تسجيل الدخولSebastian's POVKabababa ko pa lang ng sasakyan nang biglang nag-vibrate ang phone ko. Notification sa faculty group chat:“All cooperating teachers are required to attend an urgent faculty meeting at 10 AM. Agenda: Intern assignments and concerns.”Shit.Biglang bumigat ang dibdib ko. Alam kong hindi ‘to basta-basta. Alam kong tungkol ‘to sa amin ni Scarlett. Agad nawala ‘yung saya, pinalitan ng kaba at tahimik na inis.Pinilit kong mag-focus sa ginagawa ko, pero hindi ko mapigilan ang pag-iisip—Anong sasabihin nila? Mapipilitan na ba talaga akong i-give up si Scarlett?Sinubukan kong ngumiti pa rin, pero alam kong bumalik na naman ‘yung dating Sebastian—alert, defensive, handang lumaban… pero this time, mas handa ring magpakumbaba para kay Scarlett.Tangina, sana kayanin ko ‘to. Sana hindi siya masaktan.Pagpasok ko sa faculty meeting, ramdam ko agad ang bigat ng atmosphere. Nandoon si Department Head, ilang senior teachers, at lahat ng cooperating teachers na may interns.“Okay, le
Scarlett’s POVThe bell rings for the last period. My heart pounds—not just because class is finally over, but because I know Sebastian is waiting for me outside. I glance around the faculty room, making sure no one is looking, then quietly slip my things into my bag. I text him quickly.“Heading out. Five minutes.”I walk briskly down the corridor, trying to look casual. Every step feels like a risk: What if may makakita? What if may magtanong kung saan ako pupunta? But the thought of seeing Sebastian—even for a few minutes—pushes me forward.As I reach the gate, I spot the side street and the unfamiliar car parked near the bakery, just like he said. The window rolls down, and I see his lopsided, eager smile.I slip into the passenger seat, closing the door quietly behind me. For a moment, neither of us speaks. Just that soft, charged silence, and the way his eyes don’t leave mine.“Hi,” I whisper, smiling despite myself.“Hi,” he replies, reaching for my hand and squeezing it. “Happ
Scarlett’s POVAkala ko tapos na ang kaba ko—pero ilang araw lang, may panibagong challenge na namang sumulpot. Akala ko noon, faculty lang ang dapat kong iwasan. Hindi ko naisip, pati pala mga estudyante, mapanuri rin.“Ma’am, Sir!” sigaw ng isa sa mga Grade 9 students habang nagse-set up kami para sa group activity. “Ang cute niyo pong magtandem. Parang kayo po talaga ni Sir yung best partners sa Science!”Nagtawanan ang buong klase. Sumunod pa si Andrea, pabirong sumigaw, “Sana all, may ka-science buddy na pogi at maganda!”“Uy, #SebScar!” may sumabay pa, tapos sabay-sabay silang nagchant ng “SebScar! SebScar!”Napatingin ako agad kay Sebastian, hoping he’d put a stop to it. Pero ngumiti lang siya, parang sanay na sa kalokohan ng mga bata. “O, o, tama na ‘yan. Focus tayo sa lesson,” sabi niya, pero hindi galit, at lalo lang natuwa ang mga estudyante.Ramdam kong namumula ako. “Ang kukulit niyo talaga. Sige, kung sino hindi magparticipate, mag-e-extra quiz!” biro ko para i-divert. P
Sebastian’s POVTahimik pa ring nakatitig si Scarlett sa’kin, may luha pa rin sa mga mata niya pero hindi na siya umaatras. Ramdam ko pa rin ang galit, takot, at pagnanasa—lahat sabay-sabay, kumukulo sa dibdib ko. Ilang beses na akong nagtimpi, nagpakumbaba, at nagpakalayo-layo para lang hindi siya mailagay sa alanganin. Pero ngayon, sa harap ng lahat ng takot, naririto siya—hindi na tumatakbo, hindi na nagkukubli. Ang tanging sagot ko lang: hindi ko na kaya.Bigla kong nilapit ang mukha ko sa kanya, mainit ang hininga ko sa pisngi niya. Hindi na ako naghintay ng sagot—hinawakan ko ang batok niya at mariing hinalikan. Hindi ‘yon ‘yung halik na may pag-aalinlangan; ‘yon ‘yung halik ng lalaking desperado, galit, at sobra ang pagnanasa. Parang isang buwang pagpipigil at sakit ang sabay-sabay kong ibinuhos sa halik na ‘yon.Hindi siya agad gumalaw, pero hindi rin siya tumulak. Nang maramdaman kong gumanti siya—kahit mahina, kahit basa pa ng luha ang labi niya—lalo akong nawala sa sarili.
Sebastian’s POVLate afternoon na, halos wala nang tao sa library office. Inaayos ko pa rin ‘yung mga papers, pero honestly, wala na akong focus. Mag-a-alas tres na, pero parang ang bagal ng oras.Biglang may kumatok—mahina lang. Pag-angat ko ng tingin, si Scarlett ‘yun. Medyo nanginginig yung kamay niya habang hawak ang lesson plan. She looked nervous, at parang gusto niyang umatras, pero pinilit niyang pumasok.“Sir, can I talk to you?” mahina niyang sabi, halos pabulong.Tumayo ako agad, pinilit maging kalmado. “Of course. Anong meron, Miss Laurent?” Hindi ko maitago ‘yung kaba. Ramdam ko na serious ‘to.Umupo siya sa harap ko, hindi makatingin ng diretso. “Sir… about sa deployment. Alam niyo naman po na andito na sina Clyde at Sophia. Science major sila, and mas kailangan talaga nila ng placement dito sa Crestwood para sa experience.”Nanahimik ako, pilit na binabasa ang mukha niya. “You mean… you want to swap cooperating teacher?”Tahimik siya, nangingilid ang luha. “Sir, hindi
Sebastian’s POVIsang linggo na. Isang linggo na mula noong pinatawag si Scarlett sa Academic Office. Akala ko, lilipas lang ‘yon—na babalik din agad sa dati. Pero maling akala pala.Napansin ko agad ang pagbabago. Kapag may ibang tao, normal lang si Scarlett—masayahin, professional, palaging handa. Pero kapag kami na lang, parang may invisible wall na biglang tumayo sa pagitan namin. Oo, nag-uusap pa rin kami tungkol sa klase, lesson plans, at students, pero tuwing sinusubukan kong maging sweet, o kapag nagbibiro ako na parang dati, lagi siyang umiilag.Kanina lang, nagdala ako ng paborito niyang milk tea sa office. “Oh, para sa’yo ‘to, Miss Laurent. Pang-energize,” sabay ngiti.Ngumiti siya, pero mabilis lang, parang pilit. “Thank you, Sir. Pero busog pa ako, mamaya ko na lang iinumin.”Sinubukan kong magkwento, yung mga inside joke naming dalawa, pero tawa lang siya sandali, tapos babalik agad sa lesson plan. Kapag sinusubukan kong hawakan ang kamay niya—kunwari’y may ituturo ako s







