มีคำว่ารักหรือเปล่านะ อยากรู้จัง“ถ้าเข้าไปในงานฝันก็ไม่สวยแล้ว” ฉันแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไรแล้วระบายยิ้มออกมาก่อนที่จะหันหน้าไปหาคนเป็นสามี “อีกอย่างไม่มีใครมายุ่งวุ่นวายกับฝันหรอกค่ะ ถ้ามีจริง ๆ ฝันคงไม่หลุดรอดมาจนถึงมือพี่ภัทร”“อยู่เป็น” มือหนาแตะลงที่แก้มฉันแผ่วเบา ตาคมสื่อความลุ่มหลงออกมาให้เห็น ไม่นานเจ้าของร่างสูงก็ถอยห่างออกไป คงกลัวว่าจะอดใจไม่ไหวนั่นแหละฉันเดินเกาะแขนพี่ภัทรเข้างานที่ถูกจัดอยู่หน้าลานบ้านใหญ่ และเมื่อโผล่เข้ามาก็ต้องได้พบกับสายตาของใครต่อใครที่มองมาอย่างอยากรู้อยากเห็น และที่อยากรู้อยากเห็นก็คงเพราะฉันเคยมีข่าวคบหากับพี่ก้อง ตอน

บทที่ 29 เริ่มมีอาการหลายวันต่อมา“แกว่าช่วงนี้บริษัทเรามีปัญหาไหม?”“เออ ฉันว่าสีหน้าฝั่งบริหารแต่ละคนเครียดมาหลายวันแล้วนะ คิดเหมือนกันว่าบริษัทอาจจะมีปัญหา”“หรือว่าสินค้าของเราขายไม่ออก”“พูดอะไรบ้า ๆ ก็เห็นตัวเลขอยู่ว่ามันเป็นยังไง”ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อได้ยินพี่ ๆ พูดกันแบบนั้น มันไม่เกินจริงเลยว่าตอนนี้บริษัทเหมือนจะมีปัญหา เพราะช่วงนี้พี่ภัทรกลับบ้านดึกทุกวัน เห็นว่าประชุมโปรเจกต์ใหม่ที่กำลังจะเปิดตัว ตอนแรกโปรเจกต์นี้จะเปิดตัวอีกหลายเดือน แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงเลื่อนระยะเวลาเข้ามาไม่รู้ว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะฉันหรือเปล่าที่เป็นต้นเหตุวันนั้นที่พี่ภัทรบอกว่าจะจัดการพี่ก้อง นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วที่ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีเพียงงานในบริษัทที่กำลังหมุนด้วยความเคร่งเครียด เพราะแบบนี้จึงอดคิดมากไม่ได้ว่าสาเหตุมันมาจากตัวฉัน“ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” ฉันหันไปบอกแอ้มแล้วเดินออกจากแผนก เปลี่ยนเป้าหมายจากที่ว่าจะไปห้องน้ำคือแวะไปที่แพนทรี ชงกาแฟรสโปรดให้พี่ภัทรก่อนที่จะเดินลัดเลาะไปยังโซนบริหาร คงเป็นเพราะฉันเดินจนชินจึงไม่รู้สึกกลัวเหมือนช่วงแรก ๆ ที่ขึ้นมาหาพี่ภัทรบนนี้“คุณ

บทที่ 30 อ่อนไหวเมื่อช่วงอาทิตย์ก่อนฉันคิดว่าทางบริษัทมีปัญหาหนักแล้ว แต่พอเข้าสู่อาทิตย์นี้มีปัญหาหนักกว่านั้นมาก พูดก็พูดว่าฉันไม่เห็นหน้าพี่ภัทรมาสามวันแล้ว เขาอยู่กินที่บริษัทตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ไม่โผล่หน้ามาให้เห็นทั้งที่บริษัทและที่ห้อง มีเพียงนาน ๆ ครั้งที่ส่งข้อความมาหา แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไรไม่รู้ว่ามีปัญหาอะไรร้ายแรงหรือเปล่าเขาไม่ได้บอก และฉันก็ไม่กล้าที่จะถาม“ช่วงนี้ท่านประธานกับคุณแตดูสนิทสนมกันแปลก ๆ ชอบกล”“เออจริง ได้ข่าวเมาท์ ๆ กันอยู่นะว่าอาจมีซัมติง”“มันจะเป็นไปได้เหรอ แหวนนิ้วนางข้างซ้ายของท่านประธานก็โชว์เด่นขนาดนั้น”“หรือคุณแตจะเป็นภรรยาท่านประธาน”“ก็เห็นหลายคนพูด…”ฉันเดินออกจากแผนกโดยที่ไม่รอให้ใครต่อใครพูดจบ หัวใจเต้นถี่เร็วขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สิ่งที่พยายามไม่คิดตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาตีตื้นจนฉันรู้สึกอยากอาเจียน คิดได้ดังนั้นจึงวิ่งเร็ว ๆ ไปที่ห้องน้ำ ปลดปล่อยของที่มันเหมือนจะกดดันออกมาจนหมดสิ้นน้ำตาที่พยายามกักเก็บไว้ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ อารมณ์ตอนนี้เข้าขั้นอ่อนไหวอย่างรุนแรง ไม่รู้เป็นเพราะฉันเครียดเรื่องที่บริษัทแทนพี่ภัทร หรือเป็นเพราะ