All Chapters of เมียลับท่านประธาน: Chapter 31 - Chapter 40

“แกจะเอ่ยถึงคนที่จากไปแล้วทำไม ปล่อยให้ชุไปสบายเถอะ ไม่ต้องดึงเธอมาพูดหรอก” อาทัศน์เปิดปากพูดหลังจากที่ทั้งห้องเงียบไปนาน“ผมเอ่ยเพราะคิดถึงแม่ และผมเชื่อว่าพ่อก็คงจะคิดถึงแม่เหมือนกัน” ตาคมที่อยู่หลังแว่นมองพ่อตัวเองเล็กน้อย ไม่นานก็หันไปมองคุณน้าญาวีที่เริ่มทำสีหน้าไม่ดี“อ้อ… ลืมไปว่าน้าญาก็นั่งอยู่ตรงนี้”“เอาเถอะ คนที่อยู่ก็ดูแลกันไป ส่วนคนที่จากไปแล้วเราทำอะไรไม่ได้ คงทำได้แค่คิดถึงเหมือนอย่างที่เจ้าภัทรว่า”“ญาก็คิดเหมือนคุณพ่อค่ะ ไม่ว่าอดีตใครจะทำอะไรไว้ แต่นั่นมันก็นานมาแล้ว ญาไม่ได้คิดมากแล้วค่ะ”“น้าญาน่าจะคิดหน่อยก็ดีนะครับ”“…”“เรื่องในอดีต ใครทำอะไรไว้ ผมคิดถึงมันทุกวัน”ทั้ง ๆ ที่บรรยากาศไม่ได้ตึงเครียดเลยด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกอึดอัดแปลก ๆ มันเป็นความอึดอัดที่เดาไม่ออกว่าใครคิดอะไรยังไง ขนาดพี่ภัทรที่เป็นสามีของฉัน ฉันยังเดาไม่ออกเลยว่าเขากำลังทำอะไรอยู่“งั้นมึงก็คิดด้วยนะว่าแม่ของมึงมาแย่งความรักจากแม่กูไป” เสียงของพี่ก้องดังขึ้นที่หน้าประตูมาพร้อมกับประโยคที่น่าตกใจทำให้ทั้งห้องอาหารตระหนกในคำพูดนั้นไปตาม ๆ กัน“เจ้าก้อง!!”“ไม่เป็นไรครับ” พี่ภัทรหันไปยิ้มให

“เรียกมากินข้าว”“ฝันไม่หิวค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวนะคะ” ว่าเท่านั้นก็ลุกขึ้นยืนทันที แต่ขายังไม่ได้ก้าวไปไหนเลยด้วยซ้ำ ร่างก็ถูกดึงจนเสียหลักล้มลงไปนั่งทับตักคนหน้ามึนซะก่อน“พี่ภัทร!”“เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นเสียงกับพี่แล้ว”“ปล่อยเลยนะ ไม่ต้องมาจับฝัน!”“ทำไมพี่จะจับฝันไม่ได้ ก็ในเมื่อฝันเป็นเมียพี่” ใบหน้าหล่อเหลายิ้มเจ้าเล่ห์น่าหมั่นไส้จนอยากทุบ “พี่จับเมียตัวเอง ไม่ได้จับเมียคนอื่นสักหน่อย”“ฝันไม่อยากให้พี่ภัทรจับ ฝันไม่ชอบ”“ไม่ชอบอะไร”“ไม่ชอบที่ปากของพี่ภัทรมีผู้หญิงคนอื่นมาจูบ” ฉันทำหน้าจริงจังส่งไปให้พี่ภัทรเห็น “ฝันไม่อยากใช้สามีร่วมกันกับใคร”แม้ผู้หญิงคนนั้นจะมาก่อนฉันก็เถอะ…“เรื่องเมื่อเช้าพี่ไม่ได้ตั้งใจ ฝันก็เห็นว่าเรื่องมันเป็นยังไง”“…”“พี่ไม่ได้เต็มใจให้แอนจูบพี่” ดวงตาคมกริบจ้องฉันนิ่ง แต่ก็สื่อความรู้สึกบางอย่างออกมาให้เห็น“…”“พอแอนรุกเข้ามาพี่ก็ผลักแอนออกทันที ฝันก็เห็นไม่ใช่เหรอ”“…”“แต่ถ้าฝันเห็นไม่ชัด เดี๋ยวพี่เปิดกล้องวงจรให้ดูอีกรอบก็ได้” มือหนาลูบผมฉันแผ่วเบา “พี่ไม่ได้คิดอะไรกับแอนแล้ว”ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อคำพูดของพี่ภัทรได้มากน้อยแค่ไหน ไม่รู้ว่าเขายังมี

“ผมวางละ” ไม่รอให้พี่ชายตอบรับหรือปฏิเสธ เอ่ยจบกดตัดสายทิ้งทันที เขาสาวเท้ากลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง เพียงเท่านั้นก็ได้เห็นสองตากลม ๆ ของเมียที่นอนจ้องเขาราวกับแมวที่กำลังรอดูเชิงเจ้านายว่าจะหยอกตัวเองหรือเปล่า“ทำไมไม่นอน”“ฝันดูหนังอยู่ค่ะ” ว่าแล้วพยักพเยิดไปที่จอโทรทัศน์ให้สามีเห็นว่าเธอกำลังดูหนัง และเป็นการดูหนังที่ใช้หูดู ส่วนตาจ้องมองภัทรไม่กะพริบ “ที่บริษัทมีปัญหาเหรอคะ สีหน้าพี่ภัทรเป็นเครียด ๆ”“นิดหน่อย”“แล้วแก้ไขได้ไหมคะ”“ยังบอกไม่ได้ ต้องเข้าประชุมพรุ่งนี้ก่อน” ภัทรทิ้งตัวนั่งลงข้างเมียตัวเอง ตาคมเข้มจ้องมองเธอนิ่ง ดีแล้วที่ปลายฝันยังไม่ให้เขาป่าวประกาศเรื่องแต่งงาน เพราะอย่างน้อย ๆ มันก็ช่วยให้เธอรอดพ้นจากอันตรายที่มาจากเขา ถึงแม้ทางครอบครัวจะรู้เรื่องนี้ แต่คงไม่มีใครกล้าลงมือทำอะไรเธอ เพราะหากปลายฝันได้รับอันตราย เขาจะเบี่ยงเบนความสนใจไปที่ครอบครัวของเขาและครอบครัวของเธอเป็นอันดับแรกทันทีเพราะแบบนี้จึงไม่มีใครกล้าคิดที่จะแตะ เพราะมันหาตัวคนร้ายได้ง่ายเกินไปตอนนี้เตชะวรวงศ์สร้างโรงงานผลิตสินค้าอยู่บนพื้นที่แห่งหนึ่งแถวย่านตัวเมือง ซึ่งพื้นที่แห่งนั้นไม่ใช่ของทางตร

“อย่าซนสิคะ” ฉันเอ็ดเสียงเบาเมื่อพี่ภัทรเอาความแข็งที่อยู่ใต้ร่มผ้ามาถูไถกัน “ฝันไม่ให้เอานะ”“พี่ก็ไม่ได้จะเอา”“แล้วทำไม…”มันแข็ง…“ดูดปากแลกลิ้นกับเมียขนาดนี้ ไม่แข็งคงเป็นไปไม่ได้” เขาว่าพร้อมถอนหายใจออกมาแล้วเงยหน้ามองฉัน “ยั่ว”“เอ้า”“ฝันยั่ว” คนขี้งอแงกลับไปนั่งที่เดิม สีหน้าบ่งบอกว่าไม่สบอารมณ์สุด ๆ ส่วนฉันได้แต่ลุกขึ้นนั่งงงกับอาการนี้ของเขาอะไรกัน เมื่อกี้ยังบ่นงุ้งงิ้งอยู่เลย ตอนนี้ดันมาว่าฉันยั่วซะงั้นนับวันยิ่งเดาอารมณ์ไม่ถูกแล้วแฮะผู้ชายคนนี้ร้านอาหารสงสัยพี่ภัทรจะชอบทานอาหารร้านนี้เป็นพิเศษ เพราะไม่ว่าจะออกมาทานข้าวข้างนอกกี่ครั้งก็พามาแต่ร้านนี้ และห้องที่เขาจองไว้ก็เป็นห้องเดิม ๆ ที่เรานั่งประจำ วิวทิวทัศน์ข้างหน้ามองเห็นทะเลไกลสุดลูกหูลูกตาจะว่าไปแล้วฉันยังไม่ได้กลิ่นอายของทะเลเลยตั้งแต่มาเหยียบที่นี่“คิดอะไรอยู่”“ทางบริษัทมีการจัดนำเที่ยวไหมคะ”“อยากไปเที่ยว?”“ฝันอยากไปทะเล แต่ไม่อยากไปกับพี่ภัทรสองคน กลัวตกเป็นข่าว” ฉันมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์มากว่าหากฉันกับพี่ภัทรออกเที่ยวทะเลด้วยกัน มันต้องมีข่าวออกมาให้เห็นแน่นอน เห็นพี่ภัทรเก็บตัวเงียบแบบนี้ใช่ว่าจะเป็นน

เวลาต่อมาฉันมองแซนด์วิชที่อยู่ในมือพร้อมชะเง้อมองโซนผู้บริหารว่าจะไปหรือไม่ไปดี แต่เมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะเอาแซนด์วิชขึ้นไปให้คนที่คิดว่าน่าจะยังไม่ได้กินข้าว จึงสอดตัวเข้าไปในลิฟต์ทันทีไม่นานลิฟต์ก็วิ่งขึ้นมาถึงชั้นบนสุดของตึก“คุณฝันมาหาท่านประธานเหรอคะ” คุณวาเอ่ยทักด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ซึ่งนาน ๆ ทีจะเห็นเธอยิ้ม เจ้านายกับลูกน้องคล้ายกันเป๊ะ“ค่ะ ท่านประธานอยู่ไหมคะ”“อยู่ในห้องค่ะ”“ฝันเข้าไปได้ไหมคะ”“เข้าไปได้ค่ะ” ฉันยิ้มให้คุณวาก่อนที่จะเคาะประตูห้องทำงานของพี่ภัทรแล้วเปิดเข้าไป เพียงเท่านั้นก็ต้องได้เห็นมือหนากำลังคลึงขมับเหมือนกำลังปวดหัว สองตาเขาก้มลงมองเอกสาร ไม่ได้สนใจคนที่เข้ามาหาเลยสักนิด“พี่ภัทร”แน่นอนว่าเสียงของฉันเรียกให้คนที่กำลังนั่งอ่านเอกสารเงยหน้าขึ้นมอง คิ้วเข้มยกขึ้นราวกับว่ากำลังสงสัยในการมาของฉัน“ฝันเอาแซนด์วิชมาให้ค่ะ กลัวพี่ภัทรจะหิว”“มานี่สิ”“ไม่เอา ฝันมาแค่แป๊บเดียว ไม่อยากอู้งานนานเดี๋ยวมีคนว่า” ฉันส่ายหน้าพัลวันก่อนที่จะวางแซนด์วิชไว้บนโต๊ะทำงานของเขา “ฝันวางไว้ให้ตรงนี้นะคะ”“ฝันได้อบรมการเป็นพนักงานของบริษัทนี้หรือยัง”“ยังค่ะ” แม้จะงงกับคำถามที่ไม