All Chapters of SECRETLY MARRIED to My Father's COLLEAGUE [A.G.S #2]: Chapter 51 - Chapter 60

SABRINA DE VERA’S POV "Ayaw kong madamay ka. Kailangan mong ingatan ang pangalan mo. Kasi ako...ako kaya kong harapin lahat ng panghuhusga na ibabayo sa akin kagaya nito. Kaya ko iyon kaya wag mo ng isipin na kailangan ko ang proteksyon mo...dahil mismo ako ay kaya kitang protektahan sa paraan na alam ko." Hindi niya agad sinagot ang sinabi ko. Nakatitig lang siya sa akin. At habang tumatagal… mas lalo kong nararamdaman ang pagbigat ng hangin sa pagitan naming dalawa. Hanggang sa bigla siyang humugot ng malalim na buntong-hininga. Then without warning...hinubad niya ang suot niyang suit jacket. Bahagya akong natigilan habang pinagmamasdan siyang mabilis na isinukbit iyon sa ulo niya upang matakpan ang kalahati ng mukha niya. “Rouge--” “Come here,” putol niya agad. Mababa ang boses. Kontrolado. Pero ramdam ko ang tensyon doon. Bago pa ako tuluyang makapagsalita ay agad niya akong hinawakan sa pulsuhan at mabilis akong hinila palabas ng silid. Napasinghap ako nang bahagya

SABRINA DE VERA’S POV Sa bawat paghalik niya sa akin ay parang unti-unting nawawala ang lahat ng nasa isip ko. The party. The guests. Maging ang tungkol sa posibilidad na hanapin ako ng mga bisita. Everything faded. Rouge was all I could feel. All I could think about. Napasinghap ako nang muli niya akong hilahin palapit sa kanya bago niya ako dahan-dahang itinulak pababa sa malambot na couch. Hindi marahas. Pero dominante. The kind of movement that made my heartbeat lose all rhythm. Napatitig lang ako sa kanya habang nakatayo siya sa harapan ko. Mabigat ang paghinga. Gusot na ang buhok. Bahagyang nakaluwag ang necktie niya dahil sa pagmamadali naming dalawa kanina. And his eyes... His eyes looked dangerously dark while staring down at me. Parang tuluyan na niya akong kakainin nang buhay. At ni kahit isang segundo ay hindi man lang niya sinubukang iwasan ang tingin ko. My breath hitched when he slowly knelt in front of me. Hindi niya agad ako hinalikan ul

SABRINA DE VERA’S POV Hindi ko alam kung dahil ba sa pagod o dahil pareho lang kaming nag-iisip kung paano namin sasabihin kay Daddy ang lahat. Kaya ganito na lamang ka tahimik ang byahe, mula ng nakaalis kami kanina ni Rouge sa bahay niya. Nasa passenger seat ako habang paminsan-minsang sumusulyap kay Rouge. Nakasuot na siya ulit ng maayos at pormal na damit. Composed. Calm. Para bang hindi siya iyon lalaki na halos walang balak na patulugin ako kagabi. Pero kahit gano’n… ramdam ko pa rin ang tensyon sa kanya. Especially every time his hand tightens around the steering wheel. Bahagya akong napalunok at muli kong ibinaling ang tingin sa labas ng bintana. Maaga pa. The morning sunlight softly reflected against the buildings habang tahimik kaming bumabaybay sa daan patungo sa bahay namin. At habang palapit kami nang palapit…mas lalo lang akong kinakabahan. “Rouge…” mahina kong tawag. Hindi niya agad ako nilingon. “Hm?” Lumunok ako, kasabay niyon ang paghigpit ng hawak ko sa

ROUGE VALDERAMA’S POV Tahimik ang buong opisina ni Governor De Vera matapos lumabas si Sabrina dala ang tray ng mga inumin. Nanggaling kami kanina sa sala, pero bigla akong inaya ni Gov na lumipat sa kanyang opisina upang makapag-usap kami nang maayos. Siguro ay iniiwasan niya rin na marinig ng ugang tao rito sa mansyon ang magiging usapan naming dalawa. Kaya minabuti niyang lumipat na lamang kami sa mas pribadong lugar. Mula sa tasa ng kape...ay dahan-dahang umangat ang tingin ko sa kanya at nakita kong kalmado na ito. Pero kahit kalmado na iyon...alam ko na sa likod ng ekspresyon niya habang iniikot ang laman ng whiskey glass sa kamay niya…umiikot ang Isang palaisipan na kahit hindi niya sabihin sa akin ay ramdam ko...at alam ko. I stayed quiet. Waiting for him to speak. Then slowly... Governor De Vera leaned back against his chair before finally looking at me again. Parang sinusubukan niya pa ring timbangin ang lahat. Then after a few long seconds…he slowly placed t

ROUGE VALDERAMA’S POV Halos buong araw na akong nakakulong sa opisina ko rito sa loob city hall. At ang totoo ay sinadya ko rin talagang gawin 'to. Ever since the day Governor De Vera found out about our marriage, I buried myself in work. Completely. Because if I stayed around Sabrina too long…kung palagi ko siyang makikita at mahahawakan, alam kong mawawala ulit ako ng kontrol sa katawan ko. I promised her father that I won't disturb her for now. I respected him enough to give Sabrina space, to let her finish her studies peacefully. Kaya sa halip na sunduin siya araw-araw at ikulong sa bahay ko kagaya ng gusto kong gawin…pinili kong lunurin ang sarili ko sa trabaho. Paperworks. Meetings. Budget hearings. Town concerns. At ngayong alas kwarto na ng hapon ay nakaupo pa rin ako sa likod ng malaking mesa sa opisina ko habang binabasa ang makapal na stack ng reports sa harapan ko. Bridge rehabilitation projects. Budget allocations for public schools. Water syste