All Chapters of WAR(S) ZONE สื่อรัก สืบร้าย The Detective: Chapter 21 - Chapter 30

ตั่บๆๆๆๆ~ ตั่บๆๆๆ~ เสียงน้ำเหนียวๆทำให้ฉันไม่อยากจะสบตาเขา สงครามลอบจ้องหน้าฉันตลอดเวลาที่ซอยสะโพกกระแทกเข้ามาแบบนี้ คงอย่างที่เขาบอก เพราะครั้งนี้ไม่ได้ป้องกันไม่มีเครื่องสวม แต่ก็ทำให้เราทั้งคู่เสียวกับการดูดตอดของร่างกายจนฉันบิดตัวไปหลายทีตั่บๆๆๆๆ“อ่า~ อ๊ะๆๆ~ อ๊า~” สายตาที่เฉียบคมเลื่อนต่ำลงเพิ่มโฟกัสอยู่แค่ที่หน้าอกที่กำลังสั่นกระเพื่อม ฉันยกมือปิดเพราะมันไม่ได้ใหญ่พอที่จะทำให้ผู้หญิงอย่างเราภูมิใจกับมัน“อย่าปิด~”“ไม่น่าดูสักนิด~ อ่า~”“...~” พรึ่บ! เขารั้งเขนฉันออกแล้วจับกดลงกับเตียง แถมยังยกสะโพกชะลอการสอดดันเข้ามาอย่างช้าๆชนิดที่สุดโคดปลายโคนเลย เพราะรู้สึกได้ถึงส่วนหัว.. >“อ่า~ มะ มันจุกนะ ~ สงคราม~”“ทำแบบเมื่อกี้ที~”“~”“แบบ~ อ่า~ เมื่อกี้~” สีหน้าที่สุดจะเหยเกบวกกับแรงที่ขาของเขาเริ่มสั่น ท่านี้คงทำให้เขาเสียวมากน่าดู ฉันเองก็เหมือนกัน แต่นอนแบบนี้จะให้ทำแบบเดิมก็ไม่ถนัด.. ฉันกอดคอเขาไว้ด้วยแขนข้างนึงแล้วพยายามดันเอวสู้กับสะโพกหนาๆของอีกฝ่าย เชื่อไหมมันเสียวจนแทบขาดใจเลย เสียวจนฉันต้องหลับตาเพราะองศาที่ฉันสามารถมองได้คือจุดที่เราเชื่อมกันอยู่ แค่เห็นแวบเดียวก็ไม่กล้

ฉันนั่งนิ่งอยู่บนรถและตัดสายสนที่โทรมาไปแล้วสองรอบ ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะคุยกับมันจริงๆ ฉันเหลือบมองคนข้างๆ สงครามจับพวงมาลัยรถแค่มือเดียว เขาถอนหายใจทางปากแรงๆเหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่างแต่ไม่ยอมบอก“...นายเชื่อที่ฉันพูดไหม เรื่องหมออิน” แต่เพราะเงียบกันนานมาก ฉันเลยเปิดประเด็นขึ้นมา“ผีไม่มีจริง”“...นายคิดว่าฉันโกหก?”“เปล่า”“งั้นนายต้องเชื่อฉันสิ”“ฉันไม่เชื่ออะไรที่พิสูจน์ไม่ได้”“....”“แล้วถ้าอินยังอยู่จริง คนที่อินจะมาหาคือไอ้อิฐ ไม่ใช่เธอ” ความหัวรั้นในบางเรื่องของสงครามทำให้ฉันไม่อยากอธิบายอะไรต่อ เพราะพูดไปก็เท่านั้น ดีแต่จะทะเลาะกันให้เหนื่อยเปล่าๆ“ก็ได้ ฉันจะคิดว่าฉันอุปโลกไปเอง” สงครามไม่ตอบอะไรฉันจนกลับมาถึงบ้าน ฉันเห็นปกป้องยืนอยู่ตรงหน้าต่างชั้นสองของบ้านเขามองมานิ่งๆ ก่อนจะหายไปหลังผ้าม่านนั่น“ถึงละ เข้าบ้านแล้วก็ไปกินยาซะ”“ยาอะไรอีกอะ? ถ้ายานั่น.. นี่ยังไม่ครบ12ชมเลย” ฉันหมายถึงยาคุมฉุกเฉิน ที่ต้องกินเม็ดที่สองหลังจากที่กินเม็ดแรกไปแล้ว12ชม“แก้อักเสบ”“....”“รู้ว่าเจ็บ ก็เลยไปซื้อไว้ให้” สงครามลงจากรถ ฉันเลยลงตามบ้างแล้วเดินตามหลังเข้าบ้านไปกับเขา เขาชี้บอกว่ายา

#สงคราม“..ทำไมไม่รับสายวะ” “ก็พูดไปขนาดนั้น ใครจะอยู่เฉย”“พักหลังมานี่มึงพูดมากขึ้นทุกที”“ให้กูหุบปากแล้วอ่านใจมึงไหมละ” ปกป้องวางแก้วน้ำแล้วสบตากับสงครามทันที มีจังหวะที่สงครามเองก็จ้องตากลับไป ถึงแม้ว่าบรรยากาศเวลาที่สองหนุ่มสบตากันมันจะดูพิลึกๆไปหน่อย แต่ไอความหวานๆตาสายตาของพวกเขาก็มีหลุดมา เล่นเอาทั้งสองคนรีบละสายตาออกจากกันเพราะรู้สึกขนลุกขึ้นมากระทันหัน ส่วนคนที่สามที่เข้ามาร่วมวงก็ยืนนิ่งอยู่ไม่ไกล“ขนลุกสัส” ปกป้องพูดแล้วลูบแขนตัวเองแล้วหันไปเห็นรักรบที่ยืนถือแฟ้มเอกสาร“กูเบื่อเวลาแบบนี้”“มึงคงต้องเบื่อไปจนกว่ามึงจะตาย” ไอ้รบพูด ช่วงหลังมานี้ผมไม่เจอมันเลย ไม่รู้แม่งเคืองเหี้ยไรผม แต่ถ้าเรื่องนารา ก็ไม่เห็นว่ามันจะต้องเป็นเดือดเป็นร้อนขนาดนั้น แต่สุดท้ายมันก็เป็นฝ่ายเพยิดหน้าให้ผมนิ่งๆแล้วก็เดินนำไอ้ปกขึ้นไปบนห้อง“เบื่อรังหนูมึงหรือยัง กูอาสาพาไปข้างนอก” มันพูดกับไอ้ปกแล้วก็เงียบไป ผมกลับมานั่งกดมือถือโทรหานาราอีกครั้ง แต่เธอก็ไม่รับสายผมจริงๆไม่ว่าผมจะโทรไปกี่ครั้งก็ตาม เธอคงไปหาหลักฐาน.. คือไปหาศพนั่นแหละ เธอคงไปหาศพอินมายืนยันกับผมว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องจริง ไม่ว

ความเงียบยามค่ำคืนดึงให้ใจของใครบางคนด่ำลึกสู่ห้วงความมืด เขาไม่รู้สึกสิ่งใดนอกจากต้องการให้เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ เห็นคนตายแบบนี้ทุกเดือนไปเรื่อยๆด้วยฝีมือของตัวเอง เขาไม่จำเป็นต้องลงมือฆ่าปาดคอใคร แค่ให้ความรู้สึกและจิตใจของคนที่อ่อนแอฆ่าตัวพวกเขาเองน้ำตารินไหลออกจากเบ้าตาที่แข็งกระด้างทั้งสองข้าง ไหลทั้งที่ไม่ได้รู้สึกเศร้า ไหลทั้งที่ไม่ได้รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป และเฝ้ารอวันที่9ของเดือนถัดไป เพื่อเชยชมใบหน้าของคนที่อ่อนแอ.. รายต่อๆไป และหวังว่าสักวัน เขาจะกลับมารู้สึกผิกกับสิ่งที่ตัวเองได้ทำ.. แต่คงไม่มีวัน ความรู้สึกพวกนั้น.. มันไม่มีหลงเหลืออยู่แล้ว#สงครามริมระเบียงห้องฟุ้งกลุ่นไปด้วยควันบุหรี่ สงครามเครียดจนสูบมันแทบจะหมดซองในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ปกติเขาไม่ใช่คนที่สูบจัดขนาดนี้ฉี่~ เสียงบุหรี่ที่ถูกกดกับจานเขี่ยทำให้สงครามจ้องมองมันอยู่ครู่นึง เขารู้สึกปวดหัว คงเพราะจะใช้ความคิดมาอย่างหนัก บวกกับการสูบบุหรี่ที่มากเกินจำเป็นก๊อกๆ “ขอเขาไปนะ” เสียงเล็กดังออกมาหลังประตูห้อง พร้อมกับเปิดประตูเข้ามา เธอมาพร้อมกับนมหนึ่งแก้วแล้วก็ถ้วยที่มีอยู่อยู่สองเม็ด สงครามเดินเข้ามาในห้องแล

สงครามหลับไปแล้ว แต่เพราะเขาไม่ใช่เด็ก น้ำแตกแค่สองรอบไม่ได้ทำให้เขาหลับง่ายขนาดนี้ ถามฉันดีกว่าว่าฉันต้องอดทนต่อมากแค่ไหนถึงยังลากสังขารตัวเองมาถึงตอนนี้ได้ ฉันต้องอดทนให้กับครั้งที่สามของสงคราม มันเป็นครั้งที่ยาวนานที่สุดที่ผ่านมาเลย “..ขออย่าตื่นขึ้นมาตอนนี้ก็พอ” เพราะฉันต้องการความมั่นใจในหลายๆเรื่อง และคืนนี้ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าสิ่งที่สงครามตามสืบอยู่มันไปถึงไหน... ถ้าบอกตรงๆก็ ฉันอยากรู้ว่าใครเป็นคนทำเว็บนั่นขึ้นมา ความต้องการของฉันก็ไม่มีอะไรมากมายมาตั้งแต่แรกนอกจากข้อนี้ข้อเดียวจริงๆ ฉันขมวดผ้าปูที่นอนเข้ากับตัวแล้วลากตัวเองมาที่โน็ตบุ๊ค สงครามหลับนิ่งอยู่บนเตียง โอกาสนี้เป็นโอกาสที่ดีที่สุด รู้สึกผิดนิดๆที่ต้องทำแบบนี้ สารภาพเลยก็ได้ว่าที่ฉันยอมมีสภาพเยินขนาดนี้เพราะฉันต้องการให้เขาเพลียจนหลับสนิท“..รหัสเหรอ? รหัสอะไรอะ==?” พอได้มีโอกาสล้วงความลับ ก็ดันมาเจอด่านแรกแบบนี้ สงครามใส่รหัสโน็ตบุ๊คไว้ แล้วฉันก็แทบไม่รู้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับเขาที่พอจะเป็นรหัสได้เลยด้วย.. แต่คนเราก็ไม่น่าจะตั้งรหัสผ่านที่ไกลตัวขนาดนั้น... “..วันเกิดไง!” ฉันพูดกับตัวเองแล้วลุก พาตัวเองไปที่กางเกงของสง