บททั้งหมดของ SECRETLY MARRIED to My Father's COLLEAGUE [A.G.S #2]: บทที่ 61 - บทที่ 70

ROUGE VALDERAMA’S POV Pagpasok ko pa lang sa police station ay ramdam ko na agad ang mabigat at nakaksakal na hangin....na siyang sumalubong sa akin. Tahimik, pero hindi dahil disiplinado ang lugar. Kundi dahil parang sanay na ang lahat sa mabagal na galaw ng sistema. May ilang pulis na napatingin sa akin. Yung iba agad tumayo, parang biglang naalerto nang makita nila akong naglalakad papasok sa istasyon nila. “Mayor Rouge...g-good afternoon po--” bungad ng isa habang may pilit na ngiti. Sandali ko lamang silang tiningnan bago ibinalik sa daan ang atensyon. Pagkatapos ay dumiretsyo ako sa mismong gitna ng istasyon, dahil hindi ako nagpunta rito upang makipag-kwentuhan sa kanila. “Who handled the report of a missing granddaughter filed by Rosa Villanueva?" malamig kong tanong at isa-isang tiningnan ang mga pulis na nakatayo sa harapan ko. Nagkatinginan sila sa isa't isa...walang sumagot sa tanong ko hanggang sa may isang lalaki na dahan-dahang tumayo mula sa mesa niya. Me

SABRINA DE VERA'S POV Hindi pa rin bumibitaw mula sa pagkakahawak sa akin si Rouge mula pa kanina. Ang braso niya ay nananatiling mahigpit ang pagkakapulupot sa baywang ko habang nakaupo ako sa tabi niya. Para bang kahit isang pulgada lang ay ayaw niya akong palayuin mula sa katawan niya. At sa totoo lang…hindi ko rin magawang alisin ang sarili ko sa pagkakayakap niya. Rinig ko pa rin ang mabilis na tibok ng puso niya laban sa likod ko. Masyado pa rin siyang tense. “Rouge…” mahina kong tawag habang marahan kong hinahaplos ang braso niyang nakapulupot sa akin. “Kumalma ka na nga...nasa loob naman tayo ng van," Narinig ko ang mabigat niyang buntong-hininga sa likuran ko. “I’m trying,” paos niyang sagot. Napalingon ako nang bahagya sa kanya. Nakapikit ang mga mata niya habang nakasandal ang ulo sa upuan ng van. Gusot ang buhok. Maluwag na ang pagkakakabit ng necktie sa kanyang leeg. Pero kahit gano’n ang ayos niya ay gwapo pa rin siyang tingnan. “Napagod ka ba sa trabaho?” tan

SABRINA DE VERA’S POV Dahan-dahang nagsara ang malaking pintuan ng mansion sa likuran ko. At kasabay no’n ay tila bigla ring bumigat ang buong paligid. Tahimik sa loob ng bahay. Tanging mahinang tunog lamang ng chandelier at ang mahina ngunit elegante na classical music ang maririnig mula sa living room. Huminga ako nang malalim habang pilit inaalis sa isip ko ang kaba kanina ni Rouge. Pero pag-angat ko pa lang ng tingin…ay napahinto ako ng makita ko si Mommy. Nakaupo sa living room habang may hawak na wine glass. Ngunit mas lalo akong natigilan nang makita ko ang isang lalaking nakaupo sa tabi niya. Ang lalaking nakita kong kahalikan niya noon sa harapan ng mansyon. "What the h*ll?" sa isipan ko habang palipat-lipat ng tingin sa kanilang dalawa. My breath instantly caught in my throat. Biglang nanlamig ang buong katawan ko habang nakatitig lang sa kanila mula sa may entrance ng mansion. Siya rin ang lalaking madalas naghahatid sa kanya pauwi. Tapos ngayon? nan

ROUGE VALDERAMA’S POV Isinandal ko ang buong bigat ko sa upuan ng sasakyan habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng siyudad na aming nilalagpasan. Pero kahit nasa harapan ko ang buong kalsada… ibang mukha ang paulit-ulit na pumapasok sa isip ko. I'm still about the way she looked at me earlier. The way her voice softened when she tried calming me down. And the way she smiled before entering their mansion. My chest tightened unconsciously. F*ck. I hated this feeling. This constant fear sitting inside my chest every time she's away from me. Masyado na akong nasasanay sa presensya niya. At pakiramdam ko ay unti-unti na akong nababaliw dahil doon lalo na kapag nilalamon na naman ako nang matinding takot na hindi ko maipaliwanag. “Sir…” Naputol ang iniisip ko nang magsalita si Santino mula sa driver’s seat. “We’re here.” Dahan-dahan akong napakurap bago tumingin palabas ng bintana. Nasa harapan na kami ng bahay ko. The mansion stood quietly in the middle of darknes

ROUGE VALDERAMA'S POV Nakatitig lang sa akin si Mama, habang unti-unting bumabalik ang malamig na composure sa mukha niya. Parang hindi siya natatakot sa mga sinabi ko. Parang matagal na niyang hinihintay na tuluyan akong mawalan ng kontrol sa harapan niya. Then slowly… she smiled again. But this time, it was colder. Crueler. “Tell me something, Rouge,” mahina niyang sambit habang marahang inaayos ang laylayan ng suot niyang mamahaling damit. Hindi ako sumagot. Diretso ko lang siyang tinitigan. At nang makita niyang hindi ako nagsasalita ay unti-unti siyang lumapit sa akin. “Do you really think…” mahina niyang dagdag habang nakatitig diretso sa mga mata ko. “…that Sabrina would still act like this for you?” My brows slowly furrowed. “What are you talking about?” malamig kong tanong. Bahagya siyang natawa. Parang naaaliw sa bawat reaksyon na ginagawa ko. At habang pinagkatitigan ko ang mukha niya ay napapansin ko ang kakaiba sa likod ng mga ngiti niya. Kar