Semua Bab ภารกิจสุขสันต์กับสามหนุ่มหล่อแห่งต้าถู : Bab 31 - Bab 40

ตอนที่สอง หากได้พบจะรู้ได้เองคราวนี้ไป๋หนิงมองหน้าตัวประกอบชายซึ่งรู้สึกว่าช่างกะล่อนนักอย่างไม่ไว้วางใจหนักขึ้นตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ก็มีแต่เขาที่พูดเอาพูดเอา นางยังไม่ได้เอ่ยปากสักคำทั้งยังไม่ได้ถามว่าเขารู้ชื่อของนางได้อย่างไรตัวเธอเองก็ชื่อ ‘ไป๋หนิง’ เช่นกัน ช่างบังเอิญเกินไปด้วยยังคงไม่ค่อยเข้าใจเรื่องราว  ดังนั้นไป๋หนิงจึงนั่งลงที่เก้าอี้พลางมองจ้องด้วยสายตาไม่เป็นมิตร“อย่าได้มองข้าเช่นนั้น หรือว่าเจ้าคิดว่าจะเอาตัวรอดได้เพียงผู้เดียวเช่นนั้นหรือ”เอาตัวรอด?นั่นสิ จะรอดได้อย่างไร? สายตาของไป๋หนิงแปรเปลี่ยนเป็นครุ่นคิดหนัก โจวฟู่จิวจึงรีบอธิบาย“ฟังให้ดีนะ พวกเราคือตัวประกอบที่ต้องใช้ชีวิตวนเวียนไปเรื่อยๆจนกว่าจะสิ้นอายุขัยด้วยหมดบทบาทในเรื่องแล้ว แต่หากต้องการจะกลับออกไปก่อนเวลา มีเงื่อนไขว่าต้องตามหาของที่กำหนดไว้ให้ครบและนำมาเปิดประตูแห่งวงล้อจึงจะกลับออกไปได้”“ของอะไ

ตอนที่สี่ สหายผู้รู้ใจ เมื่อได้สวมเสื้อผ้าที่ดูดี ไป๋หนิงจึงมั่นใจมากขึ้น หญิงสาวเดินเฉิดฉายไปยังตลาดค้าแพรพรรณซึ่งอยู่อีกฟากของเมืองก่อนจะตกลงแยกย้ายกันไปคนละฝั่งเพื่อไม่เป็นการเสียเวลาหลังจากเดินวนไปวนมาอยู่หลายรอบกลับไม่พบวี่แววของวิเศษที่ว่าสักนิดหากพบจะรู้เองเฮ้อ!...ผู้ใดจะตรัสรู้ได้เพียงนั้นไป๋หนิงถอนหายใจเฮือกๆโดยไม่รับรู้ว่ากำลังตกอยู่ในสายตาของชายผู้หนึ่งซึ่งเฝ้ามองนางเดินวนเวียนอยู่หลายรอบแล้วด้วยความสงสัย“แม่นางต้องการหาสิ่งใดหรือ”ไป๋หนิงหันขวับกำลังอ้าปากจะโต้กลับว่าไม่ใช่ธุระกงการ แต่เมื่อเห็นชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าสะอาดสะอ้าน ท่วงท่าสุภาพงามสง่า แต่งกายด้วยผ้าไหมชั้นดีดั่งผู้มีฐานะจึงเพียงอ้าปากค้างคล้ายตกตะลึงก่อนจะเสแสร้งเอียงอายก้มลงมองพื้น“ข้าชื่อ ‘หมิงไฉกุ้ย’ เป็นเจ้าของตลาดผ้าแห่งนี้ หากแม่นางต้องการหาสิ่งใด ข้าอาจช่วยได้” ชายหนุ่มนำเสนออย่างมีน้ำใจขณะที่หญิงสาวคิดในใจอ้อ...บุตร

ตอนที่หก เบาหน่อยสายตาสั่นระริกมองกลางหว่างขาของตนเองด้วยความใครรู่ ไป๋หนิงเม้มปากเข้าหากันเผลอเอื้อมมือขยุ้มผมนุ่มของศีรษะที่มุดเชยชมร่องกลางกายพร้อมกระชับเรียวขาด้วยถูกละเลงเลียเสียวซ่านอื้อ...เสียวจัง ไม่คิดว่าชายหนุ่มที่นี่เก่งนัก“น้ำของเจ้าอร่อยจริง”หมิงไฉกุ้ยเงยหน้าขึ้นชื่นชมแล้วผลักเรียวขาให้อ้ากว้างขึ้นพร้อมส่งอีกมือขึ้นมากอบขยำเล่นจุกชมพูซึ่งตั้งเด่นของนางจนแข็งชันอ้า...สองเต้ากลมกลึงช่างน่าฟัด เขาจะกินไม่ให้เหลือทีเดียวชายหนุ่มขยับขึ้นมากลืนกินซาลาเปาคู่อวบบ้างด้วยความหิวโหย ลิ้นร้อนละเลงเลียจุกแดงกลางก้อนเนื้อทั้งดูดดุนขบเม้มสร้างรอยแดงไปทั่วประหนึ่งตีตราความเป็นเจ้าของขณะนิ้วแข็งแรงยังคงขยับระรัวเร็วในร่องบุปผาทั้งลากวนทั้งบดคลึงสลับแยงแหย่ราวมีเป็นสิบนิ้วไม่ใช่เพียงสามสี่นิ้วที่เคลื่อนไหวไปทั่วไป๋หนิงถูกความเสียวจากความช่ำชองโจมตีไม่มีแผ่วทั้งทรวงอก ร่องดอกไม้ และติ่งเกสรต่างถูกเล้าโลมจนเร่าร้อนเดี๋ยวเด้งขึ้นเดี๋ยวเด้งล

ตอนที่เจ็ด  หายไปไหนไป๋หนิงรู้สึกราวภายในร่องรูเล็กช่างร้อนวูบวาบราวมีไฟแผดเผา เมื่อเขาถอนออกเร็วแรง ลำท่อนแข็งก็ยิ่งโดนจุดกระสันภายในโพรงอุ่นจนซ่านเสียวต้องแอ่นสะโพกรับจังหวะการกระแทกกระทั้นในทุกคราเอวบางส่ายร่อนหมุนวนรับจังหวะสะท้านสะเทือนอย่างลื่นไหลขณะช่วงเอวหนาโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งด้วยความคึกคะนองหมิงไฉกุ้ยตอกแทงลากครูดถล่มร่องสีหวานอันแสนชุ่มฉ่ำอย่างสาแก่ใจสร้างความหฤหรรษ์ที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างของคนทั้งสองสองหนุ่มสาวใช้เวลาสร้างความสัมพันธ์ฉันท์มิตรสหายร่วมเตียงกันถึง3วัน3คืน ไป๋หนิงถูกจับพลิกหน้าพลิกหลัง กางขาชี้ฟ้าจนเมื่อยล้า โยกก้นเด้งเอวจนหลังแทบเคล็ด ทั้งเต้าทรวงที่โดนดูดกลืนบีบขยำจนเต็มไปด้วยร่องรอยรักกว่าที่หมิงไฉกุ้ยจะพอใจและปล่อยให้ไป๋หนิงออกมาจากห้องเพื่อผ่อนคลายบ้าง ร่างบางก็เต็มไปด้วยคราบน้ำกามจนส่งกลิ่นคละคลุ้งหญิงสาวแช่น้ำอาบอย่างสบายอกสบายใจเมื่อเห็นหมิงไฉกุ้ยเปิดดประตูเข้ามาจึงเดินทั้งร่างที่เปลือยเปล่าเข้าไปกระแซะออดอ้อน“ข้าขอชมผ้าวิเศษอีกสักครั้งได้หรื

ตอนที่เก้า  คิดจะขโมยหรือแม้ไม่ค่อยวางใจเมื่อโจวฟู่จิวออกความเห็นว่าควรไปหาของวิเศษยังตลาดค้าเนื้อสัตว์ด้วยเชื่อว่าของวิเศษชิ้นหนึ่งน่าจะเป็นอาวุธ แต่ไป๋หนิงที่ไม่รู้จักสถานที่แห่งนี้มากนักจึงจำต้องคล้อยตาม            “เช่นนั้นบ่ายนี้พวกเราไปที่นั่นกัน”หนึ่งหญิงสองชายนั่งรถม้าคันเดียวกันออกเดินทางไปยังตลาดค้าเนื้อสัตว์ซึ่งอยู่อีกฝั่งของเมืองแม้หมิงไฉกุ้ยจะไม่ใคร่พอใจที่ต้องนั่งเบียดกับชายคนอื่น แต่ด้วยไป๋หนิงไม่ยอมปริปากถึงสถานะแท้จริงของโจวฟู่จิวทั้งเขาไม่กล้าซักถามจริงจังจึงได้แต่แสดงออกถึงความเป็นเจ้าของเรือนร่างเย้ายวนด้วยการโอบเอวบางให้ไป๋หนิงนั่งตักไว้ตลอดทางเมื่อถึงด้านหน้าตลาดซึ่งกว้างขวาง คนทั้งสามต่างลงเดินผ่านแผงค้าที่เต็มไปด้วยซากสัตว์น้อยใหญ่และต้องทนกับเสียงอึกทึกครึกโครมกับกลิ่นอันสุดจะวิงเวียนคลื่นเหียนหมิงไฉกุ้ยซึ่งอยู่ในตลาดค้าผ้าอันสะอาดสะอ้านเจริญหูเจริญตาเป็นระเบียบมาตลอดถึงกับทนไม่ไหวมีอาการคล้ายจะอาเจ