Home / Romance / SECRETLY MARRIED to My Father's COLLEAGUE [A.G.S #2] / Chapter 11 - Chapter 20

All Chapters of SECRETLY MARRIED to My Father's COLLEAGUE [A.G.S #2]: Chapter 11 - Chapter 20

215 Chapters

CHAPTER 10

SABRINA DE VERA'S POV "Sino kaya ang asawa ni Mayor Rouge? siguro sobrang ganyan din dahil napaka-gwapo niya.." "Oo nga, baka model o kaya artista?" "Napaka-swerte naman niya. Sobrang gwapo ba naman ng Asawa niya. Kahit siguro masama ang araw niya ay nagiging maganda kapag nakikita niya ang mukha ni Mayor.." Ilan lamang iyon sa mga bulungan na naririnig ko habang tinatahak naming magkakaibigan ang napakahabang hallway. "Unang beses palang nagpunta si Mayor sa university, pero sikat na kaagad!" komento ni Janice, abala ito ito sa pagnguya ng pagkain. Maya-maya pa ay sumulpot sa tabi niya si Dan..inagaw pa nito ang pagkain na hawak ni Janice at diretsyong isinubo sa kanyang bibig. "Pero si Sabrina sobrang tahimik talaga, nakakapanibago..." pag-iiba niya ng usapan dahilan upang napatingin silang lahat sa akin. May halong duda. Lalo na si Danica. “Sab…” dahan-dahan niyang sabi, bahagyang kumunot ang noo. “Are you okay?” Napangiti ako. Mas maayos. Mas kontrolado. “O

CHAPTER 11

SABRINA DE VERA'S POV Palapit ng palapit ang mukha niya sa akin hanggang sa naramdaman kong tumatama na sa aking mukha ang mainit niyang hininga. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Humigpit ang paghawak ko sa laylayan ng suot kong damit. Ilang dangkal na lamang ang kayo ng aming mukha sa isa't isa..halos kapusin na ako ng hininga sa sobrang kaba nang biglang bumukas ang pintuan ng restroom sa labas. Natigilan siya ngunit hindi pa rin nito inalis sa akin ang tingin niya. "Oh s-sorry...may tao pala, akala ko wala.." rinig kong sambit ng babae na nasa labas. Ilang sandali pa ay narinig ko ang yabag ng paa nito. Lumipat siya sa ibang cubicle na ilang metro lang din ang layo sa cubicle na kinaroroonan ko at ni Rouge. Bahagyang gumalaw si Rouge...at nang akmang ibubuka niya ang bibig niya upang magsalita at mabilis ko iyong tinakpan. Nakatingin siya sa akin habang ako naman ay masama siyang tiningnan. Animo'y binabalaan na wag siyang nagkakamali na magsalita kundi ay mahuhuli

CHAPTER 12: ARGUMENT

ROUGE VALDERAMA’S POV “Mayor, sabay ka ba sa lunch?” tanong ng isa sa mga kasamahan ko habang palabas kami ng function hall. Hindi ako agad sumagot. Tahimik lang akong naglakad, inaayos ang cuff ng suot kong suit. Kalmado sa labas. Pero sa loob ay hindi pa rin nawawala sa isipan ang tungkol sa malambot niyang labi na hanggang ngayon ay nararamdaman ko pa rin. Soft. Mainit. At kung gaano siya ka-unpredictable sa mga sandaling iyon. “I won’t be joining,” saad ko, diretso ang tingin sa harapan. “I have something to take care of.” Sandaling natahimik ang grupo. Hanggang sa natawa bigla si Governor Morales. Malalim. May halong pang-aasar. “Ahh…” aniya, sabay tapik sa balikat ko. “Mukhang pupuntahan mo ang asawa mo, ah.” Bahagya akong napahinto. At sa unang pagkakataon ay umangat ang sulok ng labi ko. Isang tipid na ngisi. Hindi ko itinanggi. Hindi ko rin kinumpirma. Pero sapat na iyon para maintindihan nila. “Enjoy, Mayor,” biro pa ng isa. Hindi na sila nagtanong pa.

CHAPTER 13

SABRINA DE VERA'S POV “Baba.” Napakurap ako sa malamig niyang utos. Hindi ko namalayang nakatigil lang pala ako sa loob ng sasakyan, hawak pa rin ang bag ko, parang hindi sigurado kung dapat ba akong lumabas o hindi. Napatiim-bagang ako bago ko binuksan ang pinto. Paglabas ko, agad kong naramdaman ang bigat ng lugar. Hindi ito isang simpleng bahay lang. Halatang… may kapangyarihan ang may-ari. Hindi ko namalayang napahigpit ang hawak ko sa bag ko habang sinusundan ko siya papasok. Wala siyang sinasabi. Diretso lang ang lakad niya. Habang ako ay nakasunod lang sa kanya. Pagpasok namin sa loob, mas lalo akong natahimik. Malawak ang sala. Minimalist ang detalye nito. Pero bawat gamit na nakikita ko sa loob ay halatang mahal. “Nice house,” saad ko, pilit casual ang tono. Hindi siya sumagot agad. Sa halip, tinanggal niya ang coat niya at ibinigay iyon sa isang staff na hindi ko man lang napansing nandun pala. “Prepare dinner,” utos niya. “Not now,” mabi

CHAPTER 14

ROUGE'S POV Nakatungo ako sa mga dokumentong kanina ko pa binabasa... budget reports, project proposals, at mga clearance papers na kailangang pirmahan bago mag-uwian ang araw. Normal na araw. Paulit-ulit. Walang bago. Hanggang sa umalingawngaw ang malakas na tunog nang pagbukas ng pinto. Hindi ko man lang inangat ang tingin ko. “Kung wala kang dalang importante, lumabas ka,” malamig kong sabi, tuloy pa rin ang pagsusulat ng pirma sa isang papel. “Importante ‘to, Rouge.” Napahinto ang ballpen ko. I know that voice. Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin. Axiel.. My closest friend. My right hand. At ang taong bihira lang pumasok dito nang walang pahintulot..maliban na lamang kung kailangan talaga. Inihagis niya sa ibabaw ng desk ko ang isang folder. “Basahin mo.” Napatingin ako sa kanya bago ko kinuha iyon. “Anong kalokohan na naman ‘to?” asik ko. Hindi siya sumagot. Binuksan ko ang folder. At doon ko nakita. A printed article. Headline pa lang

CHAPTER 15

ROUGE'S POV (Continuation....) Nakatingin sa akin si Axiel, na para bang hindi niya ako kilala at ibang tao ang nasa harapan niya ngayon. “Rouge…” mahinang sambit niya, “you’re really not playing around, huh.” Tahimik ang paligid. Bahagya akong natawa, ngunit naputol din iyon kaagad dahil sa muling pagbukas ng pintuan sa harapan ko. Pumasok ang isang babae sa loob ng opisina ko. At sa isang iglap… ay parang nagbago ang hangin sa loob ng opisina ko. Tall. Elegant. Familiar in a way I didn’t want to revisit. Perfect posture. Controlled smile. The kind of presence that doesn’t ask permission before entering a room. Tumigil si Axiel sa gitna ng paghinga niya. “…Oh,” mahina niyang sambit na para bang alam na niya na may hindi magandang mangyayari. Ako naman ay hindi ako kumurap. At kahit kaunting reaksyon sa mukha ko ay wala... blangko lang akong nakatingin sa kanya. It's Beatrice.. My ex-girlfriend. The woman who once stood beside me in campaigns, in events, in

CHAPTER 16

SABRINA DE VERA'S POV Ganito ang klase ng ingay na sanay na ako.. halo-halong tawanan, keyboard typing, paglipat ng papel, at sabayang reklamo ng mga taong sabay-sabay na nagsusulat pero hindi pa rin makapag-focus nang tuloy-tuloy. Nasa sala kami ng bahay. Nakakalat ang laptops sa mesa. May mga printed pages ng thesis namin na halos magmukhang gulo na sa dami ng edits. May snacks sa gilid, kape sa gitna, at mga mata naming halos puyat na pero pilit pa ring lumalaban. “Dan, hindi ‘yan APA format, ha!” reklamo ni Janice habang nakatingin sa screen niya. “Edi ikaw gumawa,” sagot ni Dan, nakangisi pa habang nagta-type. “Hoy, teamwork ‘to!” singit ni Kristoffer habang umiikot ang upuan niya. Napatawa si Janive. “Teamwork o stresswork?” Nagkaingay ulit silang lahat. Ako? Nasa dulo ako ng sofa, laptop sa kandungan, kunwaring seryoso sa ginagawa ko. Kunwari lang. “Okay, focus guys,” sabi ko, pilit pinapakalma ang sarili ko. “Konti na lang ‘to matatapos natin.” “Oo n

CHAPTER 17

SABRINA DE VERA'S POV "Salamat po, Manang!!" halos sabay-sabay nilang sambit ng mailapag ni Manang sa glass table ang meryenda na pinahanda ni Daddy. Kung kami-kami lang sana ay hindi na mag-aabala ang mga kaibigan ko. Kasi kahit siraulo sila ay nag-iisip pa rin naman sila nang maayos. At ayaw din nilang maka-abala ng iba. Pero sobrang OA din kasi ni Daddy, kaya kahit nga kaibigan ko ay hindi nakatanggi. "Pasensya na po talaga sa abala, Manang.." habol ko rito, nginitian niya ako sabay abot ng kamay ko. "Ano ka ba?! mga bisita mo 'yan at tama lang din naman na mag-meryendahin mo sila," aniya. Napanguso ako. "O siya.. ipagpatuloy niyo na iyong ginagawa niyo at babalik na ako sa kusina. At kung may kailangan pa kayo ay tawagan niyo lang si Josepina.. nasa labas lang iyon at naghihintay ng iuutos..." bilin niya sa akin. Tumango lang ako at pagkatapos ay sinundan siya ng tingin hanggang sa tuluyan na siyang nakapasok sa loob ng kusina. “Okay wait,” sabi ni Dan, mabilis

CHAPTER 18

SABRINA DE VERA'S POV (Continuation....) Hindi ko iyon kilala. Huminto sila sa harap ng bahay. Magkaharap. At hindi pa man ako tuluyang nakabawi sa unang pagkagulat ko ay muli iyong nasundan. Lumapit ang lalaki sa kanya, sobrang lapit na para bang madalas nila iyong gawin. At hindi ako gano'n ka t*nga para hindi malaman kung ano ang gagawin nila. Masyadong naging mabilis ang lahat. Mula rito sa ikalawang palapag ng bahay ay kitang-kita ko ang pagdukwang ng lalaki. Hanggang sa lumapat ang kanyang labi kay Mommy. Para silang magkasintahan.. They look like a teenage couple whose making out, publicly. At sa harap mismo ng bahay namin. Napaatras ako ng isang hakbang. Nanlalamig ang mga kamay ko. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Galit? Sakit? O— wala. Dahil parang biglang nawala lahat. Parang may punit na bahagi sa loob ko na hindi ko na maibabalik. Hindi ko namalayang napahigpit ang hawak ko sa damit ko. Hindi ko namalayang nanginginig na pala

CHAPTER 19

SABRINA DE VERA’S POV Bigla akong napabalikwas ng bangon. Mabilis. Halos mawalan ng balanse. Sunod-sunod ang paghinga ko habang nakatitig sa kisame... parang hinahabol ang hangin na hindi ko alam kung saan nanggaling. “W-what…” Napahawak ako sa ulo ko. Masakit. Mabigat. Nanlaki ang mga mata ko. Agad akong napabangon mula sa kama, hindi na nag-isip pa. Hindi ko na inalala kung ano ang itsura ko, kung maayos ba ang buhok ko o gusot ang damit ko. Wala akong pakialam. Ang alam ko lang ay kailangan kong lumabas. Ngayon na. Dali-dali akong tumakbo palabas ng kwarto. Binuksan ang pinto nang walang ingat. At sa mismong paglabas ko ay tumambad agad sa akin ang malawak na sala. Tahimik. Malinis. At hindi nakatakas sa paningin ko ang isang malaking larawan sa gitna ng pader ang agad na sumalo sa paningin ko. Huminto ang mga paa ko. Parang may pumigil. Hindi ako nakagalaw. Hindi ako nakapagsalita. Nakatitig lang ako. Isang malaking picture frame... nakasabit sa mataas at

PREV

...

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status