Semua Bab ภารกิจสุขสันต์กับสามหนุ่มหล่อแห่งต้าถู : Bab 41 - Bab 50

ตอนที่สิบ แลกกัน ไป๋หนิงกรีดลั่นไม่อาจขยับด้วยถูกแท่งหนายึดครองพื้นที่ข้างในจนอึดอัด รอจนดุ้นลำขยับเขยื้อนหญิงสาวจึงเริ่มขยับตามเพื่อบรรเทาความจุกแน่นความเสียดร้าวจากการบุกทะลวงเริ่มผ่อนคลายกลายเป็นความวาบหวิว ทุกครั้งที่เขาจ้วงโจนทะลุทะลวงบดคว้านสะโพกโยกซ้ายทีขวาทีจนกระทบถูกส่วนอ่อนไหวไป๋หนิงจึงขยับร่อนร่องดอกไม้สีแดงฉ่ำเพื่อให้ผนังยืดหยุ่นสัมผัสกับความแข็งแน่นอันร้อนผ่าวเพื่อเพิ่มความซ่านเสียวหลี่เฉียงกระชากแท่งทวนใหญ่ออกแล้วแทงกลับเข้าไปเต็มแรงด้วยความคึกคัก ท่อนกายปูดโปนเต็มไปด้วยเส้นเลือดผลุบเข้าดึงออกอีกหลายครั้งก่อนจะหยุดผงกหัวอยู่ตรงปากทางฉ่ำน้ำเพื่อพักความซ่านเสียว“อ้า...แน่นยิ่ง เสียวเป็นบ้า”มือใหญ่เอื้อมขึ้นมาบดบี้บีบเต้าทรวงอวบด้วยความคึกคะนอง ใบหน้าคร้ามแดดก้มลงปัดริมฝีปากผ่านจุกสีหวานที่แข็งชันแล้วแลบลิ้นออกมาตวัดเลียเบาๆ ก่อนจะนึกสนุกจับซาลาเปาทั้งสองลูกบีบเข้าหาให้แนบชิดกันแล้วตวัดเลียเม็ดเต่งกึ่งกลางสลับไปมาก่อนจะเพ่งมองความเต่งตึงคล้ายกำลังเปรียบเท

ตอนที่สิบสอง น่าโมโหไป๋หนิงเดินไปที่เตียงนั่งลงแกว่งมีดอีโต้เล่นโดยไม่รู้ว่าสามารถใช้งานอื่นใดได้อีกบ้าง ด้วยมีดเล่มใหญ่ไม่อาจเก็บซ่อนไว้ในอกเสื้อเช่นผ้าไหม นางจึงจำต้องถือเดินโต้งๆมาเยี่ยงนั้น และคงไม่อาจเก็บที่อื่นนอกจากต้องถือติดมือไปด้วยทุกครั้ง วันรุ่งขึ้น ขณะนั่งถอนหายใจเฮือกๆอยู่คนเดียว โจวฟู่จิวก็ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมยื่นซาลาเปาสามลูกส่งให้ไป๋หนิงรับลูกหนึ่งมากัดกินพลางมองด้วยสายตาแห่งคำถาม“เจ้าจะคิดมากไปไย ร่างกายนี้ไม่ใช่ของเจ้าอยู่แล้ว เหตุใดไม่ใช้ช่วงเวลานี้หาความหรรษาให้มากๆเล่า”จริงสิ ร่างนี้ไม่ใช่ร่างจริงของนาง เป็นเพียงไป๋หนิงซึ่งเป็นตัวประกอบในฉากหนึ่งเท่านั้น หญิงสาวคิดตามแล้วพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะคิดขึ้นได้แล้วเปิดปากถาม“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าไปทำสิ่งใดมาบ้าง”“พวกเราล้วนเป็นตัวประกอบที่พลัดหลงมาจึงพอเข้าใจกันและกัน”“แล้วเหตุใดข้าจึงไม่รู้ว่าเจ้าไปที่ใด”“นั่นด้วยเจ้ามาทีหลัง

ตอนที่สิบสี่ พร้อมแล้ว“ไป๋หนิง เจ้าได้ของวิเศษครบแล้ว”“ใช่ คราวนี้พวกเราก็กลับกันได้” หญิงสาวพยักหน้ายอมรับโดยดี“พวกเจ้าจะไปที่ใด ในเมื่อช่วยข้าไว้แล้วย่อมต้องพาข้าไปด้วย” เสียงทาสซึ่งเดิมทีอ่อนแรงแต่ยามนี้กลับลุกขึ้นมาเรียกร้องความรับผิดชอบทำให้ไป๋หนิงต้องหันไปให้ความสนใจ“พวกเราเพียงต้องการตะหลิวชิ้นนี้จึงช่วยซื้อเจ้าออกมา เอาล่ะ ยามนี้เจ้าเป็นอิสระแล้ว อยากไปที่ใดก็ไปเถิด” ไป๋หนิงเอ่ยปลดปล่อยด้วยคิดว่าทาสเช่นเขาจะรู้สึกดีใจ แต่ที่ไหนได้ อดีตทาสหนุ่มกลับเบะปากตั้งท่าร้องโวยวายไม่หยุด“ข้าคือ ‘มู่เหลียง’ เป็นถึงบุตรชายคนเล็กของนายอำเภอ แต่หลงใหลในการทำอาหารจึงดั้นด้นออกหาความรู้และโดนหลอกจนถูกจับมาขายเป็นทาส เดิมทีรู้สึกอับอายจนไม่คิดมีชีวิตอยู่และไม่ได้ติดต่อขอความช่วยเหลือจากครอบครัวแต่เมื่อครู่เจ้ากลับช่วยเหลือข้าทั้งยอมสละชีวิตทั้งที่พวกเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทำให้ข้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก แล้วยังไม่คิดรั้งตัวข้าไว้ใช้งานอีก เจ้าช

ตอนที่สิบห้า หลอกล่อ มู่เหลียงไม่ได้ตอกย้ำรุนแรงแต่ชักเข้าชักออกเป็นจังหวะลื่นไหล ความเนิบช้าแต่หมุนควานไปทั่วสร้างความเสียวในอีกรูปแบบหนึ่งทำให้ไป๋หนิงถึงกับกำมือแน่น“อื้อออ ดี”คุณชายมู่ผู้นี้สมเป็นบุตรชายนายอำเภอผู้มีการศึกษา ทำสิ่งใดนุ่มนวลไม่ผลีผลามไป๋หนิงชื่นชมในใจกว่าจะรู้ตัวว่าโจวฟู่จิวมายืนอยู่บนหัวและจับปากของนางให้อ้าออกหญิงสาวก็ต้องเผชิญกับท่อนกายซึ่งเข้ามาทักทายตั้งท่าจะยัดเข้ามาในโพรงปากซึ่งทั้งเล็กและแคบของนาง“ไม่” ไป๋หนิงสะบัดหน้าหนีอย่างดื้อดึงชิ คิดจะให้นางอมให้หรือ ไม่มีวัน แต่โจวฟู่จิวช่างหน้าด้านหน้าทน เขาพยายามบีบปากของนางให้อ้ากว้างแล้วยัดส่วนปูดโปนอันใหญ่โตเข้ามาจนได้ ทั้งยังเกลี้ยกล่อมด้วยถ้อยคำหวานหู“หากเจ้าเลียจนข้าสุขสมก็จะไม่ต้องโดนกระแทกให้เหนื่อยแรงอย่างไรเล่า และข้าสัญญาว่าจะเลียให้จนเจ้าล่องลอยด้วยเช่นกัน”เข้าใจหลอกล่อนัก ควรไปเป็นนักเจรจาอย่างยิ่งแม้ไป๋หนิงไม่อยากคล้อยตามแต่แท่

ตอนที่สิบเจ็ด สุขสันต์ไป๋หนิงซึ่งเพิ่งเสร็จสมยังยืนพิงกำแพงหอบหายใจมองเหล่าคุณชายทั้งหลายซึ่งยืนระเกะระกะอยู่เต็มพื้นที่คับแคบด้วยความคิดในใจนางควรจะสมน้ำหน้าหรือเห็นใจดีล่ะ คุณชายเหล่านี้หิวกระหายนักตั้งหน้าตั้งตาตอกกระแทกไม่ยั้งแรง ก็สมควรที่หัวหูจะบวมปูดแล้ว ทีช่องทางของนางถูกกระแทกแรงจนบวมเป่งไม่เห็นจะโอดครวญสักคำไป๋หนิงยังคงหายใจแรงแล้วทิ้งตัวเลื่อยลงไปกองกับพื้นด้วยความเหนื่อยอ่อนเพื่อฟังพวกเขาพูดคุยปรึกษากัน“ไปที่บ้านข้าก็แล้วกัน” หมิงไฉกุ้ยรีบเสนอ“ไม่ดี บ้านของเจ้าอยู่กลางเมืองส่งเสียงดังมากนักไม่ได้ทั้งยังมีสายตาสอดรู้สอดเห็นมากมาย” หลี่เฉียงขัดทันทีก่อนจะเสนอบ้าง“ไปที่กระท่อมชายป่าของข้าดีกว่า แม้จะเรียกว่ากระท่อมแต่กว้างขวางใหญ่โต ทั้งมีทิวทัศน์ล้อมรอบกว้างขวางไม่ว่าจะส่งเสียงดังเพียงใดหรือทำสิ่งใดล้วนไม่ติดขัด เหมาะอย่างยิ่งกับพวกเรา”ไป๋หนิงได้ยินถึงกับสะดุ้งในใจนี่พวกเขาคิดทำเรื่