All Chapters of เมียลับท่านประธาน: Chapter 71 - Chapter 80

บทที่ 36 รุจ เชาวกรณ์กุล“พี่ภัทรโอเคไหมคะ” ฉันหันไปถามคนข้างกายเมื่อเรากลับเข้ามาในห้องที่คอนโดฯ แล้ว ไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยคำไหนมาปลอบใจนอกจากคำถามนี้เรื่องที่ได้ฟังเมื่อไม่นานมานี้ เป็นเรื่องที่ต้องยอมรับว่าช็อกจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของพี่ภัทรที่ไม่ใช่ลูกของอาทัศน์ เรื่องที่พ่อกับแม่ของเขาโดนกระทำแบบนั้นจนถึงขั้นเสียชีวิต และอะไรอีกหลาย ๆ เรื่องที่เพิ่งได้รับรู้ มันทำให้ฉันนึกกราบใจของพี่ภัทรจริง ๆเขาต้องเข้มแข็งขนาดไหนถึงผ่านเรื่องราวเหล่านั้นมาได้ มันน่าหดหู่มากเลยนะ ขนาดฉันที่นั่งฟังยังเจ็บปวดแทนเลย ถือว่าพี่ภัทรเป็นคนที่เก่งมากจริง ๆ“พี่ไม่ได้เป็นอะไร” เขาว่าพลางรวบตัวฉันเข้าไปกอด “เป็นห่วงพี่หรือไง”“เป็นห่วงสิคะ”“ไม่ต้องคิดมากหรอก พี่ไม่ได้เป็นอะไร” สายตาที่สื่อออกมาอย่างที่ปากพูดทำให้ฉันถอนหายใจออกมาก่อนที่จะซบหน้าลงที่อกกว้าง “เพราะอะไรคะพี่ภัทรถึงประกาศทำสงครามกับคนพวกนั้นในวันนี้”“เพราะฝัน”ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาเมื่อได้ยินคำตอบที่ว่า “เพราะฝัน?”“อืม” พี่ภัทรพยักหน้าลง “ตอนแรกพี่ว่าจะรอไปอีกสักหน่อย แต่พอไอ้ก้องมันจะข่มขืนฝัน พี่ก็เลยจัดการให้มันจบ ๆ”“ที่พี่ภัทรบอกว่า

37.ปลายฝัน เชาวกรณ์กุลฉันกับพี่ภัทรกลับมาทำงานเหมือนเดิมหลังจากที่สะสางปัญหาที่ค้างคาเสร็จหมดแล้ว และทางเตชะวรวงศ์ไม่ได้สร้างเรื่องหรือต่อความยาวสาวความยืดอะไรต่อ ตอนนี้ทางนั้นยังคงเงียบอยู่เหมือนเดิม ไม่รู้ว่ากำลังวางแผนร้ายอะไรในใจหรือเปล่าส่วนเรื่องที่คุณรุจเอ่ยถึงในวันนั้น ‘ท้อง’ อย่างที่รู้ว่าพี่ภัทรสงสัยก็จริง แต่มันแปลกตรงที่เขาไม่เปิดปากถามอะไรเลย แม้กระทั่งกลับเข้าห้องก็ไม่หยิบจับเรื่องนี้มาพูดถึงเพราะแบบนั้นฉันจึงไม่กล้าเอ่ยปากพูดกับเขาในเรื่องนี้ก่อน จากตอนแรกที่ว่าจะไปตรวจที่โรงพยาบาล ตอนนี้ความกล้านั้นหายหมดเกลี้ยงแล้ว“นั่นไง ๆ มาแล้ว”“คนนี้เหรอ ไม่น่าเชื่อเลย”“ฉันว่าแล้วมันแปลก ๆ ที่ไหนได้”“เป็นเมียเก็บหรือยังไง ทำไมถึงไม่เปิดตัว”ระหว่างทางเต็มไปด้วยเสียงของเหล่าพนักงานที่กำลังซุบซิบนินทาในขณะที่ฉันกำลังเดินผ่านหน้าพวกเธอ ความรู้สึกตงิดใจที่มาพร้อมกับความไม่สบายใจทำให้ฉันรีบก้าวขาเร็วขึ้น และไม่นานก็มาถึงแผนกตัวเอง“ฝัน! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!” แอ้มลุกพรวดเข้ามาหาฉันด้วยสีหน้าแตกตื่น ไม่ต่างจากพริ้งที่ทำหน้าไม่สู้ดี“เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ”“ดูนี่” พริ้งยื่นโทรศัพท์

บทส่งท้ายหลายวันต่อมา‘ยินดีด้วยนะคะ คุณแม่ตั้งครรภ์ได้สี่สัปดาห์แล้วค่ะ’เสียงของคุณหมอยังคงดังแว่วอยู่ในหูตลอดระยะเวลาที่ฉันนั่งอ่านใบฝากครรภ์ ถ้าให้พูดตามตรงมันเป็นอะไรที่จะงงก็ไม่ใช่ รู้แล้วก็ไม่เชิงใจนึงฉันคิดไว้แล้วว่าคงจะท้องเพราะประจำเดือนขาดไปหลายวันอย่างที่บอก แต่ฉันไม่มีอาการเลย ไม่ว่าจะแพ้ท้อง เหม็นอาหาร อยากทานของเปรี้ยว หรืออาการอะไรก็ตามที่บ่งบอกว่าท้อง ไม่มีเลยสักนิดมีแค่ช่วงแรกหากฉันไม่คิดไปเอง ช่วงที่ฉันเหม็นน้ำหอมของคุณแต เป็นพะอืดพะอมอยากอ้วกตลอดเวลา หรือช่วงที่เป็นลมแล้วพี่ฟ้าช่วยไว้ นั่นคงเป็นอาการที่บ่งบอกว่าลูกอาจจะอยู่ในท้องของฉันแล้วแต่อาการมันก็มีแค่นั้น ไม่มีมาอีกเลย เพราะแบบนี้ฉันจึงสับสนมึนงงฉันยกมือขึ้นลูบท้องแผ่วเบา ไม่ได้เสียใจที่ตัวเองท้อง ดีใจซะอีกที่มีลูกอยู่ในนี้ ไม่รู้หรอกว่าพี่ภัทรจะว่ายังไงหากรู้เรื่องนี้ แม้จะกลัวกับคำตอบที่ได้รับ แต่ฉันก็จะบอกเขาอยู่ดีขอเล่าก่อนว่าหลังจากวันนั้น เรายังไม่ได้คุยกันอย่างจริงจังเกี่ยวกับเรื่องของความรู้สึก เพราะดูเหมือนว่าบริษัทจะได้รับผลกระทบหลังจากที่ตัดขาดกับ WW Group และยังมีอีกหลายเรื่องและหลายอย่างมาก

เมียลับท่านประธานตอนพิเศษ 1บางครั้งฉันก็รู้สึกโชคดีที่มีพี่ภัทรรักและคอยดูแล มากกว่านั้นยังมี ‘ลูก’ ที่ใจดีกับฉัน ใจดีชนิดที่ว่าไม่ปล่อยให้ฉันแพ้ท้องเลยแต่ให้พี่ภัทรแพ้แทนต่างหาก…“ดีขึ้นไหมคะ” ไม่รู้ว่าจะดูแลคนป่วยหน้าซีดยังไง ทำได้แค่เอาผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าให้เขาเท่านั้น ส่วนมืออีกข้างก็จับยาดมจ่อไปที่จมูกของพี่ภัทรพร้อมปัดป่ายไปมาตอนแรกฉันก็เอะใจว่าทำไมถึงไม่แพ้ท้องเหมือนคนอื่น ไม่มีอาการใด ๆ ทั้งสิ้น แต่พอนานเข้าพี่ภัทรก็เริ่มมีอาการขึ้นมา ค่อย ๆ เวียนศีรษะ อ่อนเพลีย เหม็นกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิง เหมือนที่ฉันเหม็นกลิ่นน้ำหอมของคุณแตในคราวนั้น เหม็นชนิดที่ว่าหากใครฉีดน้ำหอมเข้ามาใกล้เขา พี่ภัทรจะเหม็นจนอาเจียนออกมาทันทีเพราะแบบนี้ฉันก็เลยสรุปว่าพี่ภัทรอาจจะแพ้ท้องแทนฉันนั่นเอง“รู้สึกยังไงบ้าง”“ดีขึ้นแล้ว” พี่ภัทรถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนที่จะลืมตา “ฝันมานอนเถอะ ไม่ต้องดูแลพี่แล้ว”“ฝันยังไม่ง่วงเลย สงสัยเจ้าตัวเล็กยังไม่อยากนอน”“กวนไม่พักเลยนะเราน่ะ” คนแพ้ท้องแทนเมียบ่นพึมพำอยู่ที่หน้าท้องของฉัน “กวนทั้งพ่อทั้งแม่เลยหรือไงฮึ”“ลูกคงไม่รู้เรื่องที่พี่ภัทรพูดหรอกค่ะ” ได้แต่บอกด้วย

เมียลับท่านประธานตอนพิเศษ 2หนึ่งเดือนต่อมาอาการแพ้ท้องของพี่ภัทรหายดีแล้วหลังจากที่แพ้มาสามสัปดาห์เต็ม ๆ และตอนนี้เป็นฉันเองที่มาแพ้ต่อ แต่การแพ้ท้องของฉันเป็นเพียงแค่อยากทานอะไรแปลก ๆ เท่านั้น จากเมื่อก่อนที่ไม่ทานของเปรี้ยวเลย ตอนนี้ดันชอบมาก รู้สึกว่ายิ่งทานก็ยิ่งอร่อยฉันหยิบต่างหูขึ้นมาใส่เมื่อแต่งตัวเสร็จแล้ว และการแต่งตัวที่ว่าคือวันนี้มีงานกินเลี้ยงของเหล่านักธุรกิจที่มีชื่อเสียงและได้รับการเชิญชวนให้ไปออกงาน ด้วยความที่ฉันเป็นภรรยาของพี่ภัทร วันนี้เขาก็เลยจะหอบฉันไปงานด้วย คงอยากพาไปเปิดตัวแบบจริง ๆ จัง ๆ นั่นแหละเป็นไปได้แทบอยากจะจัดแต่งงานอีกรอบ…“ไหวไหม” น้ำเสียงนุ่มทุ้มมาพร้อมเรียวแขนที่สอดเข้ามาที่เอวของฉัน จมูกโด่งกดลงที่ซอกคอก่อนที่จะกดลงที่แก้ม สูดดมกลิ่นหอมราวกับว่าหลงฉันนักหนาแต่จะว่าอย่างนั้นก็ได้ เพราะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ผู้ชายคนนี้ดูแลฉันดีทุกอย่าง เราเหมือนคู่รักข้าวใหม่ปลามันตลอดเวลา พี่ภัทรชอบคลอเคลียและพร่ำสื่อการกระทำที่แสดงออกมาว่ากำลังรักหลงฉันอย่างกับอะไรทำตัวประเจิดประเจ้อแม้กระทั่งในบริษัท จนตอนนี้ฉันแทบจะก้มหน้าเดินแล้วเพราะทนต่อสายตาล้อเลียนขอ