All Chapters of เมียลับท่านประธาน: Chapter 61 - Chapter 70

ฉันทำหน้าแปลกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่ก็ยอมเดินเข้าไปตามคำสั่ง และเมื่อโผล่หน้าเข้ามาแล้ว ก็ต้องเห็นมือหนากวักเรียกให้ฉันเดินเข้าไปใกล้เขา“ฝันเอาเอกสารมาให้เซ็นค่ะ”“มานี่สิฝัน”“พี่ภัทรมีเรื่องจะคุยเหรอ” ถามพลางเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนตักเมื่อเห็นอีกคนตบตักตัวเองยิก ๆ“ช่วงเช้าพี่เข้าประชุม ได้ข่าวว่าเกิดปัญหาที่แผนก”“ค่ะ”“มีอะไรจะเล่าให้พี่ฟังไหม”“เมื่อวานฝันเดินชนกับผู้ชายคนหนึ่งที่หน้าประตูห้องน้ำค่ะ เขาก็เลยประคองตัวฝันไว้เพราะฝันจะล้ม”“…”“แล้วภรรยาของเขามาเห็นและถ่ายรูปไว้ วันนี้ก็เลยมาวีนว่าฝันเป็นเมียน้อยของสามีเธอ แต่ฝันไม่ได้ทำแบบนั้นเลยนะ”“อืม”“พี่ภัทรเชื่อฝันหรือเปล่า” ฉันมองเข้าไปในตาคู่สวยที่จ้องมองกัน “เชื่อไหมว่าฝันไม่ได้ทำอย่างที่เขาพูด”“ทำไมพี่จะไม่เชื่อเมียตัวเอง” มือหนาลูบผมฉันแผ่วเบา “ที่พี่ถามเพราะอยากรู้เรื่องราวจากปากฝันมากกว่ารู้จากปากของคนอื่น”“…”“พี่จะได้ตัดสินใจถูกว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง”“แล้วพี่ภัทรคิดว่าควรทำยังไงคะ” สำหรับฉันไม่ใช่เรื่องแปลกที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นออกมาจากปากของพี่ภัทร อย่างที่พูดไว้ว่าต่อให้ฉันหายโกรธหรือไม่เอาความ แต่ใช่ว่

“ความสำเร็จที่เพิ่งปล่อยสินค้าตัวใหม่ออกขายน่ะเหรอ”“เห็นว่าแบบนั้นนะ” ไม่รู้หรอกว่ามันเป็นความสำเร็จได้ยังไง จริง ๆ ตามที่ศึกษาย้อนหลัง บริษัทนี้ทำการออกสินค้าตัวใหม่ทุกสามเดือนอยู่แล้ว เหมือนมันเป็นการออกสินค้าตามระยะเวลา เพราะแบบนี้ก็เลยไม่รู้ว่ามันเป็นความสำเร็จได้ยังไง“สงสัยยอดขายคงจะพุ่งมากกว่าเดิม ท่านประธานเลยพูดแบบนั้น”“ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ” คุณวาที่ไม่รู้ว่าแยกตัวออกมาจากกลุ่มโต๊ะของพี่ภัทรตั้งแต่เมื่อไหร่เอ่ยถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“เชิญนั่งได้เลยค่ะ ตามสบายเลย”“ขอบคุณนะคะ” ว่าแล้วเธอก็ทิ้งตัวนั่งลงข้างแอ้มที่กำลังซดน้ำต้มยำเข้าปากอย่างอารมณ์ดี“คุณวาไม่ได้อยู่คุยงานกับท่านประธานแล้วเหรอคะ”“ไม่ได้คุยแล้วค่ะ ท่านประธานไล่ให้มาพักผ่อน ก็เลยแวะมานั่งคุยกับคุณฝันดีกว่า”“งั้นเต็มที่เลยนะคะ ท่านประธานคงอยากให้คุณวาพักผ่อนจริง ๆ” ฉันยิ้มให้คุณวา และที่พูดแบบนั้นเพราะคุณวาเป็นผู้ช่วยที่ดีมาก ระยะเวลาที่ฉันอยู่ที่นี่ ช่วงพักเที่ยงที่ขึ้นไปหาพี่ภัทรทีไร ฉันไม่เคยเห็นคุณวาเคลื่อนตัวออกจากโต๊ะทำงานของตัวเองเลย ไม่รู้ว่าได้กินข้าวกินน้ำบ้างหรือเปล่า“โต๊ะเต็มแล้วอะ” เสียงของคนกลุ่มหนึ่

เป็นอีกครั้งที่เสียงปรบมือดังสนั่นไปทั่วทั้งห้องโถงประชุม เสียงพูดคุยดังกระหึ่มราวกับว่ากำลังดีใจกับข่าวที่ได้ยินฟุ่บ!ฉันหันไปมองข้างกายเมื่ออยู่ดี ๆ พี่ตรีก็ลุกออกจากเก้าอี้แล้วเดินไปยังโซนห้องน้ำหลังจากที่พี่ภัทรพูดจบ ด้วยความสงสัยกับการทำตัวมีพิรุธของอีกฝ่ายจึงคิดว่าจะตามไป แต่ก็โดนพี่ฟ้าจับแขนเอาไว้ก่อน“เดี๋ยวจะมีช่างภาพมาเก็บรูป แผนกเราอย่าเพิ่งไปไหนนะ”“ฝันถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ” เพราะคิดว่าตามพี่ตรีไปตอนนี้คงจะไม่ทันแล้ว จึงกลับมาสนใจกับประเด็นเมื่อครู่ของพี่ภัทรแทน“ถามได้” พี่ฟ้าว่าพลางชงเหล้าให้ฉัน เห็นแบบนั้นจึงรีบหยุดการกระทำนั้นไว้“ฝันขอน้ำเปล่าก็พอค่ะ”“มางานเลี้ยงทั้งทีไม่เอาหน่อยเหรอ จะได้สนุกไง”“ฝันก็อยากสนุกค่ะ แต่…” ฉันค่อย ๆ ลูบท้องตัวเองแผ่วเบา “ประจำเดือนไม่มาจะสามอาทิตย์แล้ว ไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่า”แน่นอนว่าคำพูดของฉันเรียกตาเฉี่ยวคมของพี่ฟ้าให้เบิกกว้างได้เป็นอย่างดี “พี่ว่าใช่แล้วแหละฝัน”“ฝันก็คิดว่าใช่ แต่ก็ไม่อยากคาดหวังมาก กลัวมันไม่ใช่อย่างที่คิด” แม้ปากจะบอกว่าไม่อยากคาดหวังมาก แต่ใจก็แอบคาดหวังไปแล้วเหมือนกัน“ถ้าประจำเดือนขาดนานขนาดนั้น พี่ว่าใช่แล

เอ่ยจบเรียวขาก็ถูกจับอ้ากว้าง ความแข็งที่สอดแทรกอยู่ในนั้นเริ่มทำงานตามความพึงพอใจของเจ้าของมัน พี่ภัทรค่อย ๆ สอดเสยตัวตนเข้าออกอย่างเชื่องช้า ไต่ระดับความเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้คิดว่าน่าจะแรงพอตัว แต่ก็ไม่ได้แรงเท่าทุกครั้งที่เราเคยร่วมรักกันมา“พี่อยากกระแทกฝันแรง ๆ”“ไม่…อื้อ”แม้จะบอกว่าจะไม่ทำแรง แต่ผู้ชายก็คือผู้ชายอยู่วันยังค่ำ ถึงจะตอกตัวเข้ามาแค่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ก็ทำให้ร่างเล็ก ๆ สั่นคลอนได้อยู่ดีซึ่งฉันก็ไม่ได้เอ่ยห้าม พยายามดึงสติไว้ไม่ให้หลงไปกับบทรักพิศวาสของพี่ภัทรที่โอบล้อมไปด้วยความกระหายทั่วทั้งบริเวณห้อง แต่จะทำยังไงได้ก็เขาเก่งเกินกว่าที่ฉันจะควบคุมความรู้สึกตัวเองจากตอนแรกที่ฉันร้องครวญครางอย่างแผ่วเบา ตอนนี้ไม่เป็นอย่างนั้นแล้วเพราะช่องฉ่ำแฉะเริ่มถูกกระทำรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ หัวหยักบานรูดถูไปที่โพรงเนื้อนุ่มนิ่มครั้งแล้วครั้งเล่า ซอกซอนเข้าออกอย่างมัวเมา มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากที่ได้สัมผัสกับอะไรแบบนี้ ยิ่งโดนความแข็งถูไถเข้าออกตรงจุดรับความรู้สึกมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกดีมากเท่านั้นมากจนฉันจะไปถึงเส้นชัย…“อื้อ…อ๊า” เป็นอีกครั้งที่ร่างกระตุกเกร็งพร้อมดาว

“ได้เช็กบ้างไหมพิมพ์ หรือเธอสักแต่โอนเหมือนที่ไอ้ภัทรมันพูด!”“เอาเป็นว่าค่อยทะเลาะกันทีหลังนะครับ ผมยังพูดไม่จบ”“…”“กลับมาที่ประเด็นที่ค้างไว้ เรื่องรุจ เชาวกรณ์กุล ที่จริงทุกคนคงจะเคยเห็นหน้าหมดแล้วเพราะพี่รุจก็เป็นนักธุรกิจที่อยู่ในวงการนี้ เพียงแค่เขาไม่ได้ใช้นามสกุลเชาวกรณ์กุล ก็เลยไม่มีใครเอะใจ”“…”“อย่างที่รู้ว่านพ เชาวกรณ์กุล แม่ และพ่อเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียน และทั้งแม่และนพได้ย้ายไปเรียนต่อต่างประเทศเพราะได้ทุนเรียนฟรี ต่างจากพ่อที่ไม่ได้ไป”“…”“ทั้งคู่ก็มีลูกด้วยกันหนึ่งคนก่อนที่จะกลับมาประเทศไทย และก่อนที่จะขับเคลื่อนบริษัทเพื่อน ไม่ว่าจะเป็น PT หรือ WW”“…”“ไม่มีใครรู้ว่าพี่รุจเป็นลูกของแม่ เพราะด้วยความไม่พร้อมอะไรหลาย ๆ อย่างจึงต้องปิดเป็นความลับ จนกระทั่งแม่มีผมอีกคน ทุกอย่างกำลังจะไปได้สวย จนกระทั่งเตชะวรวงศ์เข้ามาแทรกแซง ทำให้แม่และพ่อจริง ๆ ของผมได้ตายจากไป”“…”“ผมกับพี่รุจวางแผนมาหลายปีว่าจะทำยังไงให้เตชะวรวงศ์อยู่ภายใต้แทบเท้า ให้เตชะวรวงศ์กราบขอร้องอ้อนวอนเหมือนที่พ่อของพวกผมทำ และหลั่งน้ำตาออกมาเหมือนที่แม่ผมร่ำไห้ทุกคืน”“ไอ้คนเนรคุณ!”“จะว่าอย่างน