Semua Bab ภารกิจสุขสันต์กับสามหนุ่มหล่อแห่งต้าถู : Bab 11 - Bab 20

ตอนที่แปด เจ้าเมืองอีกคน อ้าวเฮ้ย...จะเกินไปแล้วนะมาถึงก็ทำอย่างกับละครหลังข่าว จิกด่าไม่หยุด หวังมี่อิงกำมือแน่นพยายามระงับอารมณ์ไม่ให้ลุกขึ้นต่อยหน้าหญิงทั้งสองจนเกิดเรื่องใหญ่ในร่างก่อนของอิงตอนที่ยังไม่ป่วยหนัก เธอนับว่าเป็นหญิงสาวเข้มแข็งสู้คน อดทน ตรงไปตรงมาและมีอารมณ์ขันด้วยคุณสมบัตินี้แม้จะไม่ใช่คนสวยแต่เธอก็มีชายหนุ่มมาติดพันอยู่หลายคนและเคยเผชิญกับการทะเลาะเบาะแว้งเพราะการคบซ้อนของผู้ชายคนหนึ่งในร่างนั้น เธอสามารถโต้เถียงได้อย่างฉะฉานและต่อยหน้าผู้ชายมักง่ายคนนั้นพร้อมประกาศตัดขาดอย่างไม่คิดหันหลังอยู่ที่นี่ไม่อาจแสดงอารมณ์ได้ตามอำเภอใจ ยิ่งจะต่อยหน้าคนยิ่งไม่ได้ ใจเย็นไว้ อิงอิงหวังมี่อิงปลุกปลอบตนเองขณะน้ำตารื้นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ด้วยความน้อยใจที่โดนเมียอื่นของเหมิงจิ่นลี่เข้ามากล่าววาจาหาเรื่องเชอะ มีเมียอยู่แล้วตั้งสองคน กลับมาล่อลวงเอาความบริสุทธิ์ของนางไป คงคิดเพียงจะให้นางตั้งครรภ์เท่านั้น มิน่าจึงไม่สนใจจัดพิธีแต่งง

ตอนที่สิบ ไม่มีคะแนนเพิ่มหรือหวังมี่อิงเสียวจนตัวแอ่นเกร็งจิกปลายเท้ากำมือเอาไว้แน่นส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างสุดกลั้น“อื้อ...ไม่ไหวแล้ว ซี้ด...เสียว อู๊ยยยยยย”เถาชังเจี๋ยรู้สึกได้ถึงความอ่อนนุ่มชุ่มน้ำซึ่งโอบรัดตอดถี่แท่งใหญ่โตของเขาเอาไว้จนคับแน่นแทบขยับไม่ได้ แต่ชายหนุ่มยังคงมุ่งมั่นส่งแรงพาตัวเองไปให้ถึงสวรรค์พร้อมสาดน้ำรักออกมาจนกระจายเต็มพื้นก่อนจะผ่อนแรงลงโอ้ว...สตรีนางนี้ช่างถึงอกถึงใจดีจริง ไม่เคยเสียวมากเช่นนี้มาก่อนชายหนุ่มหลั่งน้ำออกมาจนล้นทะลักแต่ยังไม่ยอมถอนออกกลับคาแก่นกายเอาไว้แล้วซบลงกับหลังขาวเนียนเพื่อพักให้คลายเหนื่อย“อีกคราได้หรือไม่”เสียงออดอ้อนพร้อมการปรับเปลี่ยนท่วงท่าจนผาดโผนด้วยเถาชังเจี๋ยจดจำมาจากตำราร้อยแปดท่าพิสดารหวังมี่อิงไม่เคยถูกจับกางแข้งกางขาถึงเพียงนี้จึงมึนงงอยู่เล็กน้อย เมื่อถูกจับให้นอนหงายในลักษณะหันก้นขึ้นมีเพียงส่วนไหล่กับหัวที่แตะอยู่บนพื้นคล้ายกำลังออกกำลังรูปแบบหนึ่งเถาชังเจี๋ยรีบเข้าแทรกระหว่างกลางจั

ตอนที่สิบสอง อยากได้อีกหรือ เมื่อหลวนเฉินพลั้งเผลอกระแทกรุนแรงหญิงสาวจึงผลักร่างผอมแห้งของเขาอย่างเต็มแรงจนชายหนุ่มกระเด็นตกเตียงแก่นกายหลุดผัวะน้ำรักสาดกระจายโอ๊ย!...ลูกพ่อ หักหรือไม่ เจ้าเมืองหนุ่มก้นจ้ำเบ้าแต่ยังคงห่วงของรักของหวงด้วยเกรงจะหักกลางจนใช้การไม่ได้สายตาขุ่นมัวตวัดมองหญิงสาวบนเตียงซึ่งลุกขึ้นมานั่งทั้งร่างเปลือยเปล่า“เหตุใดทำเช่นนี้ หากเสียหายขึ้นมาจะทำเยี่ยงไร เจ้าจะรับผิดชอบไหวหรือ”หวังมี่อิงเองก็ตกใจด้วยไม่คิดว่าร่างสูงจะอ่อนแอเพียงผลักทีเดียวก็กระเด็นไกล นางลืมคิดไปว่าหลวนเฉินเป็นเพียงหมอยาวันทั้งวันไม่เคยออกกำลังจึงไม่ได้มีเรี่ยวแรงมากนัก“ข้าขอโทษ ข้าเพียงตื่นตระหนกมากเกินไป”หญิงสาวใช้มารยาหยิกตัวเองเพื่อให้หลั่งน้ำตาออกมาเรียกคะแนนสงสารไม่ให้เป็นเรื่องใหญ่“จู่ๆก็ตื่นขึ้นมาในสภาพเช่นนั้น ไม่ว่าผู้ใดล้วนแตกตื่นทั้งสิ้น” คำแก้ตัวของหวังมี่อิงเรียกถอนหายใจจากหลวนเฉินด้วยเขาเองก็ทำผิดที่ใจร้อน

ตอนที่สิบสาม ช่วงชิง เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องจนหวังมี่อิงที่เห็นสายตาของเหมิงจิ่นลี่อยากมุดหน้าลงดินด้วยความอับอาย แต่ร่างของนางยังคงโยกไหวไปตามแรงขับเคลื่อนของหลวนเฉินโดยไม่อาจดิ้นหนีโอ๊ย!...ยังจะยืนมองอยู่อีก เขาไม่อาย แต่ข้าอายแทบแทรกแผ่นดินหนีแล้วหวังมี่อิงทดท้อแต่ไม่อาจหลีกหนีสถานการณ์กระอักกระอ่วนตรงหน้าหลวนเฉินยังคงพาดุ้นลำเขื่องผลุบเข้าผลุบออกไม่หยุด เอวสอบถอนท่อนปูดโปนออกจนสุดเพื่อให้เห็นความอวบใหญ่ก่อนจะกระแทกสวนกลับเข้าไปใหม่ดังปักจนร่างเล็กสั่นสะท้าน“อยากเจรจาเรื่องใดย่อมต้องรอให้ข้ากับนางเสร็จสมก่อน เจ้ายืนรอสักครู่ก็แล้วกัน”หลวนเฉินเอ่ยราวเรื่องที่กำลังกระทำช่างสามัญนัก ยิ่งเห็นสายตาราวกินเลือดกินเนื้อของเหมิงจิ่นลี่ยังคงจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวเจ้าเมืองถูซ่างยิ่งคึกคักขยับโยกเข้าโยกออกถี่รัวโหมกระหน่ำขย่มของใหญ่ใส่ร่องน้ำฉ่ำอย่างไม่หวั่นเกรงอื้อ...จะแรงไปไหน เท่านี้ก็เสียวแทบตายแล้วหวังม

ตอนที่สิบห้า ภารกิจสุขสันต์ หวังมี่อิงเอื้อมมือหนึ่งลงไปช่วยแหวกกลีบสีชมพูหวานให้ลิ้นอุ่นสอดแยงแหย่เข้าร่องรูได้อย่างถนัดทั้งบดกลีบฉ่ำเด้งสู้ลิ้นให้เห็นอย่างชัดเจนเป็นอย่างไร เอาแต่กระแทกใส่ในช่องทางของนางโดยไม่เคยจับจ้องความงดงาม คราวนี้มองดูเสียให้เต็มตาว่าช่องทางสีหวานของนางน่าสอดใส่เพียงใด ภาพร่องบุปผาฉ่ำเยิ้มซึ่งถูกแหวกแย้มจนเห็นชัด ทั้งติ่งเกสรซึ่งถูกบดคลึงจนบวมแข็งช่างบาดตาบาดใจอ้า...ร่องสีชมพูของนางช่างน่าเลียนัก ยามน้ำหวานใสไหลรินถูกดูดกลืนหายเข้าไปในโพรงปาก โอ้ว...ช่างน่าเอร็ดอร่อยเถาชังเจี๋ยถึงกับเผลอตัวเลียริมฝีปากตนเองราวกำลังเลียกลีบเนื้อของหวังมี่อิงยิ่งเห็นเหมิงจิ่นลี่ใช้ฟันขาวงับเบาๆที่เม็ดติ่งแข็งแน่นทั้งดูดดิ่งจนยาวยืดโดยมีนิ้วที่ยัดเข้าไปในร่องสวาทจนมิดข้อนิ้วส่งให้หวังมี่อิงใบหน้าเหยเกเด้งร่างแอ่นหยัดร่องดอกไม้แดงให้เขากลืนกินอย่างเต็มอกเต็มใจเจ้าเมืองเถาซึ่งมองจนหิวโหยน้ำลายไหลย้อยจึงอดกลั้นไม่ไหวตรงเข้าขยำขย