All Chapters of WAR(S) ZONE สื่อรัก สืบร้าย The Detective: Chapter 11 - Chapter 20

ฉันเดินขึ้นมายังชั้นสองของบ้านแล้วหยุดสัมผัสกับประตูห้องนอนของพี่ ถึงจะยังมีความรู้สึกว่าพี่ยังอยู่เหมือนวันเก่าๆแต่สิ่งที่ต้องยอมรับความจริงคือ... พี่ไม่อยู่แล้ว ฉันมองประตูและไม่คิดจะเปิดมันเข้าไป ไม่ใช่ว่ากลัวหรืออะไร แค่ยังทำใจไม่ได้มากกว่า ภาพวันนั้นมันยังติดตาฉันไม่หาย “ฟู้ว์~” แล้วถอนหายใจ ฉันต้องรีบไปอาบน้ำเพราะต้องรีบเอาชุดเครื่องนอนไปให้สงคราม ซ่า~ เสียงน้ำที่ไหลจากที่สูงหล่นร่วงประทะร่างกายหญิงสาวที่กำลังเหม่อลอยคิดเรื่องที่ไม่ควรคิด เธอยังคงคิดถึงการตายของพี่สาวผู้เป็นที่รัก และได้แต่ตั้งคำถามว่าทำไม ทำไม และทำไม ทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้.. ใครกันมันช่างใจร้ายใจอำมหิตสร้างเว็บบอร์ดนั่นขึ้นมา... เธอคิดแบบนั้น เพราะในหัวเธอตอนนี้มันไม่มีเศษเสี้ยวของคำว่าอาถรรพ์อย่างที่หลายคนคิดแบบนั้นเลยแม้แต่เสี้ยวเดียว... เพราะวิญญาณหรือสิ่งที่มองไม่เห็น.. สร้างเว็บบอร์ดนั่นขึ้นมา ไม่ได้ฟึ่บ!“อ๊ะ! อะไรเนี่ย!” อยู่ๆไฟก็ตัดไปแล้วไม่ติดอีก ฉันรีบอาบน้ำล้างตัวให้สะอาดแล้วรีบคว้าผ้าเช็ดตัวขึ้นมาพันตัวเองไว้แล้วค่อยๆใช้มือคลำทางไปเรื่อยๆจนไปถึงประตู สายตาฉันเริ่มปรับกลืนกับความมืดได้ทีละนิดจนพอจ

สุดท้ายฉันก็เดินตามสงครามเข้ามาในบ้าน แค่รู้สึกไม่สบายใจที่อยู่ๆถูกเขามองด้วยสายตาแบบนั้น แต่เดินมาไม่ไกลเท่าไหร่ก็เห็นสงครามนั่งอยู่ที่ระเบียงอีกฝากของบ้าน พร้อมกับพ่นควันบุหรี่กลิ่นเย็นๆขึ้นกลางอากาศ “..มีอะไร เหม็นบุหรี่” เขาหันมาเห็นฉันพอดีก่อนจะกับไฟบุหรี่ทิ้งทันทีทั้งที่ฉันเพิ่งเห็นเขาจุดมันและสูบมันได้แค่สองฟืด“ไม่เห็นต้องดับเลย ...อยากดูดก็ดูดไปสิ”“ดูดแน่ ถ้าเธอไม่เข้ามาซะก่อน”“ก็ถึงบอกนี่ไงว่าไม่เห็นต้องดับเลย” ฉันเดินเข้าไปหาเขา แต่สงครามก็ไม่ได้จุดบุหรี่มวนที่สอง เขาไม่ได้มองฉันแต่กลับมองตรงไปข้างหน้า นั่งเงียบๆ.. “..นายเป็นอะไร”“..เปล่า”“งั้นฉันไม่อ้อมค้อมละ... นายไม่พอใจอะไรฉันหรือเปล่า สายตาของนาย.. นายไม่เคยมองฉันด้วยสายตาแบบนั้น”“หึ๊ รู้จักกันแค่อาทิตย์เดียวรู้แล้วหรือไงว่าสายตาที่ฉันมองมันหมายความว่าไง?”“..ไม่รู้หรอกถึงมาถาม”“....”“ให้พูดตรงๆก็... ทั้งบ้านนี่ฉันไว้ใจนายสุด ปกป้องก็เป็นแบบนั้น นักรบก็ดูไม่ได้จริงจังอะไร ..ส่วนอัศวินรายนั้นก็ดูนะ..”“น่าสนใจ?”“น่ากลัวต่างหาก...”“....”“...คนบ้าอะไร ทักทายด้วย.. วิธีแบบนั้น” ฉันแค่พึมพำกับตัวเองเพราะรู้สึกแบ

“อ๊ะ~ อร๊าย~ มะ ไม่ไหวหรอก~” ฉันยกมือปิดหน้าตัวเองเพราะรู้สึกว่ามันเจ็บจนทนไม่ไหว หน้าฉันต้อง...เหมือนเด็กงี่เง่าอยู่แน่ๆ เพราะฉันพยายามดิ้นหนีและผลักสงครามออกไปจากตัวฉันด้วย แต่เขาไม่ยอม สงครามสอดมือประสานเขาเข้ากับมือฉันแล้วค่อยๆดันสะโพกเข้ามาช้าๆอีกครั้ง และฉันก็ได้ยินเสียงครางกระเส่าในลำคอ ทำไมเจ็บขนาดนี้ ถ้าไม่มีฤทธิ์ของเหล้าของไวน์ก่อนหน้านี้ ฉันตายแน่ๆ~“อ่า~ โครตแน่น~”“..อื่อออ~” สงครามคอยมองฉันอยู่ตลอดเลย ยิ่งฉันหันหน้าหนีเขาก็ยิ่งรั้งหน้าฉันกลับไป แล้วก็ซุกหน้าดูดนมฉันสลับไปมาทั้งสองข้าง มันก็เสียวนะโดนดูดนมแบบนี้ คงเพราะเขาผ่อนจังหวะหนักเบาด้วยมั้ง~ มันเลยทำให้เพลินสุด แต่ที่จะไม่เพลินเลยก็ส่วนล่างนี่แหละ เพราะตั้งแต่ยัดมันเข้ามาฉันยังไม่รู้สึกถึงความเพลิดเพลินเลย มีแต่แน่นคับ และเหมือนฉันจะรับสิ่งนั้นของเขาไม่ไหวด้วย~“อยะ.. อย่าแช่นานมันเจ็บ~” แต่พอสงครามพยายามขยับสะโพกเท่านั้นแหละ~“อ๊า! มันเจ็บ หยุดนะ~”“จะเอายังไง ฉันตามใจเธอไม่ถูก~” เขาขมวดคิ้วถามฉัน พร้อมๆกับค่อยๆขยับสะโพกดันของแข็งนั่นสวนเข้ามาเรื่อยๆ ด้วยความที่ฉันกลัวว่าจะถูกเขาดุอีกครั้ง ฉันเลยเลือกที่จะหลับตาแ

โรงพยาบาลแผนกจิตเวช“...นานจัง เป็นเพื่อนกันก็ลัดคิวไม่ได้เหรอ”“ไอ้อิฐไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับเพื่อน”“....”“แบบนี้แหละถูกแล้ว”“ฉันรู้... แต่นั่งรอแบบนี้มาสองชั่วโมงแล้วไง ฉันก็นึกว่า.. นัดกันไว้แล้วแบบนั้น” สงครามไม่ได้พูดอะไร เขานั่งไขว้ห้างและกอดอกหลับตา ทิ้งให้ฉันนั่งมองวิวคนป่วยและนางพยาบาลพูดคุยกัน.. ฉันไม่อาจรู้ได้เลยว่าคนแปลกหน้าคนไหนมีอาการป่วยทางจิตใจ เพราะบางคนที่นั่งรอคิวก็ดูปกติมาก ยิ้มแย้มแจ่มใส และบางคนก็ดูมีฐานะและเพรียบพร้อมเกินกว่าจะเข้าใจได้ว่าพวกเขามีอาการป่วย เอาจริงๆแล้วฉันคงต้องศึกษาเรื่องนี้ไว้บ้างแล้วละ เพื่อวันดีคืนดีไปพูดอะไรที่ไม่สมควรพูดแล้วไปประทบจิตใจใครสักคนเขา แล้วถ้าคำพุดของฉันมันมีเอฟเฟกต์กับคนคนนั้นละก็... ฉันคงเสียใจน่าดู“ดูไว้ซะ”“หื้ม?” ฉันหันไปหาสงครามที่ยังนั่งกอดอกและหลับตา“บางคนดูปกติใช่ไหมละ”“...อืม”“ความร่ำรวย ความเพรียบพร้อม ไม่ใช่เครื่องการันตีว่าคนเราจะไม่มีความทุกข์ ไม่เจ็บปวด ไม่ป่วยกายหรือป่วยใจ”“.....”“ของพรรคนั้น มันไม่ช่วยเป็นเกราะ หรือโล่ เพื่อกำบังหลายๆสิ่งที่ถาโถมเข้ามา”“....”“ดู และคิด”“....แต่หลายคนกลับคิดว่า การมี

สงครามสะบัดมือฉันทิ้งแล้วมองฉันด้วยสายตาอำมหิต ฉันทำอะไรผิดละ แค่อยากรู้เรื่องที่ตัวฉันจ้างเขา อยากรู้เรื่องคนที่มันมีส่วนยุแยงให้พี่ฉันจบชีวิตแบบนั้น ฉันมีสิทธิ์ที่จะได้รู้นิ แล้วฉันผิดอะไร พอฉันอ้าปากจะพูดสวน เขาก็ชี้หน้าฉันเป็นเชิงให้สงบปากสงบคำ “เธอมีสิทธิ์รู้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้”“...แล้วเมื่อไหร่ละ”“ถึงวันนั้นเธอจะรู้เอง”“ฉันไม่อยากได้ยินคำตอบแบบนี้”“งั้นต้องขอโทษที ตอนนี้ฉันให้เธอได้แค่นี้จริงๆ” เขามองฉันแล้วถอนหายใจ ถึงแววตาจะไม่ได้หงุดหงิดหรือลำคานก็เถอะ แต่เพราะปกป้องนั่นแหละ คำพูดของหมอนั่นทำให้ฉันเลิ่กลั่กไปหมด ฉันยืนถอนหายใจทิ้งเพราะกำลังไม่เข้าใจในสิ่งที่ตัวเองกำลังทำ “...เป็นอะไรไป เมื่อหัวค่ำยังดีๆอยู่เลยนิ” สงครามถามฉันพอดี เอาไงดี จะพูดดีไหมเรื่องที่ได้รู้จากปกป้อง...“...นาย”“ว่ามาดิ”“...ความสามารถของปกป้อง คืออ่านใจคนได้เหรอ?”“ไปเอามาจากไหน ไอ้ปกมันบอก?” ฉันพยักหน้าแต่สงครามกลับแค่นเสียงหัวเราะใส่ฉัน“เพราะเธอเชื่อคนง่ายแบบนี้ มันเลยหลอกเธอได้แบบนี้ไง”“....”“นอกจากคลั่งยา เส้นเลือดเรืองแสงแล้วมันทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้นแหละ”“ไม่นะ... ฉันว่าหมอนั่นเป็นแบบนั้นจริง