All Chapters of SECRETLY MARRIED to My Father's COLLEAGUE [A.G.S #2]: Chapter 41 - Chapter 50

ROUGE VALDERAMA'S POV Nasa loob ako ng aking kotse, ngunit ang aking tingin ay nakatuon sa mismong gate bf university. Hindi ko nakalimutan ang sinabi ni Sabrina na may lakad silang makaibigan, pero mas pinili kong manatili rito sa loob at bantayan siya. Alam kong nakita ako kanina ng Villareal na iyon. Hindi ako gano'n ka b*bo upang isipin na babalewalain niya lamang ang nakita niya. Ngunit habang nakatingin ako sa gate....napansin ko ang isang babaeng naglalakad papalabas—naglalakad patungo sa direksyon ko. Nang ilang metro na lamang ang layo niyo sa kinaroroonan ng kotse ko ay agad kong nakilala ang mukha ni Madona. Why the h*ll she's here? She's in Rome, kaya bakit siya nandito? Sobrang daming katanungan na sumagi sa utak ko, gustong kumawala sa bibig ko. Pero nanahimik na lamang ako hanggang sa narinig ko ang kanyang pagkatok sa bintana ng aking kotse. I let out a deep...heavy breath. Hindi na nag-abala pang ibaba ang bintana ng sasakyan at ini-start ko na lama

MADONA VILLAREAL’S POV “Ang sungit talaga no’n…” iritado kong bulong habang pabagsak na inihagis ang handbag ko sa sofa. Napabuntong-hininga ako at agad na tinanggal ang suot kong heels. Ramdam ko pa rin ang inis hanggang ngayon. Hindi dahil sa hindi kami nagkausap nang matagal ni Rouge. Kundi dahil…tinakbuhan niya ako. Literal. Hindi man lang ibinaba ang bintana ng sasakyan niya. Hindi man lang ako nilingon nang maayos bago siya umalis na parang may humahabol sa kanya. "Tsk." Napairap ako at isinandal ang likod sa sofa. “Wow…” sarkastiko kong bulong. “Gan’on na ba talaga kabigat sa kanya para kausapin ako? I felt like I'm some sort of virus..." “Depends," natatawang tugon ng kapatid ko. Pabagsak ding naupo sa single couch habang hawak ang cellphone niya. Naka-uniform pa. Tumaas ang isang kilay ko. “Anong ibig mong sabihin sa depends?” tanong ko. Hindi siya agad sumagot. Busy pa sa pagta-type sa cellphone niya bago niya ako tuluyang nilingon. Then he smirk

SABRINA DE VERA’S POV “Ma’am Sabrina, five minutes na lang po.” Mahina akong napakurap nang marinig ko ang boses ng isa sa mga event organizers sa likuran ko. Nakatayo ako sa harap ng napakalaking salamin habang tahimik na pinagmamasdan ang sarili ko. Suot ko ang ball gown na ipinagawa ni Daddy para sa birthday ko. Elegant. Expensive. The kind of dress people would stare at the moment you walk into the room. Marahan kong hinaplos ang tela nito. Silver. Soft. Shimmering under the lights. Maayos na rin ang buhok ko. Kumpleto na ang make up. Even the jewelry around my neck and wrists were already prepared by my parents beforehand. Everything was perfect....too perfect. Mula sa kinaroroonan ko ay rinig na rinig ko ang ingay sa labas ng function hall. Pinaghalong musika at mga halakhak ng mga tao. Voices of visitors greeting each other. At higit sa lahat…ang excited na boses ng mga kaibigan ko. “Girl! Bilisan mo na!” mahinang sigaw ni Janice mula sa

SABRINA DE VERA'S POV Kahit gano'n pa man ang sinabi niya ay hindi na ako nagtanong pa. Huminga lamang ako nang malalim at asarin siya sa paraan na alam kong magre-react siya. "Hindi ko kasi naisip na maiimbitahan rin kayo rito sa party. Kung alam ko lang edi sana nagpahanda ako nang enggrandeng pag-welcome para sa 'yo.." banat ko Kay Madona, hindi naman sa makikipag-away ako sa kanya. Gusto ko lang talaga siyang makitang maasar dahil may kung ano sa mga tingin at tono niya na kakaiba. Unti-unting napawi ang ngisi niya. At ang kaninang kumukislap niyang mga mata ay dumilim...at hindi nakaligtas sa paningin ko ang inis na dumaan sa mga mata niya. “Ah, Sabrina.” Napalingon ako nang marinig ang boses ni Daddy sa tabi ko. Ngumiti siya agad nang makita ako, pagkatapos ay marahan akong hinawakan sa likod. “Come with me for a second,” aniya. “I want you to meet some of my colleagues.” Bahagya akong napakurap. Awtomatiko akong tumango kahit parang biglang may kung anong bumi

ROUGE VALDERAMA'S POV Hindi ko na halos naririnig ang usapan sa paligid. Dahil ang buong atensyon ko ay nasa kanya pa rin. Nasa paraan kung paano siya pilit na ngumingiti habang nakikipag-usap sa mga taong halos hindi naman niya kilala, pero bumabati sa kanya. Nasa paraan kung paano siya paminsan-minsang napapahawak sa wine glass niya kapag kinakabahan. At higit sa lahat...sa paraan kung paano niya pilit na iniiwasan ang tingin ko. Then suddenly…I saw her excuse herself. Bahagya siyang ngumiti sa mga kausap niya bago dahan-dahang umatras palayo sa grupo. Napababa ang tingin ko sa kamay niyang mahigpit ang hawak sa maliit na purse niya. She was leaving. My eyes followed her immediately. Hanggang sa tuluyan siyang makalayo sa gitna ng venue at mapunta sa mas tahimik na hallway malapit sa mga private rooms ng function hall. Doon ko lamang marahang ibinaba ang wine glass ko sa mesa. “Excuse me,” kalmado kong sambit habang tumitingin sa isa sa mga kasamahan ko. “May kakausapin