All Chapters of เมียลับท่านประธาน: Chapter 41 - Chapter 50

ลมหายใจของฉันเริ่มกลับมาสะดุดอีกครั้งเมื่อจบประโยคนั้น เรียวขาสองข้างก็ถูกจับยกขึ้นพาดไหล่กว้างของอีกคน ความแข็งค่อย ๆ มุดตัวเข้ามาในช่องฉ่ำแฉะที่สุขสมไปเมื่อครู่นี้ แต่เป็นการมุดที่กระแทกเข้ามาครั้งเดียวจนสุดลำ“อ๊ะ”ความเสียดเสียวและความจุกแน่นทำให้ฉันยกมือขึ้นปิดปากไว้เพราะกลัวว่าตัวเองจะร้องออกมาเสียงดัง ซึ่งมันต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วเพราะอาวุธของพี่ภัทรไม่ใช่อันเล็กอันน้อยเลย เขาไม่เข้าข่ายคำว่าเล็กเลยสักนิด“ฝัน”พี่ภัทรเรียกฉันเสียงพร่าในขณะที่สะโพกยังกดดันความแข็งเข้ามาถี่รัว ราวกับว่ามีแรงเท่าไหร่ก็ใส่เข้ามาไม่ยั้งจนร่างเล็ก ๆ สั่นคลอนไปตามแรงกระแทกกระทั้นของอีกคน ส่วนฉันยังคงใช้มือปิดปากตัวเองแน่นพร้อมปล่อยเสียงร้องอู้อี้ออกมา และเหมือนพี่ภัทรจะรู้และอยากแกล้งจึงจ้วงแทงเข้ามาไม่ยั้ง ยิ่งฉันหลับหูหลับตาพร้อมทำหน้าเหยเกมากเท่าไหร่ เขายิ่งเสียบเสยท่อนแข็งเข้ามาแรงเท่านั้นจากเมื่อก่อนที่ได้ลองท่าธรรมดาก็จุกมากอยู่แล้ว ไม่เคยรู้เลยว่าการที่ขาชี้ฟ้าแบบนี้มันจะจุกมากกว่าเดิมหลายเท่า รับรู้ได้เลยว่าท่อนเอ็นของพี่ภัทรสอดเสยเข้ามาในร่างฉันได้ลึกจริง ๆตับ! ตับ! ตับ! ตับ!“พะ…พี่ภัท

พี่ภัทรใช้เวลาไม่นานก็มาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่งที่อยู่ในย่านที่เจริญหูเจริญตาพอสมควร มองออกเลยว่าเป็นร้านอาหารกึ่งบาร์ ภายในร้านจัดตกแต่งสวยงามจนตอนนี้ลูกค้าแน่นเต็มร้านไปหมด และลูกค้าที่ว่ามีแต่นักท่องเที่ยวต่างชาติก็ว่าได้“มันมาแล้ว”หลังจากที่เดินเข้ามาด้านในสุดของร้าน ซึ่งเป็นบริเวณส่วนตัวมากพอสมควร เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นพร้อมผู้ชายตัวโตสามคนหันมามองเป็นตาเดียวพี่ภัทรถอนหายใจเล็กน้อย แต่ก็ใช้มือใหญ่ ๆ จับฉันนั่งลงข้างตัวเอง และเชื่อไหมว่าสายตาของผู้ชายทั้งสามยังจับจ้องที่ฉันอยู่เหมือนเดิม“มึงจะไม่แนะนำ?”“นั่นไอ้สอง” คนข้างกายพยักพเยิดหน้าไปที่ผู้ชายที่เอ่ยพูดเมื่อครู่นี้ ก่อนที่จะหันไปหาผู้ชายอีกคนที่นั่งใกล้คุณสอง “นั่นไอ้รัน”“…” ไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมา มีเพียงรอยยิ้มบาง ๆ เท่านั้นที่บ่งบอกว่าพวกเขายังรับฟังพี่ภัทรอยู่“ส่วนนั้นไอ้หมอธีร์”หาหมอมาตั้งนานเพิ่งรู้ว่าคุณหมอชื่อธีร์ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยกมือขึ้นไหว้ทั้งสามอยู่ดี “สวัสดีค่ะ”“ฝันเมียกู”“แนะนำแบบเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ” คุณสองเย้าแหย่ด้วยสีหน้านิ่ง ๆ มีเพียงมุมปากเท่านั้นที่ยกยิ้มเล็ก ๆ ก่อนที่จะคว้าแก้วเหล้าไปกระดก“หิวข

“พี่ตรีเอาเรื่องของเรามาพูดในบริษัท” นี่แหละคืออีกหนึ่งประเด็นที่ฉันกลัว มันก็น่าคิดไม่ใช่เหรอ เพราะพี่ตรีไม่ได้ชอบอะไรฉันมากมายอยู่แล้ว การที่เธอโผล่มาที่นี่ ก็เท่ากับว่ามีจุดประสงค์อะไรแอบแฝงสักอย่าง“ตราบใดที่พี่ยังนั่งอยู่ตรงนี้ จะไม่มีใครทำอะไรได้ ถ้าพี่ไม่อนุญาตให้ทำ” สายตาแน่วแน่ของพี่ภัทรทำให้ฉันมองเขาอยู่อย่างนั้น “และจะไม่มีใครทำอะไรเมียพี่ได้เหมือนกัน”“…”“ฝันเชื่อใจพี่หรือเปล่า”ฉันไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่พยักหน้ารับกับคำถามนั้นเท่านั้น แม้ใจจะรู้ดีว่าพี่ตรีเป็นคนยังไง แต่ถ้าเทียบกับพี่ภัทรแล้ว เธออาจจะไม่ได้ครึ่งความร้ายกาจของเขาเลยด้วยซ้ำ“งั้นเดินมาหาพี่”“ไม่เอา”“พี่ไม่ทำอะไรหรอก” สายตากดดันพร้อมน้ำเสียงที่สื่อออกมาว่าต้องการให้ฉันทำตามที่เขาบอก เป็นเหตุให้ขาสองข้างก้าวเดินไปหาเจ้าของห้องทำงาน และเมื่อเดินมาถึงตัวเขาปุ๊บ ร่างเล็ก ๆ ก็ถูกดึงให้นั่งทับตักแกร่งทันที“พี่ภัทร…ไหนว่าจะไม่ทำอะไรไง”“ก็ไม่ได้ทำ”“แล้วกอดฝันทำไม”“พี่จะพักสายตา” คนหน้ามึนว่าแล้วซบหน้าลงที่ตัวของฉัน แถมยังถอดแว่นตาออกอีกต่างหาก “นั่งนิ่ง ๆ ให้พี่กอดสักสิบนาที”แม้จะอยากลุกออกจากตรงนี้เพราะกลัว

ฉันกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเองอีกครั้ง และเมื่อพี่ฟ้าเห็นฉันกลับมาแล้วจึงเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้ พร้อมเทรนงานให้ใหม่ทั้งหมด‘พี่จะไม่ให้ใครมาแหกลูกน้องพี่ได้อีก’พูดก็พูดว่าพี่ฟ้าเปรียบเสมือนแม่เสือที่คอยปกป้องลูกเสืออย่างฉันมาก แต่ก็ไม่ได้ปกป้องโดยที่ไม่ตำหนิอะไร ก็มีตำหนิชี้ให้เห็นถึงความผิด แต่ก็ไม่ได้รุนแรงเท่าที่พี่ภัทรทำ“แอ้ม” เมื่อคิดอะไรได้ก็หันไปหาเพื่อนพร้อมเอ่ยเรียกเธอเบา ๆ“หือ” แอ้มที่นั่งดมยาดมหันมาหาฉันงง ๆ ไม่นานตาก็เบิกกว้างขึ้น “ฝันร้องไห้มาเหรอ ร้องไห้ทำไม”ขี้สังเกตจังเลย“คืนนี้ขอไปนอนด้วยได้ไหม”“ห้ะ!”“ตกใจอะไรเล่า”“อย่าบอกนะว่าที่ไปกับพี่ฟ้าเมื่อช่วงสายโดนท่านประธานเฉ่งมา” แอ้มเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้“อืม ทำงานพลาดนิดหน่อย”“แล้วตกลงคือยังไง งอนเหรอเลยขอมานอนกับแอ้ม”“ไม่รู้สิ พูดตรง ๆ ว่าฝันรู้สึกไม่ดี ยังไม่อยากเห็นหน้าหรือคุยกันตอนนี้ ฝันยังแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวไม่ได้”“ก็เลยจะแยกกันนอนใช่ไหม”“ใช่”“นอนได้ ถ้าท่านประธานไม่เอาปืนมายิงห้องแอ้มน่ะนะ”“ขอบคุณนะ”พี่ภัทรอาจจะไม่รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำที่ไม่เห็นฉันกลับไปนอนที่ห้อง เพราะขนาดอยู่ในห้อง

“ฝันลดให้เหลือแค่ห้าวันก็ได้ค่ะ” เห็นแก่ที่เขายอมขอโทษทั้ง ๆ ที่ฉันเป็นคนผิดละกัน ไหนจะคำพูดที่ยาวเฟื้อยนั่นอีก“สามวันได้ไหม” แล้วคนที่ทำเป็นพูดดีก็เข้ามาซุกไซ้ฉัน ใช้น้ำเสียงออดอ้อนอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน “พี่เพิ่งได้กลับมากอดฝันไม่กี่วันนี่เอง ไม่สงสารพี่เหรอ”“ตอนที่พี่ภัทรตำหนิฝัน พี่ภัทรไม่สงสารฝันบ้างเหรอคะ”“…”เงียบเลยแฮะ สงสัยจะเล่นแรงไป“ลดเหลือแค่สี่วัน ถ้าพี่ภัทรไม่โอเคก็กลับไปเป็นหนึ่งอาทิตย์เหมือนเดิม”“สี่วันก็สี่วัน”“ถ้าตกลงตามนั้นก็ลุกออกไปจากตัวฝันได้แล้วค่ะ ฝันจะนอนแล้ว”“ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ พี่คงให้คุณวาเข้าประชุมแทน” พี่ภัทรถอนหายใจออกมาราวกับว่ามันเป็นเรื่องหนักสำหรับเขา“แต่พี่ไม่อยากให้คนอื่นมาด่าเมียพี่ พี่ก็เลยไปนั่งอยู่ตรงนั้น”“พี่ภัทรก็เลยด่าให้แทนใช่ไหมคะ” ฉันพูดติดตลกแม้ความรู้สึกตอนนั้นจะไม่ตลกเลยก็ตาม แต่ไม่อยากให้พี่ภัทรรู้สึกไม่ดีกับการที่เขาตำหนิฉัน จึงต้องเอ่ยเหมือนไม่รู้สึกอะไรแล้ว“ตอนนั้นถ้าพี่ไม่ออกตัวตำหนิฝัน คนอื่นก็จะตำหนิฝันแทนพี่”“…”“ระหว่างนั่งฟังคนอื่นตำหนิเมียตัวเอง กับพี่ตำหนิเอง พี่ขอเลือกอย่างหลังดีกว่า”เหตุผลข้อนี้ของพี่ภัทรทำใ