All Chapters of SECRETLY MARRIED to My Father's COLLEAGUE [A.G.S #2]: Chapter 31 - Chapter 39

SABRINA DE VERA'S POV "We better use some protection next time, Rouge." Wika ko. Kasalukuyan akong nagbibihis habang siya naman ay nakaupo lang sa sofa at pinagmamasdan ako gamit ang malagkit niyang tingin."Will you stop watching me like that?" reklamo ko, masyado kasing nakakailang ang paraan ng pagtingin niya sa akin. Oo at kakatapos lang namin mag-s*x, pero kahit gano'n ay nakakaramdam pa rin naman ako ng pagkailang dahil hindi ako sanay na may nanonood sa akin habang nagbibihis. Suddenly, he chuckled. He slowly rose up from the sofa and started walking towards me. I avoided his gaze and immediately turned my back on him and continued wearing my clothes."I would love to see you walking around here in my office without wearing any single clothes, Sabrina," baritong boses niyang sambit. My breath hitched when I felt his body on my back, slowly pressing himself on my a*s."Masakit pa, Rouge. Kaya sana ay bawas-bawasan mo ang kalib*gan mo," angal ko. Muli akong humarap sa kanya a

SABRINA DE VERA'S POV Halos wala akong ibang magawa sa bahay maliban pa sa pag p-paint at pag-aayos ng mga bulaklak sa harder. Kaya nang tumunog ang cellphone ko ay hindi ko na iyon pinatagal at mabilis na inabot. Sinagot ko kaagad ang tawag kahit wala naman akong ideya kung sino ang tumatawag sa cellphone ko dahil hindi na ako nag-abalang tingnan ang screen. “Hello…” namamaos ang boses kong sambit. “Sabrina.” Pamilyar ang boses. Napakunot ang noo ko at saka ko lang tiningnan ang screen. Si Enzo Villareal. Isa sa mga kilalang estudyante sa university. Mayaman. Maimpluwensya... at kilala sa pagiging playboy. “What do you want?” diretsyo kong tanong. Hindi na ako nagpaligoy-ligoy pa. Dahil doon at napahalakhak siya sa kabilang linya. Para bang hindi na niya ikinagulat pa ang tanong kong iyon. “Straight to the point, huh. I like that..." namamangha komento niya at napairap ako. “Enzo—” “Relax,” putol niya. “I’m not calling to annoy you.” Sandali akong nata

SABRINA DE VERA'S POV Nakaupo ako sa isang bakal na silya. At sa harapan ko at nakatayo si Janice at Mariel, parehong naka-krus ang mga braso at matalim akong tinitingnan. Hindi ko na matandaan kung gaano na ako katagal na nakaupo rito. Dahil mula ng mahuli nila kami ni Rouge kanina ay hindi na ako nakapagsalita. Halos hindi ko na nga sila matingnan nang diretsyo kasi sobrang sama ng tingin nila sa akin. Para bang isang napakalaking kasalanan ang ginawa ko. At nang mahuli nila ako ay gusto nila akong parusahan. Unti-unti ay pinakawalan ko ang isang malalim na hiningang...kanina ko pa pilit na pinipigilang kumawala. Bahagya akong gumalaw, marahang nag-angat ng tingin sa kanilang dalawa. "Ganito kasi 'yun--" "ANO?! NA WALA KANG BALAK IPAALAM SA AMIN? TAPOS ANO PA?" mabilis niyang putol sa akin. Agad kong naitikom ang bibig ko. Yumuko na lamang ulit ako at iniwasan ang kanilang tingin. Paano ba kasi ako makakapag-paliwanag kung hindi nila ako hahayaang magsalita na muna? at ku

SABRINA DE VERA’S POV Sandaling katahimikan ang bumalot sa paligid matapos niyang isigaw ang pangalan ni Enzo. Ramdam ko ang mga matang nakatingin sa amin. Pero imbes na kabahan… may kung anong kumiliti sa loob ko. Hanggang sa... “Pff----” Napakagat ako sa labi ko. Pero huli na. Bigla na lang akong napayuko habang nanginginig ang balikat ko. “Ha—HAHA—!” Tuluyan nang sumabog ang tawa ko. Kasunod ko sina Danica at Mariel. “HAHAHAHA—!” Hindi na namin napigilan. Sobrang pilit na pigil kanina—biglang kumawala. Napahawak pa si Danica sa lamesa habang tawa nang tawa. “Sorry—sorry—wait lang—” hingal niyang sabi pero lalo lang siyang natawa. Si Mariel naman halos mapaluha na sa kakatawa. “Girl—wait—hindi ko na kaya—” reklamo niya sa pagitan ng halakhak. Samantalang si Atasha— nanigas. Namumula ang mukha. Halos hindi makapaniwala sa reaksyon namin. Unti-unti kong pinunasan ang gilid ng mata ko, pilit inaayos ang sarili ko habang humihinga nang mal

SABRINA DE VERA'S POV "Gusto mo bang hintayin nalang kita sa labas ng university at sabay na tayong umuwi mamaya?" marahang tanong sa akin ni Rouge, habang tinutulungan akong ayusin ang suot kong damit.Mabuti na lang din talaga ay may dala akong extra na damit. Kasi hindi ko naman na masusuit ang suot kong damit kanina dahil naging kulay green.Nakangiti ako habang inabot ang panyo na kinuha niya mula sa kanyang bulsa. Agad akong humarap sa salamin, bahagyang binasa ang panyo at agad na pinunasan ang nagkalat kong lipstick. "Wipe mine also.." bulong niya habang nakapatong ang baba sa aking balikat. Pilya akong ngumisi, at umikot upang muli siyang harapin. "Kulang ka talaga sa atensyon, ano?" asik ko, ngumiti lang siya at inginuso ang labi niyang namumula dahil sa lipstick ko.Inangat ko ang kamay ko at nagsimula nang punasan iyon. Paminsan-minsan ay hindi ko mapigilang mailang dahil sobrang lamin ng kanyang pagkakatitig sa akin. Halos hindi na siya kumukurap, para bang ayaw niyan