All Chapters of SECRETLY MARRIED to My Father's COLLEAGUE [A.G.S #2]: Chapter 21 - Chapter 30

SABRINA DE VERA'S POV “Finally!” halos mapasigaw si Dan habang ini-stretch ang likod niya. “Ayoko na makita ‘yang thesis na ‘yan kahit kailan.” “Same,” sabay-sabay naming sagot. Napangiti ako nang bahagya habang tinitingnan silang lahat. Pagod. Puyat. Pero masaya. “At least tapos na,” sabi ni Janice, sabay higop ng kape. “Totoo,” dagdag ni Mariel. “Kung hindi dahil sa overnight na ‘to, baka next year pa tayo matapos.” Napatawa ako. “Ang OA niyo,” sabi ko, pero hindi ko rin mapigilang ngumiti. Maya-maya, isa-isa na silang nag-ayos ng gamit. “Alis na kami,” sabi ni Kristoffer habang sinusuot ang bag niya. “Sabay-sabay na tayo,” dagdag ni Dan. Sinamahan ko sila hanggang sa gate. Tahimik ang paligid. Malamig ang hangin. “Salamat ulit, Sabrina,” sabi ni Janice bago sila tuluyang umalis. “Anytime,” sagot ko, pilit na normal ang boses. Ngumiti sila. Nagpaalam. At unti-unti silang nawala sa paningin ko. ***** Pagbalik ko sa loob ng bahay… ay tahimik na ang paligid. Iba

SABRINA DE VERA'S POV "Woii... malapit na matapos ang klase at birthday ni Sabrina next month!" excited na saad ni Danive. Kasalukuyan kaming nasa ilalim ng puno sa may quadrangle. Kakatapos lang ng class period at pauwi na din kami. Wala na kaming klase mamayang hapon kasi nailipat na sa umaga, pero imbes na umuwi ay nagdesisyon kami tumambay na muna dito upang mag-chikahan. "Oo nga! Twenty-four na siya!!!!" halos sabay-sabay nilang tukso sa akin. Kung makaasar talaga ay parang ang babata pa nila. E isa ako sa pinakabata sa grupo namin, at ang pinakamatanda ay si Kristoffer... "May party ba sa bahay niyo? o katulad next year?" usisa ni Mariel. Last year kasi ay sa batanes ginanap ang birthday ko. Ayaw ko naman sana pero masyadong mapilit si Daddy kaya wala akong choice. "Hindi ko alam e. Alam niyo naman na okay lang sa akin kung kahit saan basta invited kayo..." banat ko pa. Inirapan ako ng dalawang babae, sina Janice at Marice. Natawa lang ako sa reaksyon nila at ilang sa

SABRINA DE VERA'S POV Pag-apak ko sa sala ay agad na nagsalubong ang aking kilay, nang mapansin ko kung gaano ka-busy ang mga tao sa paligid. Lahat sila ay mag kanya-kanyang ginagawa. Mula sa nga boy rito sa bahay, hanggang sa mga kasambahay ay maging iyong chef na hina-hire ni Mommy kapag may okasyon ay nandito. Wala akong alam kung ano ang nangyayari, maging kaunting ideya sa utak ay wala. Hindi ko alam kung sino ang bisita, dahil kung si Daddy ang dahilan nito ay malabo dahil kahapon pa naman siya nakauwi mula sa trip niya sa Singapore. "Manang..." sambit ko at mabilis na hinawakan ang balikat nito upang pigilan. "Ani pong nangyayari? may bisita po ba?" tanong ko at muling iginala sa paligid ang aking tingin. "Oo.." agad na tugon niyo dahilan upang bumalik sa kanya ang tingin ko. "Sino naman?" Bahagyang kumislot ang kanyang labi, "Hindi ko alam e. Basta ang sabi ng mommy mo ay may tatlong bisita raw na darating ngayon kaya kailangang maghanda ng maraming pagkain."

SABRINA DE VERA'S POV Dalawang araw na ang lumipas matapos ang dinner na iyon kung saan at biglang umalis si Rouge. Hindi ko alam kung ano ang dahilan niya, pero habang tinitingnan ko siya ng gabing iyon...ay kitang-kita ko ang matinding sakit sa kanyang mga mata. I felt the slightest pang of pain in my chest, watching him leave like that...torn my heart into pieces. It should have been me who was angry that night. Ako dapat ang umakto ng gano'n dahil siya itong may kasamang ibang babae at nailabas pa talaga sa publiko. Pero sa huli...ay naging siya. Napaisip ako bigla na siguro ay umakto siya ng gano'n dahil sa reaksyon ko ng sagutin niya ang tanong ng bisita, pero wala namang mali sa reaksyon ko. Dahil alangan naman na malungkot ako o ano, at lihim lang din ang ang namamagitan sa aming dalawa kaya tama lang ang sinabi niya. Ewan ko ba. Dapat sana ay matuwa ako dahil dalawang araw na siyang hindi nagpaparamdam sa akin. Hindi na niya ako ginugulo and I should be happy a

SABRINA DE VERA’S POV Mainit pa rin ang hangin sa paligid. Parang hindi pa tuluyang humuhupa ang nangyari. Nakahiga pa rin ako sa ibabaw ng mesa niya… magulo ang buhok, mabigat ang paghinga, at pakiramdam ko ay wala pa rin sa tamang ayos ang isip ko. “Rouge…” mahina kong reklamo. Hindi ko na mabilang kung pang-ilang beses ko na siyang tinatawag nang gano'n na para bang kakapusin ako ng hininga. Nasa pagitan pa rin siya ng mga hita ko, nakayuko, at paulit-ulit na hinahaplos ng mga labi niya ang pisngi ko… ang noo ko… hanggang sa gilid ng labi ko. Marahan. Paulit-ulit. Parang hindi siya nagsasawa. “Stop…” bulong ko ulit, bahagyang tinutulak ang dibdib niya. “If we keep doing this I'll be sore," Napapikit ako nang maramdaman ko ulit ang malambot niyang halik sa gilid ng panga ko. Hindi siya tumigil. Hindi man lang nagmadali. Para bang gusto niyang sulitin bawat segundo. Napailing ako, pero hindi ko rin mapigilang mapangiti nang bahagya. Nakakainis. Sobrang nakakainis.